(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Monsters

Monster

Het levensmotto van de hoofdpersoon uit de bestseller van Jonas Jonasson ‘De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween’, te weten: “Het is zoals het is en het wordt zoals het wordt“, mag natuurlijk nooit leiden tot struisvogelpolitiek.

Bij een evenement van AutoMotorSportief op het parkeerterrein van Jumbo in Haaksbergen waren op een mooie nazomerse zondagmiddag in het begin van de herfst doden en zwaargewonden te betreuren nadat een monstertruck bij een ‘stunt’ het publiek in reed. Bij dit verschrikkelijke ongeval past op de eerste plaats het overbrengen van condoleances en het tonen van medeleven aan de slachtoffers en de nabestaanden. Het verlies wordt in Haaksbergen collectief gedragen. Verder is ook de bestuurder van de monstertruck compleet gebroken. Het is zeer begrijpelijk dat op dit moment in het Twentse dorp de veel gestelde vraag hoe het kon gebeuren minder belangrijk wordt geacht, want het is gebeurd. De prioriteit van de door dit grote verdriet getroffen Haaksbergers ligt in eerste instantie niet bij de schuldvraag met betrekking tot het zware ongeluk met de monstertruck omdat ze de hierbij verloren mensen er toch niet mee terugkrijgen.

Toch is de schuldvraag uiteindelijk wel degelijk van belang om dergelijk ongelukken te kunnen voorkomen en de veiligheidsgaranties voor het publiek bij dergelijke evenementen in de toekomst te verbeteren. Bij het strafrechtelijk en civielrechtelijk onderzoek naar de schuldvraag inzake het ongeval zal naast de rol van de gemeente natuurlijk ook die van de organisatie van het evenement goed tegen het licht moeten worden gehouden.

Met de focus op het bestuursrechtelijk aspect, de verleende evenementenvergunning, is de hoofdvraag hoe het kan dat een gemeente routinematig een vergunning afgeeft voor een stuntshow zonder vooraf volledig duidelijkheid en inzichtelijkheid te verkrijgen omtrent de inhoud van de stunt en de verzekering dat de veiligheidsmaatregelen 100% doeltreffend en passend zijn. Zonder zich te vergewissen over de inhoud van de stunt en de daarbij in acht te nemen veiligheidsmaatregelen kan een gemeente niet op zorgvuldige wijze een vergunning afgeven.

Bij het verlenen van een vergunning door een gemeente om een jongleerstunt uit te voeren op de speelplaats van een kinderdagverblijf is te hopen dat zij zorgvuldig onderzoek omtrent (de veiligheid van) deze stunt verrichten en zich bij onwetendheid door (veiligheids)deskundigen laten voorlichten. Niet dat daar dan gewoon een jongleeract kan worden opgevoerd met een aantal graafmachines die gaan jongleren met kernkoppen met een effectieve kracht van 50 megaton. De omstandigheid dat op de aanvraag voor een dergelijke evenementenvergunning enkel een stunt staat beschreven in de trant van: stunt met graafmachines (gewaagder dan de dansvoorstelling, zoals die werd uitgevoerd bij de opening van de Randweg Eindhoven op 1 juni 2010 (kosten € 11.900,-) op de muziek van Bolero van Maurice Ravel) is onvoldoende. De beschrijving van de stunt door de aanvrager van de vergunning ontslaat een gemeente niet van de vergewisplicht aangaande de (veiligheids)details van het evenement en de uit te voeren stunt. Overigens besteedde toenmalig minister van Verkeer Camiel Eurlings (CDA) bij dit openingsfeestje in Eindhoven in totaal maar liefst € 131.000,- belastinggeld aan catering en amusement. In totaal besteedde hij € 1,2 miljoen euro om de opening van stukjes snelweg te vieren. Feestbeest Camiel is baas!, maar dat terzijde.

Burgemeester Hans Gerritsen van de gemeente Haaksbergen gaf bij het NOS Radio 1 Journaal aan dat hij niet op de hoogte was van de monstertruck die in zijn dorp een show gaf. De vergunning is verleend aan organisator Geelof Kanis voor AutoMotorSportief. In de openbaar gemaakte vergunningaanvraag voor AutoMotorSportief staat vermeld dat een 1500 PK monstertruck een demonstratie zal geven. De gemeente ontkende in eerste instantie dat in de aanvraag voor een vergunning niet over een monstertruck was gesproken. De organisatie van het evenement bestreed dat en blijkt gelijk te hebben. Onder het hoofdstuk ‘Toelichting’ is precies vermeld met welke voertuigen het stuntteam een demonstratie gaat geven. Behalve de monstertruck zijn dat een barkruk met V8‑motor, een toilethuisje met straalmotor en een quad met straalmotor. Verder blijkt uit de door de gemeente Haaksbergen verstrekte vergunning voor het evenement met de monstertruck blijkt dat het publiek achter dranghekken moest staan, op een afstand van minimaal 10 meter. Over de dranghekken schrijft de gemeente dat er voldoende maatregelen dienen te worden getroffen ter bevordering van de veiligheid van de bezoekers van de stuntshow; hiertoe dient een deugdelijke voorziening zijn te getroffen (dranghekken). Deze dranghekken dienen te zorgen dat het publiek op een afstand komt te staan van tenminste 10 meter. De gemeente Haaksbergen lijkt vergeleken met de internationale richtlijnen van de Monster Truck Racing Association (MTRA) een minder ruime veiligheidsnorm te hanteren. De MTRA hanteert internationale veiligheidsregels. Een daarvan heeft specifiek betrekking op de veiligheid van het publiek. Op de website van de MTRA is een tekening te vinden met minimale afmetingen van het speelveld voor de monstertruck, plus een schematische weergave van de rijrichting. Daarbij staat met grote letters: “Geen publiek”. Tevens wordt gemeld dat de te pletten auto’s zo moeten worden geplaatst dat als de monstertruck erheen rijdt, als hij ze plet en als hij er weer vanaf rijdt, de truck niet is gericht op het publiek! De MTRA liet na een eerder ongeval met een monstertruck weten dat er in de rijrichting van het publiek absoluut geen publiek mocht staan. In Haaksbergen stond het publiek helemaal rondom het plein: iedere rijrichting was dus in principe fout. Gelet hierop lijkt de gemeente Haaksbergen de vergewisplicht ten aanzien van (de veiligheidsrisico’s van) de stunt te hebben geschonden, nu veiligheidsexperts onomwonden aangeven dat publiek rijrichting staat een onverantwoord risico met zich draagt.

Het verlenen van de vergunning was een routineklus. Uit een eerste verkennend onderzoek naar de totstandkoming van de verleende vergunning voor het evenement is duidelijk geworden dat deze door de gemeente Haaksbergen in behandeling is genomen als een normale reguliere aanvraag. Deze is gemandateerd ambtelijk afgehandeld. Voor de vergunning is geen advies ingewonnen bij politie en brandweer, hetgeen bij een categorie A-evenement ook niet gebruikelijk is. Dit neemt niet weg dat voor een verstandig en zorgvuldig besluit omtrent de verlening van een evenementenvergunning met een monstertruck minimaal de internationale veiligheidsregels van de MTRA dienen te worden geraadpleegd. Met Google routine is het slechts 10 seconden om de 20 MTRA Event Safety Guidelines te vinden (ftp://trucktoy:ttp070115@trucktoyzperformance.com/public_html/mtra/MTRA%20Safety%20Guidelines.pdf).

In de gemeentelijke vergunning voor het evenement in Haaksbergen staat dat de gemeente zich op geen enkele manier verantwoordelijk acht voor letsel of schade. Met betrekking tot deze exoneratieclausule die de gemeente Haaksbergen zou hebben opgenomen in het vergunningsverleningsbesluit, kan worden opgemerkt dat een beroep op het exoneratiebeding niet slaagt als een slachtoffer aannemelijk kan maken dat hij een daartoe strekkend bordje niet heeft opgemerkt, of als folders of informatiemateriaal waarin het beding kenbaar werd gemaakt niet zijn uitgereikt. Een gemeente kan vooraf wel claimen dat zij op geen enkele manier aansprakelijk is voor eventuele ongelukken op een evenement, maar het wil nog niet zeggen dat ze geen blaam treft op geen enkele manier aansprakelijk is voor letsel of schade. Een gemeente moet samen met een organisator van tevoren de risico’s inventariseren en erop toezien dat de regels worden nageleefd, aldus veiligheidsexpert Syan Schaap, directeur van het Safety Event Institute. Onbekend is trouwens of het publiek in Haaksbergen afdoende geïnformeerd dat ze niet aansprakelijk zijn als de stunt misging door middel van bordjes of foldertjes voor het publiek met de tekst: “Het kijken naar de stunt (wat voor stunt dat ook moge zijn) is op eigen risico, de gemeente Haaksbergen is niet verantwoordelijk voor hieruit voortvloeiende letsel of schade”. Daargelaten dat het moreel extreem laf zou zijn van een gemeente als zij zich achter een exoneratieclausule zouden verschuilen bij falende besluitvorming.

