(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Randstadzilla

Het is een bewolkte, grijze maandagochtend in de herfstvakantie na een heerlijk nazomers weekend. Op het perron van de door maniakale verbouwingsdrang getroffen NS ontstaat bij een sociaal‑liberale forens, die wars is van de ondoordachte, pragmatische noodverbandjes waarmee juist het zichzelf als sociaal-liberalen kwalificerende D66 vaak op de proppen komt om zware slagaderlijke problemen in de Nederlandse maatschappij te stelpen, wel eens het fictieve verlangen dat Moeder Aarde uit een portaal in de diepste trog van de Indische oceaan een soort monsterlijk zeewezen laat herrijzen om de balans in de natuur te laten herstellen. Een dergelijk mythisch schepsel dat wordt ingezet als het noodzakelijk kwaad om de kop van het laatste visieloze gedrocht af te bijten. Een gedrocht dat de betweterige frontman van het toch meer als VVD‑light te typeren liberaal‑politieke clubje op zondagochtend bij een rechts georiënteerd opinieprogramma onbeschaamd aan het promoten was. Om geen misverstand te laten bestaan dient eerst en vooral het fictieve karakter van dit verlangen met klem te worden benadrukt. Niemand mag hierin dus een verborgen boodschap of oproep tot rechtvaardiging lezen om op het Binnenhof te Den Haag zijn doorgefokte labradoodle los te laten op de demagoog van de Nederlandse politiek. Nog daargelaten dat het gevaar bestaat dat wanneer daadwerkelijk de kop van een dergelijke draak of slang eraf wordt gebeten er twee koppen zullen terug groeien, net zoals bij Hydra. Daar zit echt niemand op te wachten. Maar zonder dollen, een verstandig plan van D66 om pillen weer te laten testen bij evenementen als het Amsterdam Dance Event in een poging om drugsdoden te voorkomen, zou ook moeten worden toegepast bij de medicatie die politici gebruiken in de hoop dat zij dan wat minder onzinnige plannen uitbraken.
Bij WNL op zondag sloeg Alexander Pechtold weer eens de plank flink mis met een zoveelste ondoordachte (bezuinigings)plan waarvan op voorhand al met zekerheid kan worden gesteld dat het meer ellende zal veroorzaken dan dat het aan positieve effecten zal opleveren. Ondanks het feit dat de bevolking van een provincie zich juist qua afkomst erg identificeert met de provincie als habitatsvorm (maar toegegeven, niet als bestuursorgaan) roept de aanvoerder van D66 in het programma van Charles Groenhuijsen en Margreet Spijker de minister van Binnenlandse Zaken, Ronald Plasterk, op om te snoeien in de eigen uitgaven door één superprovincie te creëren. Hierbij dient te worden opgemerkt dat dit halfslachtige provincie fusieplan niet enkel op het conto van D66 mag worden geschreven. Ook regeringspartijen PvdA, VVD en oppositiepartij Groen Links vinden het format van de superprovincie een goed plan. Naast voormeld nostalgisch argument van kritiek, is het visieloze fusieplan in de huidige vorm ook funest voor de regionale balans in Nederland met de creatie van een soort Randstadzilla. Daarenboven is het plan ook qua bezuinigingsmaatregel halfslachtig. Van 12 naar 10 provincies. Ga dan bij noodzakelijke bezuinigen op de eigen overheidsuitgaven teneinde evenwicht te bewaren naar 6 of 4 superprovincies of landdelen bestaande uit 2 of 3 provincies. Helaas heeft Alex P., ondanks dat de D van zijn partij tot echt voor democratie zou moeten staan en niet voor dictator, net zo’n plaat voor zijn hoofd als de door China benoemde burgemeester van Hong Kong, Leung Chun-Ying. Geen gele paraplu die daartegen soelaas biedt.
Dit bleek reeds bij een eerder gedrocht, waar Pechtold als mede-Frankenstein zijn handtekening onder had gezet, te weten: het Woonakkoord dat VVD-minister voor Wonen Stef Blok met D66, ChristenUnie en SGP in elkaar heeft geknutseld om de woningmarkt uit het slop trekken. Het werkelijke gevolg is echter onbetaalbare huurwoningen voor de lagere en midden inkomens, die door extreme huurverhogingen (niet enkel in de sociale woningbouw, maar tevens in de vrije sector!) uit hun huurhuis worden gepest en zo gedwongen doorstromen naar een lager en onaantrekkelijker huursegment van de woningmarkt. Zeker in het geval van centraal gelegen huurlocaties in steden. Verder is vooral meer doorstroming van huurpenningen in de toch al goed gevulde zakken van vastgoedmagnaten. Het Woonakkoord versterkt in een rap tempo dat het wonen in het centrum van een stad nog meer een elitaire aangelegenheid wordt en het daardoor net zo ‘ongezellig’, om het maar eens met een enorm understatement uit te drukken, wordt als door de yuppeninvasie waaraan Amsterdam ten prooi is gevallen en de lawine van nerds en expats die San Francisco verzieken. Ter nivellering daarom die elitegetto’s bestraffen met inkomensafhankelijke boetes naar het verkeersbekeuringenmodel in Zwitserland, Zweden, Finland, Denemarken, Frankrijk, Duitsland, Portugal, Griekenland, Oostenrijk en Hongarije.
Tot slot wat aandacht voor de campagne van Unicef tegen de vrijwilligersindustrie. De kern van deze campagne is met name relevant voor studenten die als cv-building een ‘ontwikkelingsproject’ gaan doen met kinderen in Afrika. Unicef roept op om hiermee te stoppen aangezien kinderen in een ontwikkelingsland geen toeristische attractie zijn.

