(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Chill!

Als fervent liefhebber van een groot aantal vrouwelijke singer-songwriters, kan – ondanks dat ze muzikaal niet eens slechts is – de 14-jarige ex-The Voice Kids zangeres Bente de MohP totaal niet bekoren. Een beetje bijdehante, stoere puber is leuk en houdt volwassenen scherp, maar puberteit mag geen excuus zijn voor een verschrikkelijk arrogante, onverschillige kapsones houding en snoet met een attitude dat alles dat voor haar geboorte is gebeurd volkomen irrelevant en niet ‘chill’ is. Come on, The Beatles waren ook voor mijn tijd, maar dat maakt ze daarom toch niet waardeloos of onbelangrijk! Gelukkig heeft Giel Beelen’s zoektocht een paar jaar geleden naar jong singer-songwriter talent al aangetoond dat de meeste pubers die op gitaar of piano hun eigen liedjes maken gewoon zonder zo’n arrogant smoelwerk vol met passie bezig zijn met muziek en juist zijn geïnspireerd door hun muzikale voorgangers, waaronder ook dienen te worden verstaan: muzikanten van voor hun tijd. De zoektocht van Giel op de radio naar de Nederlandse Birdy leverde begin 2012 uiteindelijk Anna Verhoeven op, die een bescheiden hitje scoorde met haar interpretatie van Signal (origineel: Laura Jansen). In navolging op de zoektocht naar de Nederlandse Birdy ging Beelen op zoek gegaan naar de Nederlandse Seasick Steve, oftewel de Grijze Dakduif. Giel heeft na deze zoektochten in zijn radioprogramma zelfs een succesvol talentenjachtprogramma opgezet: “De Beste singer-songwriter van Nederland”, dat binnenkort zijn derde seizoen ingaat. Dit programma ontdekte de talenten van onder meer Douwe Bob, Michael Prins en Maaike Ouboter. Na het zien van Bente bij DWDD, waar zij overigens een 10.000 maal betere versie van de Eurovisie songfestival (ESF) ‘Guilty Plessure’: “You and Me van de Nederlandse indiaan, Joan Franka” (de tooi die Joan tijdens haar optreden op het ESF in 2012 te Baku, Azerbeidzjan droeg werd door de Nederlandse vereniging Real Indian Nation trouwens als een belediging voor de indianen beschouwd) ten gehore bracht, moest ik de uit irritatie geboren behoefte onderdrukken om niet op Roadrunner, Bugs Bunny tekenfilmachtig wijze (ter meerdere zekerheid voor de Kinderbescherming: grapje, niet echt dus!) de gitaar van Michael Prins op het hoofd van de minderjarige Bente Fokkens kapot te slaan als Pete Townsend van The Who in zijn beste dagen teneinde enigszins corrigerend die misplaatste arrogantie uit deze etterende puber te meppen. Meiske toch, doe ’s effe normaal en chill out!

Advertenties
Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s