Het OM rest nu achteraf een complex onderzoek dat voorkomen had kunnen worden door een zorgvuldig en grondig onderzoek door de gemeente in de aanvraagfase voorafgaand aan de vergunningverlening voor het evenement, waarbij de veiligheidsregels van de MTRA als uitgangspunt hadden dienen te worden genomen. Te hopen valt dat het drama van Haaksbergen voor een keerpunt zorgt en dat vanaf heden voor allerlei soorten evenementen in Nederland standaard veiligheidsregels worden gehanteerd en dat dit niet langer aan lokale overheden wordt overgelaten, zodat de versnippering van veiligheidsgaranties wordt tegengegaan.

Bij Zembla, het journalistieke onderzoeksprogramma van de VARA, stonden twee monsters van een ander kaliber centraal. Allereerst de monsterachtige tax cap. Een aantal klokkenluiders bij de Belastingdienst geven aan dat er vele miljarden worden misgelopen doordat ze met veel te weinig mensen de aangiftes moeten controleren. Er is door de overheid onverantwoordelijk bezuinigd op het aantal belastingambtenaren. Staatssecretaris van Financiën Eric Wiebes is als een volleerde polier de kippen en ganzen die voor Nederland de gouden eieren leggen aan het slachten. De toezichthouder op Belastingdienst, de Algemene Rekenkamer, heeft nog nooit berekend hoeveel miljarden euro’s aan te innen belastingen wordt misgelopen, de zogeheten tax cap. Nu, zoals de Directoraat-generaal Belastingdienst, Peter Veld, terecht aangeeft de Belastingdienst een uitvoerende instantie is, zou de Algemene Rekenkamer een geschikte overheidsinstantie zijn om een onderzoek naar de hoogte van de Nederlandse tax cap te laten verrichten. Echter, de politiek wil dit liever niet weten omdat ze er dan ook geen verantwoording over hoeven af te leggen. In het Verenigd Koninkrijk is deze tax cap wel berekend en bedraagt deze 35 miljard pond. De Nederlandse tax cap is volgens Brits onderzoek voor de Europese Unie geschat op zo’n 30 miljard euro. Die 30 miljard euro is dus geld voor de Nederlandse samenleving die door belastingfraude, een op belastingambtenaren bezuinigende overheid en uitgezette vinkjes op de controletaken van de belastingcomputer wordt misgelopen. De overheid laat dus miljarden euro’s liggen die bij fraudebestrijding kunnen worden binnengehaald. Daarnaast is de pakkans voor belasting-, beleggings-, faillissements-, vastgoed-, verzekerings-, zorg- en sociale fraudeurs slechts 1 à 2 procent. Voor een paar honderd miljoen euro aan ambtenarensalarissen kan de overheid tientallen miljarden euro’s binnenhalen. Een simpel advies aan de overheid is dan ook om hierin juist te investeren in plaats van visieloos bezuinigen.

De misdadige aanbestedingspraktijken binnen het georganiseerde ICT kartel is het tweede monster waar Zembla het spotlicht op richt. De overheid en ICT is geen gelukkig huwelijk. Er is geen enkel succesvol ICT project binnen de overheid. Het zijn veel te dure wanproducten die de overheid op het gebied van ICT aanschaft. Na het aantonen van bouwfraude in 2001 brengt Zembla nu de misdadige praktijken aan het licht van een georganiseerde ICT kartel bij overheidsaanbestedingen. Een aanbesteding is de procedure waarbij een opdrachtgever bekend maakt dat hij een opdracht wil laten uitvoeren en bedrijven vraagt om een offerte in te dienen. In die offertes staat onder andere welke prijs het bedrijf voor de uitvoering van de opdracht vraagt. Op een vooraf bepaalde datum sluit de inschrijving en selecteert de opdrachtgever het bedrijf dat de opdracht krijgt. Het verlenen van de opdracht aan een van de bedrijven wordt gunning genoemd. Het doel van het aanbestedingsbeleid is om concurrentie tussen de bedrijven (aanbieders) te stimuleren en om alle geïnteresseerde partijen een gelijke kans te geven de opdracht te verkrijgen. Ten aanzien van de aanbestedingen binnen de ICT worden methodes die het daglicht niet kunnen verdragen. De modus operandi is bedrijfsspionage (bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) en het ministerie van Defensie) en moderne corruptie (waarin de toekomst verwacht de corrupte ambtenaar een beloning). Ja, die NPO‑onderzoeksjournalisten brengen meer stout gedrag aan het licht dan welke toezichthoudende overheidsinstantie dan ook. Het is goed besteed belastinggeld. Een inlichtingenofficier die bijklust als consultant bij Ordina en staatsgeheimen lekt naar deze ICT‑leverancier. Majoor B. brengt hiermee militairen in het veld in gevaar en zou vroeger wellicht voor het vuurpeloton zijn gebracht, maar tegenwoordig is het even komen Pinokkioën bij een parlementaire commissie (de Tijdelijke Commissie ICT) waar het vuur nog nauwelijks aan de schenen wordt gelegd. Gelukkig heeft de minister van Defensie Jeanine Hennis-Plasschaert aangifte gedaan bij het Openbaar Ministerie (OM).

De parlementaire enquêtecommissie die momenteel onderzoek doet naar softwareprojecten van de overheid die veel te duur uitvallen of faliekant mislukken hoorde ook Stépan Breedveld, de CEO van Ordina. Volgens Breedveld is er niet zoveel mis bij ICT-bedrijven. Zembla heeft echter van een klokkenluider een grote hoeveelheid interne bedrijfsinformatie van Ordina op een USB-stick toegespeeld gekregen en Ordina heeft de authenticiteit van de informatie tegenover Zembla bevestigd. Uit deze informatie blijkt dat ICT-leverancier Ordina in de periode 2005-2010 heeft gefraudeerd met verschillende aanbestedingen van de overheid. Het betreft aanbestedingen van het ministerie van Veiligheid en Justitie en de gemeente Rotterdam. Ook kreeg Ordina cruciale, vertrouwelijke documenten toegespeeld, onder meer door een corrupte ambtenaar. Naar aanleiding van deze uitzending van Zembla zijn er weliswaar een aantal Kamervragen over Ordina gesteld, maar het dure rapport van de parlementaire enquêtecommissie zal uiteindelijk weer in een la verdwijnen. De burger verliest daardoor steeds meer vertrouwen in de politiek en politici. De onverschilligheid en machteloosheid zegeviert en de rechtsstaat verwordt in een rap tempo tot een farce. In een rechtsstaat wordt de macht aan banden gelegd door het recht en recht is niet slechts een systeem van wetten. In een rechtsstaat heerst het evenwicht. Machtsmisbruik door een absolute vorst of dictator bedreigt een rechtsstaat. Tegenwoordig komt de grootste dreiging voor de rechtsstaat van de corporate powers of linked companies, die zich vanwege hun sterkere machtspositie dan de overheid onaantastbaar kunnen wanen ten opzichte van het recht. Gelukkig werkt een gezonde zucht naar transparantie nog enigszins als Kryptonite voor deze machtige bedrijven.

Zembla ontmaskerd in de uitzending een ICT-mol bij de IND voor de aanbestedingsprocedure bij het aanschaffen van een biometrische systeem. Ook bij het OM is sprake van een mol voor het aanbestedingstraject van de ICT-klus betreffende het digitaliseren van strafdossiers. Er is zelfs een mol die de codenaam Voldemort gebruikt. Het filmscript voor een spannende ICT spionagethriller schrijft zichzelf. Toch blijft het verbijsterend en verbazingwekkend dat bij de overheid niet snel de rode lampjes gaan knipperen dat het niet pluis is. Overigens worden in de Zembla uitzending in het kader van ritselpraktijken ten aanzien van overheidsaanbestedingen en -gunningen op ICT-gebied naast Ordina ook Capgemini, (Logica) CMG, Deloitte, TG, MMI Partners, Oracle, Microsoft en HP genoemd.