IMG_1397-1.JPG

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Europadag update

Sinds 1985 wordt in de landen van de Europese Unie op 9 mei stil gestaan bij het feit dat op die datum in 1950 de Franse minister Robert Schuman een ambitieuze verklaring aflegde waarin hij voor een organisatie pleitte om Franse en Duitse productie van kolen en staal onder gemeenschappelijk beheer te plaatsen. Deze organisatie, de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS), werd op 18 april 1951 bij het Verdrag van Parijs door Frankrijk, West-Duitsland, Italië en de Benelux landen opgericht en trad in 1952 in werking. Door het gezamenlijke beheer van de twee strategisch zeer belangrijke basisproducten kolen en staal ontstond de gemeenschappelijke grondslag voor de naoorlogse Europese economische ontwikkeling vanuit het positieve idee om een nieuwe oorlog tussen de voormalige aartsrivalen Frankrijk en Duitsland onmogelijk te maken. Met het in werking treden van het Verdrag van Parijs werden de concrete grondslagen gelegd voor de Europese Economische Gemeenschap (EEG) die 5 jaar later bij het Verdrag van Rome werd opgericht. Deze Europese samenwerking is inmiddels uitgegroeid tot de huidige Europese Unie (EU). Omdat op 9 mei 1950 met de Schuman verklaring het eerste doorslaggevende initiatief is genomen voor de naoorlogse Europese samenwerking en eenheid is in 1985 tijdens de top van Milaan besloten om 9 mei uit te roepen tot Europadag. De Europadag geniet weinig bekendheid bij de Europeanen, maar Europese ambtenaren hebben dan een vrije dag. Valt er 64 jaar na de verklaring van Robert Schuman eigenlijk nog wel iets te vieren? De positieve vibe over de huidige organisatie van de Europese samenwerking lijkt namelijk nog enkel te bestaan bij een klein groepje zeer fanatieke eurofielen die het sterk afnemende draagvlak voor deze vorm van Europese samenwerkingsorganisatie enkel met bangmakerij (oorlogsangst en economische teloorgang) in stand proberen te houden. De elitaire EU‑kliek, die vanuit Brussel, Straatsburg en Luxemburg Europa dicteren en grote geldstromen controleren, bestaat eigenlijk puur voor de zakenwereld en niet voor de burgers in Europa. Dit betekent echter niet dat Europese samenwerking slecht is voor de Europese burger. Een gezonde kritische houding ten opzichte van het proces van Europese integratie of de EU wil nog niet zeggen dat het heil dient te worden gezocht in eurosceptisme vanuit nationalistische motieven. De organisatie van de samenwerking in Europa heeft in het belang van haar burgers wel dringend behoefte aan evolutie, een update naar de 21e eeuw, om een balans te vinden tussen Europese (economische en politieke) integratie en nationale soevereiniteit. Uit angst voor verlies aan controle en macht wordt echter zowel nationaal als supranationaal het paradigma van organiseren (van de EU) te weinig ter discussie gesteld. Een reorganisatie van de samenwerking zal het licht in Europa echt niet doen uitgaan.

Op 3 mei 2014 was de kick off van de campagne van D66 voor de Europese parlementsverkiezingen in Eindhoven onder het motto: ‘Van koeien naar kennis’. D66 startte deze campagne in Eindhoven, omdat zij deze stad van “Fritsje Philips, Lucie Nilis, Romarioooo, Coen Dillen, Willy, Cocu, van Nistelrooy, van Raaij, Guusje Hiddink, PSV wat ben je mooi” beschouwen als de innovatiehoofdstad van Nederland en één van de belangrijkste hubs naar Europa. De agrarische link die D66 aan de stad Eindhoven koppelt, is een typisch Randstad misser die rivaliserende supportersgroepen van PSV reeds eerder maakte in hun poging de Eindhovense voetbalclub te beledigingen. De supporters van PSV hebben weliswaar ‘boerûh‘ als geuzenaam volledig omarmd, maar deze ‘lichtstad’ heeft juist een industrieel verleden waardoor ‘lampûh‘ beter zou zijn geweest als aanduiding voor de aanhang van de voetbalclub van Philips. Enfin, D66-lijsttrekker in Europa Sophie in ’t Veld en D66-fractievoorzitter in de Tweede Kamer Alexander Pechtold hielden een korte toespraak over hun visie voor Europa (lees: de EU) en daarna hebben zij een 3D-printer gestart die koeien uitprint. Deze innovatieve koeien staan volgens Sophie en Alexander symbool voor innovatie, nieuwe groei en een slimmere besteding van de tientallen miljarden euro’s die Europa nu aan landbouwsubsidies uitgeeft. Campagneleider en Tweede Kamerlid Kees Verhoeven benadrukt daarbij dat D66 duidelijk kiest voor een sterk Nederland in een sterk Europa. D66 ziet in Europa volop kansen voor nieuwe groei en wil daarom investeren in kennis in plaats van in koeien. Verder was in Eindhoven ook de start van de tour van de D66-campagnebus, die twaalf dagen lang door heel Nederland rijdt om campagne te voeren met aan boord Europarlementariërs (wie kent ze niet?), kandidaten voor het Europees Parlement (wie kent ze wel?) en Tweede Kamerleden (voor een gegarandeerd ‘belieber’-effect, zoals bij fans van Justin Bieber, alleen dan bij de fans van D66). Samen met de lokale D66-afdelingen willen zij zoveel mogelijk kiezers naar de stembus krijgen. De bus zal in meer dan dertig plaatsen stoppen voor flyeracties, werkbezoeken en andere campagneactiviteiten. Campagneleider Verhoeven merkt binnen de partij dat Europa leeft en dat D66 kiest voor een sterk en slagvaardig Europa. Nederland staat tijdens de campagne voor de Europese verkiezingen op 22 mei 2014 voor een belangrijke keuze: “Het is uit Europa of vóóruit met Europa, aldus Verhoeven. De campagneleider van D66 geeft verder aan dat partijen als de PVV en de SP juist zo min mogelijk Europa willen en dat de overige partijen er tussenin zitten als vijftig tinten grijs terwijl veel kiezers juist behoefte hebben aan duidelijkheid. Op donderdag 1 mei 2014 gingen acht lijsttrekkers bij de Europese verkiezingen met elkaar in debat in een soort grot bij Maastricht. De keuze voor Maastricht lag zeer voor de hand omdat in deze stad in 1992 het ‘Verdrag van Maastricht’ werd ondertekend waardoor de EU een voldongen feit werd. In het tamme Nieuwsuur EU-debat kwam het kleine beetje vuurwerk (niveau sterretjes), waar de harde kern van Ajax uit vak 410 zich zwaar voor zou schamen, van CDA-lijsttrekker Esther de Lange die Sophie in ’t Veld uitdaagde voor de camera’s toe te geven dat D66 Europese belastingheffing wil. Ze verwees daarbij naar de Belgische oud-premier en fundamentalistische eurofiel Guy Verhofstadt en diens streven naar een federaal Europa. Verhofstadt is mede namens D66 kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie. Sophie in ’t Veld liet zich in het debat helaas niet uit over hoe groot de wens van een federaal Europa is bij D66 en of haar partij droomt van een EUSSR, zoals eurosceptici claimen. Bij dit hele geneuzel over ‘Europa’ moet goed in het oog worden gehouden dat de term ‘Europa’ eigenlijk niet gelijkgesteld mag worden met de EU of Europese samenwerking. Veruit de meeste burgers in Europa eten de soep namelijk niet zo heet als die wordt opgediend door de extremistische eurofielen of radicale nationalistische eurosceptici. In deze volkomen geglobaliseerde wereld is de gemiddelde Europeaan zich er heus wel van bewust dat Europese of beter nog mondiale samenwerking tussen landen beter is voor de wereld en dus ook voor de individuele wereldburger. Daarnaast is samenwerking en het ‘sharen’ (lees: delen) van kennis in een steeds transparantere wereld met vergaande technologische mogelijkheden ook domweg in het belang van ieders welzijn en welvaart, alsmede de eerlijkere verdeling hiervan. In zowel de realiteit van het dagelijks leven, als in films en boeken bestaan voldoende voorbeelden van scenario’s wat er uiteindelijk gebeurd als er niet, slecht of onvoldoende wordt samengewerkt. Bovendien kan geen enkel Europees land zich geografisch verwijderen uit het continent Europa. Echter, vanuit het streven naar een vreedzaam Europa na twee wereldoorlogen is het EGKS-project vandaag de dag verworden tot een log, geldverslindend en bij vele Europeanen ongeliefd supranationalistische organisatie die, na naamsveranderingen (EEG, EG) en uitbreidingen met lidstaten tot 28 in 2013, thans opereert onder de afkorting EU.

