(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Randstadzilla

Het is een bewolkte, grijze maandagochtend in de herfstvakantie na een heerlijk nazomers weekend. Op het perron van de door maniakale verbouwingsdrang getroffen NS ontstaat bij een sociaal‑liberale forens, die wars is van de ondoordachte, pragmatische noodverbandjes waarmee juist het zichzelf als sociaal-liberalen kwalificerende D66 vaak op de proppen komt om zware slagaderlijke problemen in de Nederlandse maatschappij te stelpen, wel eens het fictieve verlangen dat Moeder Aarde uit een portaal in de diepste trog van de Indische oceaan een soort monsterlijk zeewezen laat herrijzen om de balans in de natuur te laten herstellen. Een dergelijk mythisch schepsel dat wordt ingezet als het noodzakelijk kwaad om de kop van het laatste visieloze gedrocht af te bijten. Een gedrocht dat de betweterige frontman van het toch meer als VVD‑light te typeren liberaal‑politieke clubje op zondagochtend bij een rechts georiënteerd opinieprogramma onbeschaamd aan het promoten was. Om geen misverstand te laten bestaan dient eerst en vooral het fictieve karakter van dit verlangen met klem te worden benadrukt. Niemand mag hierin dus een verborgen boodschap of oproep tot rechtvaardiging lezen om op het Binnenhof te Den Haag zijn doorgefokte labradoodle los te laten op de demagoog van de Nederlandse politiek. Nog daargelaten dat het gevaar bestaat dat wanneer daadwerkelijk de kop van een dergelijke draak of slang eraf wordt gebeten er twee koppen zullen terug groeien, net zoals bij Hydra. Daar zit echt niemand op te wachten. Maar zonder dollen, een verstandig plan van D66 om pillen weer te laten testen bij evenementen als het Amsterdam Dance Event in een poging om drugsdoden te voorkomen, zou ook moeten worden toegepast bij de medicatie die politici gebruiken in de hoop dat zij dan wat minder onzinnige plannen uitbraken.
Bij WNL op zondag sloeg Alexander Pechtold weer eens de plank flink mis met een zoveelste ondoordachte (bezuinigings)plan waarvan op voorhand al met zekerheid kan worden gesteld dat het meer ellende zal veroorzaken dan dat het aan positieve effecten zal opleveren. Ondanks het feit dat de bevolking van een provincie zich juist qua afkomst erg identificeert met de provincie als habitatsvorm (maar toegegeven, niet als bestuursorgaan) roept de aanvoerder van D66 in het programma van Charles Groenhuijsen en Margreet Spijker de minister van Binnenlandse Zaken, Ronald Plasterk, op om te snoeien in de eigen uitgaven door één superprovincie te creëren. Hierbij dient te worden opgemerkt dat dit halfslachtige provincie fusieplan niet enkel op het conto van D66 mag worden geschreven. Ook regeringspartijen PvdA, VVD en oppositiepartij Groen Links vinden het format van de superprovincie een goed plan. Naast voormeld nostalgisch argument van kritiek, is het visieloze fusieplan in de huidige vorm ook funest voor de regionale balans in Nederland met de creatie van een soort Randstadzilla. Daarenboven is het plan ook qua bezuinigingsmaatregel halfslachtig. Van 12 naar 10 provincies. Ga dan bij noodzakelijke bezuinigen op de eigen overheidsuitgaven teneinde evenwicht te bewaren naar 6 of 4 superprovincies of landdelen bestaande uit 2 of 3 provincies. Helaas heeft Alex P., ondanks dat de D van zijn partij tot echt voor democratie zou moeten staan en niet voor dictator, net zo’n plaat voor zijn hoofd als de door China benoemde burgemeester van Hong Kong, Leung Chun-Ying. Geen gele paraplu die daartegen soelaas biedt.
Dit bleek reeds bij een eerder gedrocht, waar Pechtold als mede-Frankenstein zijn handtekening onder had gezet, te weten: het Woonakkoord dat VVD-minister voor Wonen Stef Blok met D66, ChristenUnie en SGP in elkaar heeft geknutseld om de woningmarkt uit het slop trekken. Het werkelijke gevolg is echter onbetaalbare huurwoningen voor de lagere en midden inkomens, die door extreme huurverhogingen (niet enkel in de sociale woningbouw, maar tevens in de vrije sector!) uit hun huurhuis worden gepest en zo gedwongen doorstromen naar een lager en onaantrekkelijker huursegment van de woningmarkt. Zeker in het geval van centraal gelegen huurlocaties in steden. Verder is vooral meer doorstroming van huurpenningen in de toch al goed gevulde zakken van vastgoedmagnaten. Het Woonakkoord versterkt in een rap tempo dat het wonen in het centrum van een stad nog meer een elitaire aangelegenheid wordt en het daardoor net zo ‘ongezellig’, om het maar eens met een enorm understatement uit te drukken, wordt als door de yuppeninvasie waaraan Amsterdam ten prooi is gevallen en de lawine van nerds en expats die San Francisco verzieken. Ter nivellering daarom die elitegetto’s bestraffen met inkomensafhankelijke boetes naar het verkeersbekeuringenmodel in Zwitserland, Zweden, Finland, Denemarken, Frankrijk, Duitsland, Portugal, Griekenland, Oostenrijk en Hongarije.
Tot slot wat aandacht voor de campagne van Unicef tegen de vrijwilligersindustrie. De kern van deze campagne is met name relevant voor studenten die als cv-building een ‘ontwikkelingsproject’ gaan doen met kinderen in Afrika. Unicef roept op om hiermee te stoppen aangezien kinderen in een ontwikkelingsland geen toeristische attractie zijn.

IMG_1397-1.JPG

Advertenties
Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s