Tot slot dient met betrekking tot de kritiek die journalistische onderzoeksprogramma’s als Zembla, Tegenlicht, Keuringsdienst van Waarde, Kassa en Radar soms krijgen over het belang van hoor en wederhoor te worden opgemerkt dat de ‘bad guys’ wel degelijk hiertoe in de gelegenheid worden gesteld. De vaak voorkomende laffe standaardreactie van een bedrijf of instantie dat wordt geconfronteerd met fout gedrag om niet te reageren, valt in dit moderne, transparante tijdperk eigenlijk enkel te interpreteren als een verkapte schuldbekentenis. Bingo, disco, jackpot! Elke PR-afdeling zou dienen te adviseren dat te allen tijde een openlijke reactie op bepaalde aantijgingen moet worden gegeven om de schijn van waar rook is, is vuur weg te nemen. Daarnaast moet zo’n woordvoerder ook geen onzin uitkramen waardoor de reactie zinledig wordt. Tenenkrommend belachelijk zijn de kleuterachtige reacties waarin het bedrijf (de kleuter) op heterdaad is betrapt met zijn hand in de koektrommel, soms zelfs met een soort verborgen HD 4K (ultra HD dus) nanny cam, en dan bij confrontatie serieus probeert te verkopen dat zij zich niet herkennen in het beeld dat onomstotelijk aantoont dat zij schuldig zijn aan oplichting, corruptie, spionage, milieuvervuiling, mensenrechtenschendingen, kartelvorming, fraude, bedrog. Hilarisch! Dergelijke woordvoerders hebben echt, zonder zich hierbij te houden aan de gouden ‘puff-puff-pass-rule’, te veel naar een bepaalde scene uit Raw van Eddie Murphy (1987) gekeken:
A man got busted coming out of another woman’s house. His woman saw him come out and knew that the woman lived there. Woman: “What the hell was you doing in that bitch’s house?” Man: “Wasn’t me.” Woman: “I looked right in your face!” Man: “Wasn’t me.” Woman: “Well, I’m supposed to be a fool, right?” Man: “Hey, wasn’t me.” Woman: “Maybe it wasn’t you.”

Advertenties
Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Just plain stupid!

Elke keer dat je denkt dat de Nederlandse Spoorwegen – hierna: niet de NS, maar de TFS (Tera Falende Spoorwegen) – niet dommer kan, verpulveren ze als een Usian Bolt in z’n beste dagen hun eigen faalrecord. Er bestaat 50.000% meer kans op het feit dat Luis Suarez afkickt van het dwangmatig bijten van tegenstanders en bij een orthodontist zijn rattengebit laat fixen, dan dat de TFS stopt met het episch falen. Op 9 juli 2014 valt het doek voor het papieren treinkaartje en moet de treinreiziger in Nederland van treinkalief Timo Huges alles digitaal doen met een OV-chipkaart. Zoals het een goed extremistisch spoorkalifaat betaamd geheel tegen de wens van zeer veel treinreizigers in. Nee, niet enkel van digibeten die de technologisch vooruitgang vervloeken, maar ook reizigers met privacy bezwaren,  gezonde achterdocht jegens het achteroverdrukken van 22,9 miljoen euro door de OV-bedrijfsmaffia bij uitcheckverzuim of verstandige treinreizigers met een abonnement die de OV-chipkaart gewoon benoemen wat het is: “technologische achteruitgang” omdat zij nu voor de TFS en andere OV-bedrijven worden gedwongen om dagelijks in- en uitcheck statistieken bij te houden. Doe je niet mee dan wordt je door kalief Huges verbannen van de stationkalifaten van de TFS en volgen lijfstraffen die zelfs een hardliner als kalief Abu Bakr al-Baghdadi van de Islamitische Staat van Irak en al-Sham (ISIS, sinds 1 juli 2014 nog slechts IS) doen verbleken. Qua veiligheid is die OV-chipkaart overigens ook vrij eenvoudig te kraken met kleuter hacksetjes die verkrijgbaar zijn bij de Boerenbond, Blokker, HEMA, Albert Heijn, Jumbo en Bruna. Een beetje handige nerd zet er voor € 10,- in een handomdraai al snel een reistegoed van € 500.000,- op. Immers, zo’n technische studie moet ook betaald worden na het omzetten van de studiefinanciering in studievoorschot (Let op!: lenen kost geld in het leenstelsel van minister van Onderwijs Jet Bussemaker). Het nieuwe faalrecord wordt door de TFS neergezet met behulp van deze technologische achteruitgang voor de doorgewinterde treinreiziger. Het impliceert namelijk ook dat als je als treinreiziger voor de 12 miljardste keer een enorme vertraging door the-usual-suspect redenen van de TFS en partner in crime ProRail (lees: nog niet eens AmateurRail) hebt opgelopen vanwege het totaal ontberen van enige vorm van incasserende flexibiliteit op het Nederlandse spoornet – kort samengevat: de aanrijding met een spoorbielsplaat voor je kop storingen en werkzaamheden van uiteenlopende aard vertragingsredenen – moet je zelf flink digitaal aan het werk van de TFS. Klantenservice heeft dat in het spoorwegkalifaatjargon. Om je geld terug te krijgen bij (monster)vertragingen dient een account te worden aangemaakt op de site van TFS: mijn NS. Bedrijven die uit ‘serviceverlening’ hun klanten een “mijn nader in te vullen bedrijfsnaam” laten aanmaken, verdienen een EMP (electromagnetische puls)-massage, een Loden Loekie, een open dag op hun hoofdkantoor voor rivaliserende motorbendes en een ijzig koude douche becommentarieerd door de slechtste voetbalcommentator op het WK Voetbal 2014 in Brazilië: Arno Vermeulen. Indien het aanmaken van ‘Mijn NS’ op de website van TFS slaagt, wat totaal geen zekerheid is omdat het onverschillig bevestigen van de cookies disclaimer om de site op te kunnen al problemen kunnen ontstaan omdat bevestigingsknoppen op deze website niet werken. Tip: klooi wat met de ingestelde taal English/Nederlands en dan kom je er door. Na het succesvol aanmaken van Mijn NS via de standaard irritante bevestigingsemail om de ‘Mijn NS’ te activeren, begint de ellende pas echt. Wachtwoordalzheimer treedt bij elk bezoek op, zowel van de kant van de NS website als van de klant want een gemiddelde klant heeft in dit internettijdperk al een terroristisch hoog aantal wachtwoorden waarvan spontaan plotselinge, godzijdank tijdelijke, dementie ontstaat. Nieuw wachtwoord kan worden aangevraagd na het invullen van je emailadres (nog zo’n handeling waarvan je spontaan begint te kokhalzen) en zo’n mega irritante captcha (hiervoor is stevige anger management kalmeringsmedicatie vereist). Enfin, als je bent ingelogd en je naar mijn startpagina (de jeuk is echt al ondraaglijk geworden) bent gegaan doen vreemd genoeg de knoppen OV-chipkaart koppelen en stap 1: kaartservicecode aanvragen het wel. Het OV-chipkaartnummer mag worden ingevuld. Joepie!!! Vervolgens nog 2 maal het emailadres. Bij een ander emailadres dan het emailadres dat is gebruikt voor ‘Mijn NS’ wil kalief al-Huges (de opvolger, plaatsvervanger en rentmeester op aarde van George Stephenson, de uitvinder van de eerste praktisch toepasbare stoomlocomotief) dat de inmiddels zwaar geïrriteerde en gefrustreerde treinklant het navolgende doet:

  • om de kaartservicecode te ontvangen en vervolgens gebruiken (stap 2), uw OV-chipkaart eerst eenmalig aanbieden aan de NS-kaartautomaat (of één van de overige ophaalpunten voor de OV-chipkaart) om de kaartservicecode te activeren. Als u niet langs de automaat gaat, ontvangt u per e-mail geen kaartservicecode, en kunt u dus niet verder met stap 2!
  • Bij uw bezoek aan de NS Kaartautomaat houdt u uw OV-chipkaart voor de kaartlezer en kiest voor ‘ophalen bestelling’. Volg daarna de aanwijzigen op het scherm.

Timo Huges

Timo Huges lacht dus eigenlijk zijn machteloze klant die zijn vertragingsvergoeding wil keihard recht in zijn gezicht uit met dit verkapte: “When I say jump, you say how high”. Ondertussen is het al opgevallen dat de “verder-knop” het niet echt doet op de website, maar dat na het invullen van het bevestigingsemailadres (ja, echt 2 keer invullen dat verdomde emailadres knippen en plakken mag niet van de spoorkalief) er gelukkig op enter kan worden gedrukt om verder te geraken in deze digitale, trage TFS spot on typerende omgeving. Dan komt het onvermijdelijke TFS episch faalmoment toch eindelijk bij “controleer uw gegevens”. De controle bestaat namelijk enkel uit het drukken op de verder knop. Er zijn geen vluchtwegen meer in deze doodlopende steeg. Er kan gedrukt worden op de knop tot je een ons weegt, maar you can never leave. Bellen naar de klantenservice (ja, echt zwaar irritant met zo’n ingesproken bandje met excuus tekst dat het momenteel erg druk is en zo’n fijn (zeker voor een smartphone) keuzemenu waarbij je cijfers moet intoetsen om uiteindelijk bij de juiste TFS-lakei het beklag te doen en de vraag te stellen waarom die #@%$^&-site het niet doet. Antwoord, echt waar: “De NS website werkt alleen op Internet Explorer omdat webbrowsers als Safari, Google Chrome en Firefox te beveiligd zijn”. Dus, als de MohP het goed begrijpt, werkt de website van de TFS – waarvan enkele willekeurige knoppen wel werken op voormelde alternatieve webbrowsers – alleen volledig op de browser van Microsoft, die juist vaak in het nieuws is vanwege het dichten van een groot veiligheidslek en niet op (citaat van de NS-medewerker:) “te beveiligde webbrowsers”. Vreemd, daar hebben miljarden websites helemaal geen last van. Kort en goed: Het is derhalve niet mogelijk om digitaal je geld terug te krijgen bij NS treinvertragingen als je geen Microsoft computer en/of een te beveiligde webbrowser gebruikt. Daar zou Mel Gibson in 1997 reeds een Conspiracy Theory in zien. De MohP noemt het met een kapot gebeten onderlip (Giorgio Chiellini, Otman Bakkal en Branislav Ivanovic waren niet voorhanden) met plat Uruguayaanse tongval: Just plain stupid! Een passende straf voor Timo Huges bestaande uit een geldboete van 100.000 Zwitserse Francs, het vier maanden niet mogen reizen op 9 officiële Nederlandse intercitytrajecten en het zich in die periode ook niet met trein- of spoormaterie mogen bezighouden (inclusief het zich vertonen op stations of in de buurt van rails) is dan ook zonder enige twijfel zeker niet excessief.