Ter onderstreping van het vorenstaande helaas even door wat saaie cijfers heen bijten. De begroting van het Europees Parlement (EP) voor 2014 bedraagt 1,756 miljard euro. Daarvan bestaat 35% uit personeelskosten, hoofdzakelijk voor de salarissen van de 6000 werknemers van de parlementsdiensten en de fracties. Daarnaast worden hiermee de vertolking, de kosten van vertalingen en de dienstreizen van de personeelsleden bekostigd. Circa 27% van de begroting voor 2014 is voor de onkosten die door de EP‑leden worden gemaakt, zoals reiskosten, kosten voor het kantoor en het salaris van de persoonlijke assistenten. Uitgaven voor de gebouwen van het Parlement vertegenwoordigen 11% van de begroting voor 2014. Hieronder vallen huurlasten, bouwkosten, onderhoud, veiligheid en beheerskosten van de drie werkplekken: Brussel, Luxemburg en Straatsburg en van de informatiebureaus in de 28 lidstaten. Informatiebeleid en administratieve uitgaven zoals informatietechnologie en telecommunicatie maken 21% van de begroting uit. De activiteiten van de fracties vertegenwoordigen 6% van de begroting.
Het salaris van een Europarlementariër bedraagt 7956,87 euro bruto per maand. Na aftrek van (Europese) belasting komt het nettobedrag uit op 6200,72 euro per maand. Dat salaris wordt aangevuld met tal van vergoedingen. Zo ontvangen Europarlementariërs maandelijks een algemene kostenvergoeding van circa 4300 euro voor de huur van een kantoorruimte, telefoon- en portokosten en computers. Verder zijn er vergoedingen voor reiskosten naar vergaderingen, kunnen leden jaarlijks 4343 euro vergoed krijgen voor werkgerelateerde reizen en worden 24 heen- en terugreizen naar hun eigen lidstaat vergoed. Daarnaast is er een dagvergoeding van 304 euro voor elke dag waarvoor de EP‑er vergadert en daarvoor een presentielijst ondertekent. Bovendien wordt van Europarlementariërs twee derde van hun medische kosten vergoed. In totaal werken er circa 55.000 mensen over de hele wereld voor alle Europese instellingen. Van hen werken er ongeveer 33.000 voor de Europese Commissie, het dagelijks bestuur van de EU. Bij het EP werken circa 6160 ambtenaren en tijdelijke werknemers. Het maandsalaris van EU-beleidsambtenaren loopt van circa 4300 euro tot maximaal 18.370 euro voor een directeur-generaal. Daarnaast zijn er toeslagen net als in Nederland voor onder meer kinderen. Ook krijgen de ambtenaren een zogeheten ontheemdentoeslag en eenmaal per jaar een vergoeding om naar het land van herkomst te gaan. Er zijn geen toelages voor bijvoorbeeld autogebruik. Er is ook geen vakantiegeld of eindejaarsuitkering. Het maandsalaris van de voorzitter van de Europese Commissie (Manuel Barroso) bedraagt 25.351 euro. De EU-buitenlandchef (Catherine Ashton) krijgt 23.882 euro per maand. De vice-presidenten, acht in totaal (onder andere Neelie Kroes, Digitale Agenda), krijgen 22.963 euro per maand. De andere Europees commissarissen krijgen 20.667 euro per maand. Het gaat om brutosalarissen. De voorzitter van de Europese Raad (de officieuze president van de EU, Herman Van Rompuy) verdient 1,38 keer het salaris van een ambtenaar die in de hoogste trede zit. Dat maandsalaris bedraagt 18.370 euro. Daarmee krijgt de Belg maandelijks 25.351 euro, gelijk aan het salaris van Barroso. De president van het EP, de Duitse engerd met dictatoriale trekken, Martin Schulz, heeft een 38-koppige hofhouding en deze Heilige Euro Heer ontvangt naast een riant basissalaris van 206.000 euro standaard 365 dagen per jaar een dagvergoeding van 304 euro per dag. Dat is per jaar opgeteld een extra inkomen van bijna 111.000 euro.

Volgens de zeer eurosceptische PVV blijkt uit een uitzending van het Belgische televisieprogramma Terzake in 2012 dat de ambtenaren en politici van de EU ‘hun zakken vullen‘. Daarop lanceerde de partij van Geert Wilders meteen een website (Stopdeeuropesezakkenvullers.nl) waarop mensen kunnen protesteren tegen ambtenaren en politici van de Europese Unie die te veel zouden verdienen. SP-Europarlementariër Dennis de Jong pleit op subtielere wijze voor een versobering van het inkomen van de Europarlementariër. De Jong hekelt de ‘dubbelingen’ die er volgens hem in het systeem van vergoedingen zitten. Daarbij wijst hij erop dat de EP’ers boven hun reguliere salaris een toelage voor algemene onkosten, een dagtoelage per dag én een afstandsvergoeding ontvangen. Daarbuiten kunnen treinkaartjes en vliegtickets worden gedeclareerd en hebben de parlementsleden een chauffeursdienst tot hun beschikking. De SP’er roept daarom op om Europarlementsleden te verplichten bonnetjes in te leveren en het deel van de algemene onkostenvergoeding dat zij niet gebruiken terug te storten. Het is nu immers volstrekt niet controleerbaar waar dit geld aan wordt uitgegeven. Het EP geeft elk jaar bijna 40 miljoen euro uit aan ‘kantoorkosten’ voor Europarlementariërs. De besteding van dat geld wordt in Brussel door niemand gecontroleerd, meldt het AD. In vijf jaar tijd is er zo’n 200 miljoen euro gedeclareerd. Dat is zo’n 2,5 ton per lid van het EP. Sommige Europarlementariërs komen met een Ferrari of Lamborghini naar hun werk en als iemand van die kantoorkosten een tweede huis in Frankrijk wil bekostigen, dan kraait daar geen haan naar. De Nederlandse Europarlementariërs klagen dat er geen enkele controle is, maar hun collega’s uit de zuidelijke EU-lidstaten willen daar niet aan, en ook het EP zelf niet. Sterker: wie met bonnetjes komt aanzetten, wordt nog net niet uitgelachen.