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Royke Duivels

Tijdens het wereldkampioenschap voetbal in Brazilië mag in Barneveld blijkbaar alleen stiekem in een donkere kerker het Oranje van Jigsaw Louis (van Gaal) worden aangemoedigd met een duivelse juichpak van Roy Donders aan. Wanne gekken zeg! Koekwausen! Supermarkt Jumbo heeft in het christelijke dorp Barneveld alle verwijzingen naar de WK-juichpakken van de stylist uit Tilburg met onmiddellijke ingang uit de winkel verwijderd na klachten van christelijke klanten. Het zwaar gelovige publiek op zwarte kousen zou aanstoot nemen aan de ‘duivelse’ achternaam van de couturier uit Broekhoven. De oranje huispakken zijn trouwens in heel Nederland zo’n succes dat de voorraad bij Jumbo al vollledig is uitverkocht terwijl de WK-gekte nog moet beginnen. Echter, vreemd genoeg zijn er ook in de vestiging in Barneveld extra oranje juichpakken besteld. Volgens sterk protestantse traditie moet in het Gelderse kerkdorp sinds 1333 voor aanvang van alle feesten en partijen (evenementen) in elke buurt van Barneveld, te weten: De Tuinen, Beekakkers, Eilanden West, De Burgthoven, De Lanen West, De Lanen Oost, De Woudse Erven, Eilanden Oost en De Nederwoudse Brinken, een Satan uitdrijvingsdans worden verricht door de mooiste maagd en knaap van de betreffende buurt. Deze duiveluitdrijving in alle buurten van het pluimveecentrum mag dan natuurlijk niet weer teniet worden gedaan door zo’n demonisch Oranje juichpak van een entertainment duivel uit een Tilburgse volksbuurt. Tevens hebben de protestanten uit het dorp met de bekendste Nederlandse kippensoort meteen het Brabants worstenbroodje met ontbijtspek van Beëlzebub, een frikandel speciaal van Lucifer met felle kleuren, tijgerprint en glitters, de bijnaam van het Belgische voetbalelftal ‘De Rode (lees: Royke) Duivels en de haarcoupe met harde krullen à la Mefisto, het duivels personage van Goethe in Faust, in de ban gedaan. Toegegeven dient te worden dat voornoemde haarstyling van kapper Roy, waarbij de haren net zo lang in een hete krultang worden gedraaid tot de rook eraf komt en daarna een ongenadig grote hoeveelheid haarlak in de lok wordt gespoten, erg gevaarlijk is voor zowel het haar, de ozonlaag als de Barnevelder (kippensoort). Teneinde de tsunamie van het glitterimperium van de Stylist van het Zuiden niet door de gemeente Barneveld te laten stuiten, heeft uiteindelijk op initiatief van Ons Rian een verzoeningsgesprek plaatsgevonden tussen de Barneveldse opperpredikant ds. De Haan enerzijds en de Jumbo en de kledingontwerper/kapper/zanger met handelsbloed uit Tilburg anderzijds. Ondanks dat de dominee niet geheel onwelwillend stond ten opzichte van een door Roy georganiseerde kledingparty in een met glitters, steentjes en pailletten versierde kerk, een ingenieus kapsel met harde krullen en wafeltjes na een uitgebreide krultang- en haarlaksessie van Royke, het aan Barneveld opgedragen en geheel door zanger Roy Donders acapella met extra snik gezongen lied: ‘ik spuit voor jou een gat in de ozonlaag, zodat voor jou de zon altijd schijnt’ of een Rojami limited edition panterprint huispak met de tekst “Hervormd Barneveld” in gouden studs en lovertjes, heeft dit verzoeningsgesprek helaas niet mogen baten en blijft het kerkdorp Donders associëren met Satan. Gelukkig gaf de vrouw van de dominee ons Royke de Antichrist nog wel een ambachtelijk frikandelbroodje bereid met diverse soorten pluimvee uit deze Gelderse kerkregio in ruil tegen een selfie met Roy en zijn Rojami-busje voordat zij de Tilburger in plat Barnevelds dialect te kennen gaf: “Donders nu maar op, devil!”. Nadat Roy van haar nog drie intieme afscheidszoenen op zijn wangen kreeg, verliet hij enigszins vertwijfeld de Bible Belt en reed met zijn busje rap terug naar zijn geliefde Broekhoven. Onderweg naar Tillywood mopperend op alle zondagsrijders en geheel onbezorgd met twee duimen op het touchscreen van zijn mobiele telefoon met een beschermduiveltje op zijn schouder, die hem behoedt voor een hoge boete van automobilisten melkende Tilburgse Wouters vanwege het vasthouden van een mobieltje tijdens het rijden. Het blijft toch een multitasker die duivelse Donders.

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Europadag update

Sinds 1985 wordt in de landen van de Europese Unie op 9 mei stil gestaan bij het feit dat op die datum in 1950 de Franse minister Robert Schuman een ambitieuze verklaring aflegde waarin hij voor een organisatie pleitte om Franse en Duitse productie van kolen en staal onder gemeenschappelijk beheer te plaatsen. Deze organisatie, de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS), werd op 18 april 1951 bij het Verdrag van Parijs door Frankrijk, West-Duitsland, Italië en de Benelux landen opgericht en trad in 1952 in werking. Door het gezamenlijke beheer van de twee strategisch zeer belangrijke basisproducten kolen en staal ontstond de gemeenschappelijke grondslag voor de naoorlogse Europese economische ontwikkeling vanuit het positieve idee om een nieuwe oorlog tussen de voormalige aartsrivalen Frankrijk en Duitsland onmogelijk te maken. Met het in werking treden van het Verdrag van Parijs werden de concrete grondslagen gelegd voor de Europese Economische Gemeenschap (EEG) die 5 jaar later bij het Verdrag van Rome werd opgericht. Deze Europese samenwerking is inmiddels uitgegroeid tot de huidige Europese Unie (EU). Omdat op 9 mei 1950 met de Schuman verklaring het eerste doorslaggevende initiatief is genomen voor de naoorlogse Europese samenwerking en eenheid is in 1985 tijdens de top van Milaan besloten om 9 mei uit te roepen tot Europadag. De Europadag geniet weinig bekendheid bij de Europeanen, maar Europese ambtenaren hebben dan een vrije dag. Valt er 64 jaar na de verklaring van Robert Schuman eigenlijk nog wel iets te vieren? De positieve vibe over de huidige organisatie van de Europese samenwerking lijkt namelijk nog enkel te bestaan bij een klein groepje zeer fanatieke eurofielen die het sterk afnemende draagvlak voor deze vorm van Europese samenwerkingsorganisatie enkel met bangmakerij (oorlogsangst en economische teloorgang) in stand proberen te houden. De elitaire EU‑kliek, die vanuit Brussel, Straatsburg en Luxemburg Europa dicteren en grote geldstromen controleren, bestaat eigenlijk puur voor de zakenwereld en niet voor de burgers in Europa. Dit betekent echter niet dat Europese samenwerking slecht is voor de Europese burger. Een gezonde kritische houding ten opzichte van het proces van Europese integratie of de EU wil nog niet zeggen dat het heil dient te worden gezocht in eurosceptisme vanuit nationalistische motieven. De organisatie van de samenwerking in Europa heeft in het belang van haar burgers wel dringend behoefte aan evolutie, een update naar de 21e eeuw, om een balans te vinden tussen Europese (economische en politieke) integratie en nationale soevereiniteit. Uit angst voor verlies aan controle en macht wordt echter zowel nationaal als supranationaal het paradigma van organiseren (van de EU) te weinig ter discussie gesteld. Een reorganisatie van de samenwerking zal het licht in Europa echt niet doen uitgaan.

Op 3 mei 2014 was de kick off van de campagne van D66 voor de Europese parlementsverkiezingen in Eindhoven onder het motto: ‘Van koeien naar kennis’. D66 startte deze campagne in Eindhoven, omdat zij deze stad van “Fritsje Philips, Lucie Nilis, Romarioooo, Coen Dillen, Willy, Cocu, van Nistelrooy, van Raaij, Guusje Hiddink, PSV wat ben je mooi” beschouwen als de innovatiehoofdstad van Nederland en één van de belangrijkste hubs naar Europa. De agrarische link die D66 aan de stad Eindhoven koppelt, is een typisch Randstad misser die rivaliserende supportersgroepen van PSV reeds eerder maakte in hun poging de Eindhovense voetbalclub te beledigingen. De supporters van PSV hebben weliswaar ‘boerûh‘ als geuzenaam volledig omarmd, maar deze ‘lichtstad’ heeft juist een industrieel verleden waardoor ‘lampûh‘ beter zou zijn geweest als aanduiding voor de aanhang van de voetbalclub van Philips. Enfin, D66-lijsttrekker in Europa Sophie in ’t Veld en D66-fractievoorzitter in de Tweede Kamer Alexander Pechtold hielden een korte toespraak over hun visie voor Europa (lees: de EU) en daarna hebben zij een 3D-printer gestart die koeien uitprint. Deze innovatieve koeien staan volgens Sophie en Alexander symbool voor innovatie, nieuwe groei en een slimmere besteding van de tientallen miljarden euro’s die Europa nu aan landbouwsubsidies uitgeeft. Campagneleider en Tweede Kamerlid Kees Verhoeven benadrukt daarbij dat D66 duidelijk kiest voor een sterk Nederland in een sterk Europa. D66 ziet in Europa volop kansen voor nieuwe groei en wil daarom investeren in kennis in plaats van in koeien. Verder was in Eindhoven ook de start van de tour van de D66-campagnebus, die twaalf dagen lang door heel Nederland rijdt om campagne te voeren met aan boord Europarlementariërs (wie kent ze niet?), kandidaten voor het Europees Parlement (wie kent ze wel?) en Tweede Kamerleden (voor een gegarandeerd ‘belieber’-effect, zoals bij fans van Justin Bieber, alleen dan bij de fans van D66). Samen met de lokale D66-afdelingen willen zij zoveel mogelijk kiezers naar de stembus krijgen. De bus zal in meer dan dertig plaatsen stoppen voor flyeracties, werkbezoeken en andere campagneactiviteiten. Campagneleider Verhoeven merkt binnen de partij dat Europa leeft en dat D66 kiest voor een sterk en slagvaardig Europa. Nederland staat tijdens de campagne voor de Europese verkiezingen op 22 mei 2014 voor een belangrijke keuze: “Het is uit Europa of vóóruit met Europa, aldus Verhoeven. De campagneleider van D66 geeft verder aan dat partijen als de PVV en de SP juist zo min mogelijk Europa willen en dat de overige partijen er tussenin zitten als vijftig tinten grijs terwijl veel kiezers juist behoefte hebben aan duidelijkheid. Op donderdag 1 mei 2014 gingen acht lijsttrekkers bij de Europese verkiezingen met elkaar in debat in een soort grot bij Maastricht. De keuze voor Maastricht lag zeer voor de hand omdat in deze stad in 1992 het ‘Verdrag van Maastricht’ werd ondertekend waardoor de EU een voldongen feit werd. In het tamme Nieuwsuur EU-debat kwam het kleine beetje vuurwerk (niveau sterretjes), waar de harde kern van Ajax uit vak 410 zich zwaar voor zou schamen, van CDA-lijsttrekker Esther de Lange die Sophie in ’t Veld uitdaagde voor de camera’s toe te geven dat D66 Europese belastingheffing wil. Ze verwees daarbij naar de Belgische oud-premier en fundamentalistische eurofiel Guy Verhofstadt en diens streven naar een federaal Europa. Verhofstadt is mede namens D66 kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie. Sophie in ’t Veld liet zich in het debat helaas niet uit over hoe groot de wens van een federaal Europa is bij D66 en of haar partij droomt van een EUSSR, zoals eurosceptici claimen. Bij dit hele geneuzel over ‘Europa’ moet goed in het oog worden gehouden dat de term ‘Europa’ eigenlijk niet gelijkgesteld mag worden met de EU of Europese samenwerking. Veruit de meeste burgers in Europa eten de soep namelijk niet zo heet als die wordt opgediend door de extremistische eurofielen of radicale nationalistische eurosceptici. In deze volkomen geglobaliseerde wereld is de gemiddelde Europeaan zich er heus wel van bewust dat Europese of beter nog mondiale samenwerking tussen landen beter is voor de wereld en dus ook voor de individuele wereldburger. Daarnaast is samenwerking en het ‘sharen’ (lees: delen) van kennis in een steeds transparantere wereld met vergaande technologische mogelijkheden ook domweg in het belang van ieders welzijn en welvaart, alsmede de eerlijkere verdeling hiervan. In zowel de realiteit van het dagelijks leven, als in films en boeken bestaan voldoende voorbeelden van scenario’s wat er uiteindelijk gebeurd als er niet, slecht of onvoldoende wordt samengewerkt. Bovendien kan geen enkel Europees land zich geografisch verwijderen uit het continent Europa. Echter, vanuit het streven naar een vreedzaam Europa na twee wereldoorlogen is het EGKS-project vandaag de dag verworden tot een log, geldverslindend en bij vele Europeanen ongeliefd supranationalistische organisatie die, na naamsveranderingen (EEG, EG) en uitbreidingen met lidstaten tot 28 in 2013, thans opereert onder de afkorting EU.

Ter onderstreping van het vorenstaande helaas even door wat saaie cijfers heen bijten. De begroting van het Europees Parlement (EP) voor 2014 bedraagt 1,756 miljard euro. Daarvan bestaat 35% uit personeelskosten, hoofdzakelijk voor de salarissen van de 6000 werknemers van de parlementsdiensten en de fracties. Daarnaast worden hiermee de vertolking, de kosten van vertalingen en de dienstreizen van de personeelsleden bekostigd. Circa 27% van de begroting voor 2014 is voor de onkosten die door de EP‑leden worden gemaakt, zoals reiskosten, kosten voor het kantoor en het salaris van de persoonlijke assistenten. Uitgaven voor de gebouwen van het Parlement vertegenwoordigen 11% van de begroting voor 2014. Hieronder vallen huurlasten, bouwkosten, onderhoud, veiligheid en beheerskosten van de drie werkplekken: Brussel, Luxemburg en Straatsburg en van de informatiebureaus in de 28 lidstaten. Informatiebeleid en administratieve uitgaven zoals informatietechnologie en telecommunicatie maken 21% van de begroting uit. De activiteiten van de fracties vertegenwoordigen 6% van de begroting.
Het salaris van een Europarlementariër bedraagt 7956,87 euro bruto per maand. Na aftrek van (Europese) belasting komt het nettobedrag uit op 6200,72 euro per maand. Dat salaris wordt aangevuld met tal van vergoedingen. Zo ontvangen Europarlementariërs maandelijks een algemene kostenvergoeding van circa 4300 euro voor de huur van een kantoorruimte, telefoon- en portokosten en computers. Verder zijn er vergoedingen voor reiskosten naar vergaderingen, kunnen leden jaarlijks 4343 euro vergoed krijgen voor werkgerelateerde reizen en worden 24 heen- en terugreizen naar hun eigen lidstaat vergoed. Daarnaast is er een dagvergoeding van 304 euro voor elke dag waarvoor de EP‑er vergadert en daarvoor een presentielijst ondertekent. Bovendien wordt van Europarlementariërs twee derde van hun medische kosten vergoed. In totaal werken er circa 55.000 mensen over de hele wereld voor alle Europese instellingen. Van hen werken er ongeveer 33.000 voor de Europese Commissie, het dagelijks bestuur van de EU. Bij het EP werken circa 6160 ambtenaren en tijdelijke werknemers. Het maandsalaris van EU-beleidsambtenaren loopt van circa 4300 euro tot maximaal 18.370 euro voor een directeur-generaal. Daarnaast zijn er toeslagen net als in Nederland voor onder meer kinderen. Ook krijgen de ambtenaren een zogeheten ontheemdentoeslag en eenmaal per jaar een vergoeding om naar het land van herkomst te gaan. Er zijn geen toelages voor bijvoorbeeld autogebruik. Er is ook geen vakantiegeld of eindejaarsuitkering. Het maandsalaris van de voorzitter van de Europese Commissie (Manuel Barroso) bedraagt 25.351 euro. De EU-buitenlandchef (Catherine Ashton) krijgt 23.882 euro per maand. De vice-presidenten, acht in totaal (onder andere Neelie Kroes, Digitale Agenda), krijgen 22.963 euro per maand. De andere Europees commissarissen krijgen 20.667 euro per maand. Het gaat om brutosalarissen. De voorzitter van de Europese Raad (de officieuze president van de EU, Herman Van Rompuy) verdient 1,38 keer het salaris van een ambtenaar die in de hoogste trede zit. Dat maandsalaris bedraagt 18.370 euro. Daarmee krijgt de Belg maandelijks 25.351 euro, gelijk aan het salaris van Barroso. De president van het EP, de Duitse engerd met dictatoriale trekken, Martin Schulz, heeft een 38-koppige hofhouding en deze Heilige Euro Heer ontvangt naast een riant basissalaris van 206.000 euro standaard 365 dagen per jaar een dagvergoeding van 304 euro per dag. Dat is per jaar opgeteld een extra inkomen van bijna 111.000 euro.