Voorts worden er iedere maand plenaire sessies gehouden in Straatsburg, waardoor het voltallige EP plus gevolg maandelijks de grens over moet. Deze verplichte verhuizing is door de lidstaten in 1997 vastgelegd in het Verdrag van Amsterdam. Nu deze verplaatsing jaarlijks 103 miljoen euro kost, tijd kost én slecht is voor het milieu vanwege de CO2 uitstoot, woedt er een stevige discussie over een eventuele afschaffing van deze maandelijkse verhuisreis. Op 20 november 2013 heeft het voltallige EP de resolutie hiertoe aangenomen. In deze resolutie staat dat het EP zou efficiënter, goedkoper en milieuvriendelijker zijn als het op één plek is gevestigd. De resolutie zal nu aan de lidstaten worden voorgelegd. Om Straatsburg definitief te schrappen als hometown voor vergaderingen moet het Europees Verdrag worden aangepast. Sinds het Verdrag van Lissabon in 2007 kan het EP zelf voorstellen bij de Raad indienen voor verdragsaanpassingen. Het EP wil een verdragswijziging om veranderingen door te voeren die nodig zijn om het EP zelf te laten beslissen waar en wanneer het bijeenkomt en zodat het zelf over zijn interne organisatie kan besluiten. De regeringsleiders moeten met een unaniem met een verdragsaanpassing instemmen. Frankrijk is altijd fel tegenstander hiervan geweest en dus kan het schrappen van Straatsburg als vergaderplaats uit chauvinistische motieven blijven rekening op een zeer voorspelbaar Frans veto: ‘Non!’. Blijkens de documentatie van de stemming (laatste resolutie) stemde vreemd genoeg ook de PVV in navolging van hun nieuwe Franse vrienden van het Front Nationaal voor behoud van het maandelijkse Europese verhuiscircus.

Nog los van de enorme financiële kosten van de EU, herkent de Europeaan zich totaal niet in dat EU-blauw en die gouden sterren, terwijl vele Amerikanen zich daarentegen het liefst laat dopen, huwen en begraven in de stars en stripes van hun geliefde vlag. Nee, in tegenstelling tot het patriottisme dat de Verenigde Staten kenmerkt zit de kracht van Europa nu juist in de (culturele) diversiteit van alle landen op dit continent. Helaas bestaat enkel in de Deense serie Borgen en dan ook pas in seizoen 4, waarin (Let op!: spoileralert) Brigitte Nyborg uit de Middenpartij stapt en de Nieuwe Democraten als nieuwe partij opricht, een fictieve politieke partij die dergelijke nuances enigszins aanvoelt. In de realiteit suggereert D66 in verkiezingscampagnes slechts dat hun partij goede Europese samenwerking, beter onderwijs en innovatie kan realiseren. Toch heeft het verleden vaak uitgewezen dat veel van hun pragmatische beleidsplannen in de praktijk (op de lange termijn) niet de gewenste uitwerking hebben. They tend to backfire! In dit modern technologisch tijdperk wordt het steeds duidelijker dat ‘burgers’ zelf reeds voldoende initiatieven hebben op allerlei terreinen en deze ook steeds meer en beter weten te verwezenlijken. Geheel zelfstandig zonder enige overheidsbemoeienis. Politici zorgen met hun ‘veel woorden, weinig daden gedrag’ hierbij juist meer voor een soort hinderlijke verkeersdrempels dan voor daadwerkelijke ondersteuning. Wel blijft waakzaamheid voor en bescherming tegen machtige, globaal graaiende corporatiereuzen gevraagd, welke (nationale) overheden soms vrij moeilijk kunnen bieden en waarvoor de EU een veel te trage modus operandi heeft bij handhaving van wetgeving. De Europese samenwerking heeft dan ook dringend behoefte aan een nieuw, slanker en sneller operating system (OS) met betere antivirus en anti-malware software. De EU lijkt namelijk op een soort Word Perfect 5.1 dat nog draait op de voorloper van Microsoft’s Windows 2000 en de voorstellen van D66 gaan niet verder dan dat de EU een pilot gaat draaien met Windows XP, terwijl een overstap naar Windows 8.1 (en 8.2 in september 2014), Apple Mavericks OS X 10.9.3 laatste Linux OS broodnodig is.

Wellicht kunnen politieke partijen voor een ‘update’ inzake het organiseren en managen van de Europese samenwerking in de 21e eeuw enige inspiratie opdoen bij de eerder besproken boeiende Braziliaanse ondernemer Ricardo Semler (zie ook MohP: “Suikervrije bewustwording”, https://manophetperron.wordpress.com/2013/07/03/suikervrije-bewustwording/). Deze organisatiedenker en auteur introduceerde bij het bedrijf Semco, dat actief is in tal van sectoren (van luchtkoelers tot consultancy) en een jaaromzet heeft van 400 miljoen dollar, een nieuwe bedrijfsfilosofie vanuit zijn rotsvaste overtuiging dat mensen niet werken om geld te verdienen, maar om zich goed te voelen, ergens bij te horen en een bijdrage te leveren. Naar zijn idee zijn we in een nieuw tijdperk aanbeland. We zijn door fases gegaan als de jagers en verzamelaars, de industriële revolutie en het kennistijdperk, maar nu zien we een tijdperk van wijsheid ontstaan. Bij wijsheid gaat het naar de mening van Semler om intuïtieve keuzes die op ervaring zijn gebaseerd en voor de juiste balans zorgen. Dat geldt voor bedrijven, scholen, overheden en het leven in het algemeen. Alleen zijn de huidige systemen daar niet klaar voor.