Volgens de zeer eurosceptische PVV blijkt uit een uitzending van het Belgische televisieprogramma Terzake in 2012 dat de ambtenaren en politici van de EU ‘hun zakken vullen‘. Daarop lanceerde de partij van Geert Wilders meteen een website (Stopdeeuropesezakkenvullers.nl) waarop mensen kunnen protesteren tegen ambtenaren en politici van de Europese Unie die te veel zouden verdienen. SP-Europarlementariër Dennis de Jong pleit op subtielere wijze voor een versobering van het inkomen van de Europarlementariër. De Jong hekelt de ‘dubbelingen’ die er volgens hem in het systeem van vergoedingen zitten. Daarbij wijst hij erop dat de EP’ers boven hun reguliere salaris een toelage voor algemene onkosten, een dagtoelage per dag én een afstandsvergoeding ontvangen. Daarbuiten kunnen treinkaartjes en vliegtickets worden gedeclareerd en hebben de parlementsleden een chauffeursdienst tot hun beschikking. De SP’er roept daarom op om Europarlementsleden te verplichten bonnetjes in te leveren en het deel van de algemene onkostenvergoeding dat zij niet gebruiken terug te storten. Het is nu immers volstrekt niet controleerbaar waar dit geld aan wordt uitgegeven. Het EP geeft elk jaar bijna 40 miljoen euro uit aan ‘kantoorkosten’ voor Europarlementariërs. De besteding van dat geld wordt in Brussel door niemand gecontroleerd, meldt het AD. In vijf jaar tijd is er zo’n 200 miljoen euro gedeclareerd. Dat is zo’n 2,5 ton per lid van het EP. Sommige Europarlementariërs komen met een Ferrari of Lamborghini naar hun werk en als iemand van die kantoorkosten een tweede huis in Frankrijk wil bekostigen, dan kraait daar geen haan naar. De Nederlandse Europarlementariërs klagen dat er geen enkele controle is, maar hun collega’s uit de zuidelijke EU-lidstaten willen daar niet aan, en ook het EP zelf niet. Sterker: wie met bonnetjes komt aanzetten, wordt nog net niet uitgelachen.

Voorts worden er iedere maand plenaire sessies gehouden in Straatsburg, waardoor het voltallige EP plus gevolg maandelijks de grens over moet. Deze verplichte verhuizing is door de lidstaten in 1997 vastgelegd in het Verdrag van Amsterdam. Nu deze verplaatsing jaarlijks 103 miljoen euro kost, tijd kost én slecht is voor het milieu vanwege de CO2 uitstoot, woedt er een stevige discussie over een eventuele afschaffing van deze maandelijkse verhuisreis. Op 20 november 2013 heeft het voltallige EP de resolutie hiertoe aangenomen. In deze resolutie staat dat het EP zou efficiënter, goedkoper en milieuvriendelijker zijn als het op één plek is gevestigd. De resolutie zal nu aan de lidstaten worden voorgelegd. Om Straatsburg definitief te schrappen als hometown voor vergaderingen moet het Europees Verdrag worden aangepast. Sinds het Verdrag van Lissabon in 2007 kan het EP zelf voorstellen bij de Raad indienen voor verdragsaanpassingen. Het EP wil een verdragswijziging om veranderingen door te voeren die nodig zijn om het EP zelf te laten beslissen waar en wanneer het bijeenkomt en zodat het zelf over zijn interne organisatie kan besluiten. De regeringsleiders moeten met een unaniem met een verdragsaanpassing instemmen. Frankrijk is altijd fel tegenstander hiervan geweest en dus kan het schrappen van Straatsburg als vergaderplaats uit chauvinistische motieven blijven rekening op een zeer voorspelbaar Frans veto: ‘Non!’. Blijkens de documentatie van de stemming (laatste resolutie) stemde vreemd genoeg ook de PVV in navolging van hun nieuwe Franse vrienden van het Front Nationaal voor behoud van het maandelijkse Europese verhuiscircus.

Nog los van de enorme financiële kosten van de EU, herkent de Europeaan zich totaal niet in dat EU-blauw en die gouden sterren, terwijl vele Amerikanen zich daarentegen het liefst laat dopen, huwen en begraven in de stars en stripes van hun geliefde vlag. Nee, in tegenstelling tot het patriottisme dat de Verenigde Staten kenmerkt zit de kracht van Europa nu juist in de (culturele) diversiteit van alle landen op dit continent. Helaas bestaat enkel in de Deense serie Borgen en dan ook pas in seizoen 4, waarin (Let op!: spoileralert) Brigitte Nyborg uit de Middenpartij stapt en de Nieuwe Democraten als nieuwe partij opricht, een fictieve politieke partij die dergelijke nuances enigszins aanvoelt. In de realiteit suggereert D66 in verkiezingscampagnes slechts dat hun partij goede Europese samenwerking, beter onderwijs en innovatie kan realiseren. Toch heeft het verleden vaak uitgewezen dat veel van hun pragmatische beleidsplannen in de praktijk (op de lange termijn) niet de gewenste uitwerking hebben. They tend to backfire! In dit modern technologisch tijdperk wordt het steeds duidelijker dat ‘burgers’ zelf reeds voldoende initiatieven hebben op allerlei terreinen en deze ook steeds meer en beter weten te verwezenlijken. Geheel zelfstandig zonder enige overheidsbemoeienis. Politici zorgen met hun ‘veel woorden, weinig daden gedrag’ hierbij juist meer voor een soort hinderlijke verkeersdrempels dan voor daadwerkelijke ondersteuning. Wel blijft waakzaamheid voor en bescherming tegen machtige, globaal graaiende corporatiereuzen gevraagd, welke (nationale) overheden soms vrij moeilijk kunnen bieden en waarvoor de EU een veel te trage modus operandi heeft bij handhaving van wetgeving. De Europese samenwerking heeft dan ook dringend behoefte aan een nieuw, slanker en sneller operating system (OS) met betere antivirus en anti-malware software. De EU lijkt namelijk op een soort Word Perfect 5.1 dat nog draait op de voorloper van Microsoft’s Windows 2000 en de voorstellen van D66 gaan niet verder dan dat de EU een pilot gaat draaien met Windows XP, terwijl een overstap naar Windows 8.1 (en 8.2 in september 2014), Apple Mavericks OS X 10.9.3 laatste Linux OS broodnodig is.

Wellicht kunnen politieke partijen voor een ‘update’ inzake het organiseren en managen van de Europese samenwerking in de 21e eeuw enige inspiratie opdoen bij de eerder besproken boeiende Braziliaanse ondernemer Ricardo Semler (zie ook MohP: “Suikervrije bewustwording”, https://manophetperron.wordpress.com/2013/07/03/suikervrije-bewustwording/). Deze organisatiedenker en auteur introduceerde bij het bedrijf Semco, dat actief is in tal van sectoren (van luchtkoelers tot consultancy) en een jaaromzet heeft van 400 miljoen dollar, een nieuwe bedrijfsfilosofie vanuit zijn rotsvaste overtuiging dat mensen niet werken om geld te verdienen, maar om zich goed te voelen, ergens bij te horen en een bijdrage te leveren. Naar zijn idee zijn we in een nieuw tijdperk aanbeland. We zijn door fases gegaan als de jagers en verzamelaars, de industriële revolutie en het kennistijdperk, maar nu zien we een tijdperk van wijsheid ontstaan. Bij wijsheid gaat het naar de mening van Semler om intuïtieve keuzes die op ervaring zijn gebaseerd en voor de juiste balans zorgen. Dat geldt voor bedrijven, scholen, overheden en het leven in het algemeen. Alleen zijn de huidige systemen daar niet klaar voor.