Tot slot nog even de spreekwoordelijke vinger in de keel ten aanzien van politici die nog altijd vertrouwen hebben in het huidige, verouderde organisatiesysteem en ten onrechte de eer kapen dat zij het klimaat hebben geschapen voor innovaties als de 3D-printer of the Internet of Things (IoT), welke mogelijkerwijs voor een nieuwe economische bubbel zullen zorgen. De term ‘Internet of Things’ werd overigens al in 1999 voorgesteld door Kevin Ashton, terwijl het concept reeds sinds 1991 bestond. De toekomst zal uitwijzen of IoT slechts een marketingtrend is of dat het daadwerkelijk tot een nieuwe periode van economische groei zal leiden, maar het is in ieder geval geen ver-van-je-bed-show. IoT laat de trend zien dat langzaam maar zeker alle apparaten en objecten met het internet verbonden zullen zijn. Internet is het middel dat deze tools met elkaar verbindt en tevens het middel wat het mogelijk maakt om ‘slimme’ toepassingen te maken. Evert Hilhorst van Freshheads heeft op 14 oktober 2013 (http://www.frankwatching.com/archive/2013/10/14/the-internet-of-things-bestaat-wel-degelijk/) over het fenomeen IoT een helderdere uitleg gegeven dan staat vermeld in het artikel hierover op Wikipedia. Hij onderscheid vier verschillende niveaus die samen het IoT vormen en waaruit blijkt dat dit proces heden ten dage ook al lang en breed merkbaar is:
1) computers: alle multifunctionele apparaten die in connectie staan met het internet, zoals bijvoorbeeld standaard pc’s, laptops, tablets, smartphones en smart tv’s;
2) smart appliances: alledaagse apparaten waarvan de functionaliteit verrijkt wordt door het apparaat te verbinden met het internet. Een voorbeeld hiervan is de slimme thermostaat waarmee de verwarming in een huis is te controleren en besturen. Doordat de thermostaat in verbinding staat met het internet ontstaat de mogelijkheid om te leren van de omgeving en van het gebruik van andere thermostaten met als resultaat een veel efficiënter verbruik;
3) smart sensors: sensoren die slimmer worden door ze te verbinden met het internet, dat wil zeggen makkelijker in gebruik en er zijn slimmere toepassingen mee maken. In de landbouw worden smart sensors nu al veelvoudig gebruikt. Zo zijn er tools voor boeren om hun oogsten beter te kunnen monitoren door onder andere gebruik te maken van sensoren die ze op afstand kunnen uitlezen.
4) unique identifiers: passieve onderdelen die enkel objecten identificeren. RFID-chips zijn hier een voorbeeld van. Deze chips hebben geen stroom nodig, maar zijn ook niet constant verbonden. De RFID-chip wordt pas actief als er een signaal op wordt afgestuurd en de chip stuurt vervolgens een unieke code terug. Doordat de RFID-chips klein en relatief goedkoop zijn, kunnen ze vrijwel overal in, op of aan bevestigd worden.
Het IoT bestaat dus al lang, maar staat nog in de kinderschoenen. Robert Schuman’s verklaring voor een Europese samenwerkingsorganisatie is ondertussen reeds 64 jaar oud, maar er is daarentegen helaas nog altijd geen politieke partij die constructief aan de Europese verkiezingen op 22 mei 2014 meedoet en die met een wezenlijke reorganisatie van de EU zou wil beginnen die niet doorslaat naar een federaal Europa. Zonder deze essentiële update van de organisatie van de samenwerking in Europa in het belang van de Europese burger is er geen enkele reden om Europadag te vieren.