Tot slot nog even de spreekwoordelijke vinger in de keel ten aanzien van politici die nog altijd vertrouwen hebben in het huidige, verouderde organisatiesysteem en ten onrechte de eer kapen dat zij het klimaat hebben geschapen voor innovaties als de 3D-printer of the Internet of Things (IoT), welke mogelijkerwijs voor een nieuwe economische bubbel zullen zorgen. De term ‘Internet of Things’ werd overigens al in 1999 voorgesteld door Kevin Ashton, terwijl het concept reeds sinds 1991 bestond. De toekomst zal uitwijzen of IoT slechts een marketingtrend is of dat het daadwerkelijk tot een nieuwe periode van economische groei zal leiden, maar het is in ieder geval geen ver-van-je-bed-show. IoT laat de trend zien dat langzaam maar zeker alle apparaten en objecten met het internet verbonden zullen zijn. Internet is het middel dat deze tools met elkaar verbindt en tevens het middel wat het mogelijk maakt om ‘slimme’ toepassingen te maken. Evert Hilhorst van Freshheads heeft op 14 oktober 2013 (http://www.frankwatching.com/archive/2013/10/14/the-internet-of-things-bestaat-wel-degelijk/) over het fenomeen IoT een helderdere uitleg gegeven dan staat vermeld in het artikel hierover op Wikipedia. Hij onderscheid vier verschillende niveaus die samen het IoT vormen en waaruit blijkt dat dit proces heden ten dage ook al lang en breed merkbaar is:
1) computers: alle multifunctionele apparaten die in connectie staan met het internet, zoals bijvoorbeeld standaard pc’s, laptops, tablets, smartphones en smart tv’s;
2) smart appliances: alledaagse apparaten waarvan de functionaliteit verrijkt wordt door het apparaat te verbinden met het internet. Een voorbeeld hiervan is de slimme thermostaat waarmee de verwarming in een huis is te controleren en besturen. Doordat de thermostaat in verbinding staat met het internet ontstaat de mogelijkheid om te leren van de omgeving en van het gebruik van andere thermostaten met als resultaat een veel efficiënter verbruik;
3) smart sensors: sensoren die slimmer worden door ze te verbinden met het internet, dat wil zeggen makkelijker in gebruik en er zijn slimmere toepassingen mee maken. In de landbouw worden smart sensors nu al veelvoudig gebruikt. Zo zijn er tools voor boeren om hun oogsten beter te kunnen monitoren door onder andere gebruik te maken van sensoren die ze op afstand kunnen uitlezen.
4) unique identifiers: passieve onderdelen die enkel objecten identificeren. RFID-chips zijn hier een voorbeeld van. Deze chips hebben geen stroom nodig, maar zijn ook niet constant verbonden. De RFID-chip wordt pas actief als er een signaal op wordt afgestuurd en de chip stuurt vervolgens een unieke code terug. Doordat de RFID-chips klein en relatief goedkoop zijn, kunnen ze vrijwel overal in, op of aan bevestigd worden.
Het IoT bestaat dus al lang, maar staat nog in de kinderschoenen. Robert Schuman’s verklaring voor een Europese samenwerkingsorganisatie is ondertussen reeds 64 jaar oud, maar er is daarentegen helaas nog altijd geen politieke partij die constructief aan de Europese verkiezingen op 22 mei 2014 meedoet en die met een wezenlijke reorganisatie van de EU zou wil beginnen die niet doorslaat naar een federaal Europa. Zonder deze essentiële update van de organisatie van de samenwerking in Europa in het belang van de Europese burger is er geen enkele reden om Europadag te vieren.

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Chill!

Als fervent liefhebber van een groot aantal vrouwelijke singer-songwriters, kan – ondanks dat ze muzikaal niet eens slechts is – de 14-jarige ex-The Voice Kids zangeres Bente de MohP totaal niet bekoren. Een beetje bijdehante, stoere puber is leuk en houdt volwassenen scherp, maar puberteit mag geen excuus zijn voor een verschrikkelijk arrogante, onverschillige kapsones houding en snoet met een attitude dat alles dat voor haar geboorte is gebeurd volkomen irrelevant en niet ‘chill’ is. Come on, The Beatles waren ook voor mijn tijd, maar dat maakt ze daarom toch niet waardeloos of onbelangrijk! Gelukkig heeft Giel Beelen’s zoektocht een paar jaar geleden naar jong singer-songwriter talent al aangetoond dat de meeste pubers die op gitaar of piano hun eigen liedjes maken gewoon zonder zo’n arrogant smoelwerk vol met passie bezig zijn met muziek en juist zijn geïnspireerd door hun muzikale voorgangers, waaronder ook dienen te worden verstaan: muzikanten van voor hun tijd. De zoektocht van Giel op de radio naar de Nederlandse Birdy leverde begin 2012 uiteindelijk Anna Verhoeven op, die een bescheiden hitje scoorde met haar interpretatie van Signal (origineel: Laura Jansen). In navolging op de zoektocht naar de Nederlandse Birdy ging Beelen op zoek gegaan naar de Nederlandse Seasick Steve, oftewel de Grijze Dakduif. Giel heeft na deze zoektochten in zijn radioprogramma zelfs een succesvol talentenjachtprogramma opgezet: “De Beste singer-songwriter van Nederland”, dat binnenkort zijn derde seizoen ingaat. Dit programma ontdekte de talenten van onder meer Douwe Bob, Michael Prins en Maaike Ouboter. Na het zien van Bente bij DWDD, waar zij overigens een 10.000 maal betere versie van de Eurovisie songfestival (ESF) ‘Guilty Plessure’: “You and Me van de Nederlandse indiaan, Joan Franka” (de tooi die Joan tijdens haar optreden op het ESF in 2012 te Baku, Azerbeidzjan droeg werd door de Nederlandse vereniging Real Indian Nation trouwens als een belediging voor de indianen beschouwd) ten gehore bracht, moest ik de uit irritatie geboren behoefte onderdrukken om niet op Roadrunner, Bugs Bunny tekenfilmachtig wijze (ter meerdere zekerheid voor de Kinderbescherming: grapje, niet echt dus!) de gitaar van Michael Prins op het hoofd van de minderjarige Bente Fokkens kapot te slaan als Pete Townsend van The Who in zijn beste dagen teneinde enigszins corrigerend die misplaatste arrogantie uit deze etterende puber te meppen. Meiske toch, doe ’s effe normaal en chill out!