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Schouderklopjes

Sinds de kolossale wanpraktijken van de financiële sector de wereld door hun graaiende hebzucht in 2008 dicht bij een faillissement brachten, zijn de instrumenten van hebzucht welke instabiliteit en instorting waarschijnlijker maken niet verdwenen. Ze zijn alleen juist veel, veel sneller geworden. Nee, meneer Pechtold geen bangmakerij. Het is extreem complexe realiteit die het leven van iedere eerlijke, hardwerkende wereldburger bedreigt. Dus wake up!, Alexander en maak je slapende collega’s in Nederland, Europa en de rest van de wereld wakker. Met wat leesuithoudingsvermogen valt uiteindelijk een schouderklopje te verdienen.
Op 6 mei 2010 voltrok zich een zeer bizarre crisis op de Amerikaanse aandelenmarkt. De 6 mei 2010 Flash Crash ook wel bekend als The Crash van 02:45, de Flash Crash 2010 of gewoon de Flash Crash. Het VPRO-programma Tegenlicht besteedde op 4 november 2013 een hele uitzending hieraan. In de Verenigde Staten kelderde de Dow Jones op donderdag 6 mei 2010 om 14:25 (2:25 uur p.m.) in enkele minuten ongeveer 1000 punten (ongeveer 9%) om zich na deze duikeling vervolgens snel weer te herstellen en nog voor 15:00 uur is de Flash Crash voorbij. Het is de grootste puntendaling binnen één dag in de geschiedenis van de Dow Jones en de op een na grootste schommeling in de index aller tijden. Ondanks de gemiddelde hedendaagse concentratiespanne van zo’n 30 seconden niet afhaken want onze pensioenfondsen, door de ‘flash boys’ (flitshandelaren op de beurs) ook wel oneerbiedig dom geld of diner genoemd, spelen ook roulette aan deze tafel op de wereldbeurs. Pensioenfondsen doen op vaste tijden grote aan- en verkopen. Deze transacties zorgen voor kleine koersschommelingen die makkelijk te herkennen zijn. Het is dan belangrijk voor een flitshandelaar om deze te zien aankomen en vervolgens snel te herkennen of deze tot een stijging of juist een daling leiden. High frequency trading of wel flitshandel beleefde een flash crash waarin maar liefst 862 miljard dollar (WTF!!!) aan beurswaarde in 20 minuten verdampte. De databrokers op de beursvloeren waar ook ter wereld dachten snel te zijn, maar er blijken nog snellere te zijn waar niemand het bestaan van kende. The Crash of 2:45 was echter niet voor iedereen rampzalig. Volgens expert Dave Lauer (Market Structure and Technology Architecture Consultant) had zelfs 9/11 niet zo’n impact op de markten. Het was dan ook deze gebeurtenis die hem het vertrouwen in handelen op hoge snelheid en het kapitalisme doet verliezen.
Na vijf maanden onderzoek hebben de Amerikaanse Securities and Exchange Commission (de Amerikaanse toezichthouder van de verschillende effectenbeurzen, hierna: SEC) en de Commodity Futures Trading Commission (een onafhankelijk agentschap van de Amerikaanse overheid dat futures (een future (termijncontract) is een financieel contract tussen twee partijen die zich verbinden om op een bepaald tijdstip een bepaalde hoeveelheid van een product of financieel instrument te verhandelen tegen een vooraf bepaalde prijs, kortweg een overeengekomen transactie in de toekomst) en optie markten reguleert, hierna: CFTC) een gezamenlijk rapport uitgebracht over hetgeen is voorgevallen op 6 mei 2010. In dit rapport beschrijven deze overheidsinstanties een markt die zich zorgen maakte over de crisis in Griekenland en met dit negatieve sentiment de hele dag al dalend was. Deze “gefragmenteerde en fragiele” markt raakt in een plotselinge neerwaartse spiraal door de verkoop van een ongewoon groot aantal E-Mini S&P 500 futures contracten op de CME beurs van Chicago door een groot beleggingsfonds. Gevolgd door agressieve verkoop van high frequency traders (HFT) wordt die verkoop versterkt en versnelt. Omdat er een tekort aan kopers ontstaat, gaan de HFT-algoritmes op hoge snelheid elkaar contracten verkopen en terugkopen. Dat snelle heen-en-weer kopen en verkopen van de algoritmes wordt het ‘hete aardappelen’ volume effect genoemd. De stortvloed aan E-Mini transacties leidt vervolgens tot een paniekreactie op de aandelenmarkten: handelaren trekken zich massaal terug uit de markt, met grote koersdalingen tot gevolg. Uiteindelijk herstelt de markt zich door een ingebouwd stopmechanisme op de beurs van Chicago, waardoor het handelen in de E-Mini-contracten voor vijf seconden wordt stilgelegd. Die korte tijd is net genoeg voor de geautomatiseerde systemen om zich te herstellen en daarna is rond 15.00 uur de Flash Crash van 2010 voorbij.
De lezing van de SEC en CFTC wordt niet door iedereen gedeeld. Vooral het feit dat één order van één beleggingsfirma de reden zou zijn. In het rapport van deze overheidsinstanties wordt die beleggingsfirma niet bij naam genoemd, maar impliciet blijkt het te gaan om Wadell & Reed uit Kansas. Data-analist en programmeur Eric Hunsader heeft eigen onderzoek gedaan op basis waarvan hij overtuigd is dat de ‘flash crash’ niet verklaard kan worden door die ene E-mini transactie van Wadell & Reed. De focus op die ene order leidt volgens hem de aandacht af van de werkelijke oorzaak: het gedrag van high frequency traders dat een overbelasting van de systemen veroorzaakt.
Het rapport van de SEC en CFTC onderkent onvoldoende het gedrag van de Flash Boys. In zijn nieuwe boek Flash Boys: Cracking the Money Code beschrijft auteur Michael Lewis (van onder andere het boek ‘Moneyball’, dat in 2011 is verfilmd met de acteurs Brad Pitt, Jonah Hill en Philip Seymour Hoffman in de hoofdrollen) de mechanica van high frequency trading. Computers die met elkaar racen om transacties uit te voeren in absurd korte tijdschalen, het ontstellende feit dat deze razendsnelle ‘trades’ 60 procent uitmaken van de Amerikaanse aandelenmarkten waarin biljoenen dollars in omgaan en de griezelige minuscule rol die de mens nog speelt in deze transactierace. De strategische vervanging van de investmentbankier door computers in het spel van de high-frequency trading. Door gebruik te maken van geavanceerde computers om transacties uit te voeren kan een financiële onderneming nanoseconden voorsprong verkrijgen op gewone investeerders en wordt risico-vrije winst gemaakt ten koste van minder hi-tech concurrenten. Er worden hierdoor in de ‘ haute finance’ door geheimzinnige handelshuizen op ’s werelds aandelenmarkten enorme geldbergen verdient die de Mount Everest jaloers zouden maken. Lewis toont een kijkje in de vaak opzettelijk duistere wereld van de Flash Boys die morele verontwaardiging veroorzaakt doordat het laat zien hoe high frequency traders zowel investeerders als het algemene publiek hebben misleid.
Een mooi voorbeeld hiervan is het verhaal van de aanleg van een kabel. De kabel, die zou lopen tussen Chicago en New Jersey, was anders dan alle kabels die eerder zijn gelegd, en diende top secret in een kaarsrechte lijn de 1328 km te overbruggen. De kosten van het leggen van deze glasvezelkabel op die route door bergketens, onder de rivieren en steden bedroeg 300 miljoen dollar, maar dat was slechts een fractie van wat het waard was. Immers, de rechtheid van de kabel, het geesteskind van een opties handelaar genaamd Dan Spivey uit Chicago, kocht tijd. Het versneld namelijk de snelheid waarmee data van beurzen in New Jersey kon worden verzonden aan die in Chicago met ongeveer 3 milliseconden. Spivey wist dat in deze fractie van een seconde een onnoemelijke fortuin kan worden verdiend.
Brad Katsuyama, een medewerker van de Royal Bank of Canada, viel het op dat de beurs hem op zijn computerscherm niet langer de informatie gaf die hij wilde. Zo merkte hij dat op het moment dat hij wilde traden, door bijvoorbeeld voor 10 miljoen dollar aandelen Apple te kopen voor een pensioenfonds, verschoof de prijs onmiddellijk opwaarts. Uit nader onderzoek van Katsuyama bleek dat de markt op voorhand zijn trade order precies wist.
Door gebruik te maken van de milliseconde verschillen waarmee zijn trade order de verschillende beurzen bereikte, onderscheppen high frequency trading algoritmen, kopen de aandelen en verkopen deze aandelen vervolgens weer een nanoseconde later aan Katsuyama tegen een hogere prijs. Daarbij wordt digitaal het verschil afgeroomd. Dit proces werd ‘front-running’ genoemd en was bijna niet op te sporen in een markt waarvan werd verondersteld dat deze open was. In het boekje van de MohP is het te vinden onder de betere oplichtingstrucs. Front-running verklaard de astronomische waarde van kaarsrechte glasvezelkabels, maar ook de Flash Crash van 2010. Onderzoekers konden in die 20 minuten durende crash niet achterhalen wat er gebeurd was en dat miljoenen schurkachtige milliseconde trades niet bestond in de wereld van seconden en halve seconden waarin de markten rapporteerden. Bovendien doet zich de prangende vraag voor of volledig geautomatiseerde flitshandel met super geavanceerde hi-tech hardware en software niet handel met voorkennis impliceert doordat de beurs (on)bedoeld trendinformatie een fractie van een seconde eerder aanbiedt aan een flitshandelaar waardoor deze net iets eerder kan anticiperen. Sinds 2014 onderzoekt de FBI (Federal Bureau of Investigation) daarom ook bij meerdere beurzen of gewone beleggers op onwettige wijze benadeeld worden door supersnelle, geautomatiseerde handel.
In dit tijdperk van technische ontwikkelingen maakt de flitshandel bijna 4 jaar na de Flash Crash 2010 tegenwoordig gebruik van nog sneller dataverkeer dan via het supersnelle glasvezel namelijk door de lucht. Haime Bodek is een quant (ontwikkelaar) die alles vastlegde en daar onderzoek naar deed. Quants zijn de technici die tradingmachines en algoritmes met elkaar kunnen laten praten. Met data transmissie door de lucht van schotel naar schotel op telescoopafstand kunnen extreme snelheden worden bereikt. En die nanoseconden sneller, daarmee kon de flitshandel winst afromen zonder dat de financiële markt daar erg in had. Volgens Haime Bodek weet 90 procent van de financiële markt niet hoe de aandelenmarkt in de VS werkt. Wetenschappers waarvan werd gedacht dat zij met hun enorme hersenkracht wereldproblemen aan het oplossen waren, bleken gigantische fortuinen met flitshandel te verdienen, aldus Bodek.
Zulke geavanceerde oplichterspraktijken vragen om tegenmaatregelen die deze Flash Boys maatschappelijk buitensluiten. Een alternatieve munteenheid (valuta) kan wellicht de oplossing bieden. Dit is een munteenheid die geen wettig betaalmiddel van een land, regio of streek is, zoals de munteenheden die zijn vastgelegd in de ISO 4217 of dit in het verleden was (zoals historische munteenheden), maar die wel als betaal- of ruilmiddel wordt gebruikt. Een aantal van deze munteenheden (met name cryptogeld) zijn beschreven in een voorstel voor een aanvullende, nieuwe ISO-standaard: X-ISO 4217 en worden soms ook wel complementaire munteenheden genoemd. Een voorbeeld hiervan is de digitale munteenheid Bitcoin, een vorm van cryptogeld. Bitcoins kunnen worden opgeslagen op een computer in de vorm van het wallet bestand of worden beheerd door een derde partij, een portemonneedienst. In beide gevallen kan het geld naar een ander persoon worden verzonden via het internet door iedereen met een Bitcoinadres. Dit elektronische geld maakt gebruik van een database verspreid over knooppunten van een peer-to-peer-netwerk om transacties te journaliseren en maakt gebruik van cryptografie om te voorzien in de nodige beveiliging, zoals dat Bitcoins alleen kunnen worden uitgegeven door de persoon die er eigenaar van is, en nooit meer dan één keer uitgegeven kunnen worden door die eigenaar. Toch lijkt de Bitcoin geen gelukkige keuze, want als het gaat over de digitale munteenheid Bitcoin gaat, is de waanzin zelden ver weg. Zo kan de waarde van de munt snel stijgen en dalen en ontketende het Amerikaanse weekblad Newsweek een halve manhunt naar de bedenker van de crypto-valuta, Satoshi Nakamoto. Verder werd de Bitcoin in 2013 vaak de valuta van de toekomst genoemd toen de koerswaarde sterk steeg, maar nadat eind februari 2014 werd ontdekt dat door omwisseldienst Mt. Gox en andere bitcoinpartijen grootschalige fraude is gepleegd wordt meteen het einde van de Bitcoin gepredikt. Zowel bitcoinbank Bitonic als Bitmymoney, waar de online valuta te koop is en bedrijven worden geholpen met betalingssystemen voor de Bitcoin, noteerden hevige koersschommelingen. Een vaag positieve conclusie dat de Bitcoin “may hold long-term promise” in de brief aan de voor de Amerikaanse senaatscommissie van voormalig voorzitter van de FED (Federal Reserve, de Centrale Bank van de Verenigde Staten) Ben Bernanke, die de acceptatie van de internetmunt heeft onderzocht, zorgde zelfs voor een koers van $ 785 voor 1 Bitcoin. In 2010 kostte 1 Bitcoin vijf eurocent en op 9 april 2014 om 19:10 uur stond de koers op € 326,49 voor 1 Bitcoin. Door de explosieve stijging van de koers zijn er dus bitcoinmiljonairs. Als je dus in 2010 voor € 153,15 3063 Bitcoins hebt gekocht ben je dus (virtueel) miljonair. Alexander Klöpping, de vaste internetdeskundige van De Wereld Draait Door (DWDD), promootte in april 2013 het Bitcoin piramidespel in DWDD. De Amerikaanse opsporingsdiensten gaan natuurlijk weer veel verder en stellen dat het internetbetaalmiddel wordt misbruikt door terroristen en criminelen om geld wit te wassen. In Nederland oriënteren de FIOD, de High Tech Crime Unit van de nationale politie en de Autoriteit Financiële markten (AFM) zich eveneens op de Bitcoin. Volgens de Nederlandse bitcoingoeroe Robert Reinder Nederhoed, eigenaar van Bitmymoney, zijn bitcoinmiljonairs echter nerds en studenten. In een ANP bericht van 19 november 2013 (http://www.trouw.nl/tr/nl/4504/Economie/article/detail/3547626/2013/11/19/Nederland-kent-eerste-bitcoinmiljonairs.dhtml) zegt Nederhoed verder niet bang te zijn dat de luchtbel klapt, zoals veel criticasters voorspellen. De Bitcoin wordt immers omgeven door onbekendheid en wantrouwen. Het is nieuw geld dat toekomst heeft en Bitcoin is als Facebook, straks zijn er honderden miljoenen gebruikers, aldus de eigenaar van eigenaar van Bitmymoney.
Facebook wil ook hét communicatiemiddel van de toekomst zijn, maar bibbert wel degelijk bij geruchten dat jongeren massaal het sociaal-media platform zouden verlaten. Dan kan het namelijk snel met het communicatieplatform van Mark Zuckerberg gedaan zijn. Kijk maar naar Hyves. Om een serieuze rol te spelen in het betalingsverkeer zal de Bitcoin veel stabieler moeten worden. Er zit amper reële economische waarde achter de munteenheid, waardoor de koers uitsluitend wordt bepaald door het vertrouwen dat gebruikers erin hebben. Om ‘de valuta van de toekomst’ te worden, moet er bijzonder veel veranderen. Daarnaast lijkt het op voorhand reeds geen goede optie om als alternatieve munteenheid een digitale valuta te gebruiken om te proberen de Flash Boys buiten te sluiten. Met hun geavanceerde technologische systemen weten zij vrij snel optimaal te profiteren van de enorme koerswisselingen van een munt als de Bitcoin.
Een betere suggestie zijn lokale alternatieve valuta als de Bristol Pond (£B), die op 19 september 2012 werd geïntroduceerd in Bristol in het Verenigd Koninkrijk als alternatief van de officiële Britse pond met als doelstelling mensen te stimuleren om hun geld uit te geven bij lokale bedrijven uit Bristol. Ook Rotterdam heeft zijn eigen valuta. Deze heet de Dam (de alternatieve Munt, http://www.rotter-dam.nl). Een van de initiatiefnemers van het nieuwe Rotterdamse ruilmiddel Dam, dat sinds 1 augustus 2013 in omloop is, is Hermann Matieschek die tegen het onafhankelijke multimediale platform voor onderzoeksjournalistiek in Nederland, FTM (Follow the Money) vertelde dat met een nieuwe lokale muntsoort, de Dam, wordt getracht middenstanders en kleine ondernemers meer financiële ruimte geven, nu veel te veel mensen aan de onderkant van de samenleving vanwege de crisis te weinig euro’s hebben. De Nederlandsche Bank (DNB) heeft de Dam een goedkeuring van geen bezwaar gegeven en ook de Belastingdienst ging er moeiteloos mee akkoord.
Econoom Ad Broere kent de sterktes en zwaktes van het huidige financiële stelsel en legt in zijn boek “Geld komt uit het niets” op begrijpelijke wijze uit waarom het essentieel is voor de toekomst van de wereld om te breken met het huidige financiële stelsel en beschrijft hij mogelijkheden waarop de toekomst veilig kan worden gesteld. Geld is waard wat de gek er voor geven wil. Met z’n allen zijn we best een groot collectief aan onnozelaars, want geld staat in menigeen z’n leven aardig centraal. De één heeft het nodig om te overleven, de ander kan zonder niet genieten en een klein percentage houdt vooral van oppotten. Gelukkig herinnert Ad Broere aan het feit dat we beter niet te veel waarde hechten aan het slijk der aarde en probeert hij duidelijk te maken wat de (gevaarlijke en onzinnige) mechanismen zijn achter ons financiële systeem. Nu Europese regeringen er alles aan doen om hun macht te wisselen voor een non-democratische bankenunie, is enige kennis omtrent de werking van dit funest en schadelijk systeem niet overbodig. Te meer, nu de financiële sector over een enorm arsenaal aan lobbyisten beschikt om zowel de nationale politiek als politici in de Europese Unie te bespelen.
De onrealistisch, volkomen idealistische oplossing voor een alternatieve munteenheid van de MohP ter afstoting van de Flash Boys betreft juist geen keiharde munteenheid, maar een zeer softe valuta teneinde hamsterrad in deze financiële hogedruk ratrace op te blazen. Het schouderklopje, de munteenheid met een werkelijk gemeende waardering. Het is dus niet de bedoeling dat er een wisselkoers wordt bepaald van € 10 is 1 schouderklopje en nog erger dat € 100 is een ‘hug’, noch dat een schouderklopje als hele munteenheid weer is onder te verdelen in: 10 knipoogjes met een glans van erkenning (= 1 schouderklopje) en dat zijn dan weer 5 waarderende glimlachjes (5 waarderende glimlachjes = 1 knipoogje met een glans van erkenning), zodat het puur idealistisch bedoelde schouderklopje als het ware meer gaat lijken op de prijslijst van een dienstverlener in de softe prostitutie.
schouderklopje