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Fris zonnig

Het verschil tussen vastberaden, succesvolle mensen en de gemiddelde mens wordt – naast geld, macht en familiebanden – mede bepaald door happiness. Uit verschillende wetenschappelijke studies blijkt dat geluk de mens socialer, gulhartiger, productiever maakt en tevens het immuunsysteem versterkt. Medici bepleiten daarom ook dat de mens moet proberen om de frequentie van de positieve emoties in zijn of haar leven te verhogen. Het probleem is echter dat het handhaven van een gelukkige, vrolijke en positieve geest vrij moeilijk is door de teleurstellingen en stressoren waaraan de gemiddelde mens dagelijks wordt blootgesteld, welke leiden tot slechte gemoedstemmingen en een negatieve mentaliteit.
Uit gezondheidsoogpunt wordt de mens door artsen en andere deskundigen zo’n 30 minuten lichaamsbeweging per dag en een uitgebalanceerd dieet voorgeschreven om de geest te positief te stimuleren. In deze hectische tijden waarin ook nog eens een overload aan informatie met de snelheid van een Japanse bullet train op de mens wordt afgeschoten, is het helaas niet altijd haalbaar om aan dit voorschrift te voldoen en het werkt bovendien ook niet voor een ieder. Dus heeft de mens behoefte aan een veilige, niet verslavende, natuurlijke, mentale ‘pick-me-up’ die kan bijdragen om de balans van hun stemming te doen doorslaan naar positivisme en de effecten van de dagelijkse angst te verminderen. Immers, de pathologie van de 21e eeuw is – naast overgewicht – de psychische stoornis. De mens bestrijdt psychische of psychiatrische stoornissen als ADHD, burn-out, depressie, manisch depressiviteit en borderline reeds vanaf jonge leeftijd met zware medicijnen. Het aantal mensen dat bij het dagelijks functioneren niet meer zonder medicijnen of andersoortige drugs kan blijft gestaag toenemen.
Daarnaast is de mens bij zijn zoektocht naar geluk via een gezond lichaam en geest ook bezig met zogenoemde superfoods als gojibessen, chiazaadjes, hennepzaad en tarwegras die heel goed zouden zijn voor de gezondheid, maar toch waarschuwt het Voedingscentrum consumenten voor het gebruik van superfoods omdat de gezondheidsclaims hiervan vaak wetenschappelijk helemaal niet zijn bewezen.
Het voedingssupplement genaamd Lumiday, dat bestaat uit ‘all-natural ingredients’, is ook een populaire aanvulling bij mensen op zoek naar een gezonde lift naar happiness. Lumiday claimt mensen te helpen slapen, hun eetlust te controleren, stress te verminderen en het energieniveau te stimuleren met slechts een dagelijkse dosering van twee pillen. Het product is daarnaast niet verslavend en de positieve effecten zullen binnen een paar dagen na inname van de eerste dosis voelbaar zijn, aldus Lumiday. Ook onderzoekers uit Boston claimen onlangs een doorbraak te hebben bereikt met een probiotisch supplement dat daadwerkelijk zou helpen bij gewichtsverlies. Zij hebben hun baanbrekende nieuwe probiotisch supplement, dat gebruik maakt van de welbekende LS3664 verbinding, ‘ProbioSlim’ gedoopt. Hierdoor baat het niet alleen bij gewichtsverlies, maar het helpt ook de spijsvertering. Mensen die willen afslanken, terwijl zij hun spijsvertering verbeteren is dus de belofte van ProbioSlim, die het supplement tot een feestje van geluk maakt.
Jammer genoeg wordt de MohP niet minder cynisch van dergelijke beloften die te mooi zijn om waar te kunnen zijn en stelt daarom voor om de aangeboden gratis proefmonsters van deze twee wonder producten eerst – binnen de grenzen van het Internationaal Verdrag tot bescherming van de rechten van het Kind (IVRK) – te testen op kinderen die toch al dankzij hun paps en mams voor het leven zijn getraumatiseerd doordat zij van hun ouders een zeer ongelukkige roepnaam hebben meegekregen. Jongens met namen als Alpacino, Amazing, Blaas, Blessing, Bliksem, Brik, Bruis, Ding, Faith, Freedom, Ivy-Cruz, Joy-Nouvell, Kabine, Marvellous, Nor, Oomke, Religion, Ruiter, Splynter, Succes, Woest, Wolke, Wonder, Wood, Ar’Chianthony, Bossen-Boshen, Christiano-D’Angelo, D’vinejerreau, Djay’D, Djessy-Djay, Dwigh Shalaino, Eintemaxemilium, Helljayson, Iwann’nova, Jah-Luciëncio, Jaylion-D’leh, Justice Jayvhon, Ky’an-Eli, Le’Johnso, LeCurWarren, Mar’Djelon, Maroah-Jax, Pipp-Djo, Prince-Eliezer, Princeisaiah, Q’Shawn, Qivánno-Lorenxio, Qnaijerick, Qshanthony, Ray’Quimion, Rowen-Layngeleyon, Shemièr’vi, Shu-Dhjai’Drion, Ty’chaero-Jenoah, Yroxax, Adolf, Arafat, Calvijn, Daedalus, Diomedes, Djzenghis, Ebenezer-Ansley, Donjevanio, Hopper, Icarus, Jay-Z, Luther, Osama, Rembrandt, Rob-Roy, Woody, Barteljaap, Great, Gospel, Alexanderpechtold, Bo-Johnny, Castellamare, Dior, Evertson, Geertruidus, Kareltje, Pietje, Kicky, Klazinus, Ajax, Lodeweick, Marcus-Zion, O’, Ricardoboy, Rolex, Staats-Jan, Djack Djemian, Valentijn Marie, Yoshiro-Horatio, Goud, Bikkel, Vuur, Rook, Pitt en Brooklyn. Meisjes met namen als Bijoux, Blaze, Blessing, Blix, Bloesem, Capucine, Chastitty, Empress, Evangelie, Faith-heavenly, Goodness, Harmony, Heavenly, Indi-Rain, Indi-Sun, Infinity, J’adore, Karamel, Kyra Jinx, LaJoy, Liberty-Grace, Lucky, Mellody, Perpetual, Pop, Princes, Prudence, Psyche, Rehab, Sissy, Summer-Lily, Temperance, Verity, Victory, Wonderful, Cedrixianthley, Chanoah-Sky, Chyna-J’adore, Coco-Mé, C’yerlee-Deliyah, D’Fiënyi, Divainchéliënne, Divinnety, D’Jayleigh-Ann, Djarmania, Elpierrine, Fay’den-river, Ixylainne, Jezebel-Djuina, J’eviënne, Jurkeigh-Leigh, Mardy M, Queen-ensiellyque, Rock-Shenthelly, RolliNHCy, Sjorzette, Bommel, Sterre, Mees, Dawn-Lilith, Djessebel, Hope-Vayeanne, Keren-Happuc, Loesewies, Maxima, Monreau, Narcisse, Pandora, Phenelope, Sappho, Sissi, Tinkabella, Zarathustra, Paris, Juweel, Dolly, Tigerlily, Abyssinia, Berlin, Blaziena, Byzantia, Fokje, Lada, Poekelien, Saharah-Jane, Scharling, Tinus, Riviera, Vegas, Mensje en Zus.
Voorts draagt fastfood evenmin bij aan het werkelijke geluk bij de mens en zorgt het slechts voor schijngeluk met een onwenselijk bijeffect: schuldgevoel. Daarenboven heeft schrijver, activist, (onderzoeks)journalist en hoogleraar journalistiek aan de UC Berkeley Graduate School of Journalism, Michael Pollan, die zich met zijn onderzoek vooral richt op de industriële voedselketen, reeds duidelijk gemaakt dat fastfoodketens niet anders zijn dan legale drugsdealers. Fastfood van ketens als McDonald’s is namelijk zeer verslavend en zeer schadelijk (http://youtu.be/TX7kwfE3cJQ). Dit wordt tevens onderschreven door de documentairefilm Super Size Me uit 2004, waarin door Morgan Spurlock een onderzoek wordt gedaan naar de schadelijke effecten van fastfood door zich te onderwerpen aan een zelfdestructief experiment waarin hij gedurende dertig dagen alleen voedsel van McDonald’s tot zich nam, drie maaltijden per dag.
Foodprocessor McDonald’s dringt bij zijn French fries productie aan op het gebruik van Russet Burbank aardappelen. Dat is een ongewoon lange Amerikaanse aardappel die een moeilijk groeiproces heeft. Deze aardappel heeft veel last van Net Necrosis (ongewenste vlekken en lijnen) en McDonald’s koopt geen aardappelen met vlekken. De enige manier voor aardappelboeren in Idaho om dit te elimineren is door het gebruik van een bestrijdingsmiddel genaamd methamidofos. Een middel dat zo giftig is dat de boeren die deze aardappelen in Idaho verbouwen zich niet buiten in hun velden wagen tot vijf dagen na het bespuiten. Nadat deze aardappels zijn geoogst worden ze – omdat ze zes weken niet eetbaar zijn – door McDonald’s in gigantische atmosferisch gecontroleerde loodsen gezet ter grootte van een voetbalstadions teneinde alle chemische stoffen uit de aardappel te gassen. Als tegenhanger van deze afschuwelijke wijze van foodprocessing door chef kok Ronald McDonald benadrukt Pollan juist hoe koken (home cooking) een van de eenvoudigste en belangrijkste stappen is die mensen kunnen nemen om hun gezondheid te verbeteren. Zelf koken kan dus (in)direct een bijdrage leveren aan happiness bij de mens. Deze evangelie wordt ook door Gary Mehigan, George Calombaris en Matt Preston van Masterchef Australia gepropagandeerd. Trouwens er bestaan perfecte alternatieven voor de frites van Mickey D.’s: het Friethoes (http://www.friethoes.nl/mobile/?page=3) of Fers Friethuys (de winnaar van de Nationale Friettest 2014) waar geen gladde kaarsrechte fabrieksfrieten worden, maar ambachtelijke (biologische) patatjes worden geserveerd.
Wat tot slot ook een flinke bijdrage kan leveren is het heerlijke fris zonnige lenteweer waarbij de zon je snoet verwarmt en een glimlach ontstaat (voordat het kwik in de zomer weer tot extreme hoogte stijgt waarbij reeds transpiratie ontstaat zonder enige vorm van inspanning, het zoeken van verkoeling een must wordt en zonnebaden gevaarlijk), of de tip voor de innerlijke mens van Ashton Kutcher op Facebook, ondanks dat deze mooie boodschap is verwoord in een commercial van een Thaise verzekeringsmaatschappij: http://youtu.be/cZGghmwUcbQ, dan wel de oprechte emotionele ontroering van Pharrell Williams wanneer hij wordt geconfronteerd met een globale YouTube hommage van de door hem gecreëerde wereldwijde saamhorigheid in happiness dat zijn liedje Happy teweeg heeft gebracht, daargelaten dat Oprah Winfrey daarna enigszins gênante zijn scalp aan haar riem hangt van gasten die zij in haar programma aan het huilen heeft weten te krijgen. Het blijft bizar waar sommige mensen gelukkig van worden. Zo toont Peter R. De Vries in zijn nieuwe televisieprogramma “Peter R. over de grens” dat in Oeganda op gruwelijk wijze op basis van bijgeloof met bedrog geluk wordt afgedwongen. Naast het lot van straatkinderen wordt de duistere realiteit van kinderoffers getoond. Traditionele genezers verkopen lichaamsdelen van kinderen voor voorspoed of genezing. Kinderen worden ontvoerd, lichaamsdelen, zoals de tong en genitaliën, worden afgesneden. Volgens Peter R. is het niet gewoon de laatste stuiptrekking van de ouderwetse medicijnman, maar gelooft 80 procent van de Oegandese bevolking in deze ‘witch doctors’. Verder zijn er leeghoofden die met Pasen klaarblijkelijk happy worden van het benadelen van hun eigen club, zichzelf, de KNVB, het Nederlandse voetbal en de echte voetbalsupporters door tot twee keer toe vuurwerk op het veld te gooien tijdens de KNVB-beker finale tussen PEC Zwolle en Ajax (5-1) in De Kuip te Rotterdam. Zoals de zichtbare woedende oud-doelman en thans commercieel directeur van Ajax, Edwin van der Sar, met een bloedlip en vol adrenaline voor het vak met de eigen Amsterdamse aanhang terecht en zeer duidelijk door de microfoon aangaf: ‘Kappen met deze shit!’.

Standaard