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Kraan week

Maandag ontstond chaos op het spoor bij station Eindhoven nadat een bouwkraan op de bovenleiding en de rails terecht was gekomen. Het treinverkeer rondom Eindhoven lag plat door de geknakte arm van de kraan. De oorzaak was onbekend, maar eigenaar Martin van Riel van kraanverhuurbedrijf Van Riel BV uit Tilburg heeft tegen RTL Nieuws gezegd dat de hijskraan twee weken geleden nog was gekeurd. Hij denkt dat de tui-arm is afgebroken door een constructiefout of door metaalmoeheid. Omdat de kraan olie lekte, moest de brandweer komen opdraven. Bij het station wordt gebouwd aan een nieuwe reizigerspassage en daarbij werd van de hijskraan gebruik gemaakt. Door het ongeluk reed er sinds kwart over drie maandagmiddag geen enkele trein van en naar Eindhoven. Duizenden treinreizigers van en naar station Eindhoven hadden hierdoor hinder met uren vertraging. Het was ook op de omliggende stations zoals Den Bosch en Helmond erg druk door de storing op station Eindhoven. Gelukkig raakte niemand raakte gewond, maar de bovenleiding werd door de geknakte arm van de van de tientallen meters hoge hijskraan zwaar beschadigd. Het volledig herstellen van de schade aan de bovenleiding duurde tot woensdag. De NS is als vervoerder niet verantwoordelijk te houden voor problemen aan het spoor, aangezien de verantwoordelijkheid voor het beheer van het spoor rust op ProRail. De NS had maandag 50 (snel)bussen ingezet, maar bleek op station Den Bosch toch vooral onmachtig om enige vaart te houden in het vervoer van de reizigers. Verder zou ProRail in beginsel, net als Van Riel BV, er van uit mogen gaan dat een positieve keuring van de hijskraan niet tot ongevallen zou leiden door metaalmoeheid. De verantwoordelijke voor de extra perron uren is derhalve de inspecteur die de hijskraan heeft gekeurd. Minimaal ontslag op staande voet! Zonder wachtgeldregeling of uitkering uit de Werkeloosheidswet (WW). Ja,  in Nederland is de ‘individualistische participatiesamenleving’ ingevoerd en de verzorgingsstaat afgeschaft, zodat deze inspecteur door deze kolossale fout zijn eigen boontjes moet doppen. Laten we eerlijk zijn, deze keuringsinspecteur is zeer geschikt om in een reclame van Pearl opticiens te acteren als iemand die toch echt een bril nodig heeft. En daarna doet hij/zij het waarschijnlijk hartstikke leuk als peoplegreeter bij de Reteketetdagen van Beter Bed. Wel opschieten met solliciteren want dit baantje bij Beter Bed is ook uiterst geschikt voor Henk Krol, die bij 50Plus de belangen van de pensioenado’s behartigde, maar zelf jarenlang blijkt te hebben gesjoemeld met de pensioenpremies van de medewerkers van de Gay Krant.

Voor de MohP vormde dit kraanincident in Eindhoven de inleiding voor wat ze bij Discovery Channel zouden programmeren als ‘Kraan week’ in plaats van Shark week. Old MacDonald had een kraan E-I-E-I-O. Op dinsdag werd de MohP gevraagd een foto te nemen voor en van een medewerker van een facilitaire dienst (waarschijnlijk ook een voormalig keuringsinspecteur) die aan de buitenkant van een groot gebouw met een gehuurde kraan van Eigenraam Hoogwerkers BV (check hun website voor vergelijkbare foto’s van te huren kranen en hoogwerkers, http://www.eijgenraam.nl) bezig was geweest en zijn hechting met het apparaat wilde vastleggen voor het nageslacht. Op thuiswerkwoensdag werden met een gehuurde hijskraan, waar je godzijdank een hijskraanmachinist bij geleverd krijgt, in de wijk recht tegenover de MohP de hele dag werkzaamheden uitgevoerd. Met al deze kranen die het pad van de MohP kruisten was het niet moeilijk om op een idee te komen voor een cadeau voor een jongetje dat deze week werd geboren. Daargelaten dat er geen enkele reden is waarom jongens niet met een keukentje, stofzuiger of haarföhn zouden kunnen spelen of meisjes met een speelgoedauto, maar om iets meer genderneutraal te zijn dan de gemiddelde speelgoedfolder van Bart Smit is mijn keuze gevallen op een speelgoed hijskraan met een vrouwelijke machinist. Volgens wetenschapsjournaliste en feministe Asha ten Broeke dwingt speelgoedmarketing kinderen in traditionele rolpatronen. Speelgoed mag dus tegenwoordig niet meer uitsluitend voor één van de seksen bedoeld zijn. Ho, wacht eens effe. Volwassen hebben zich, zo lang het niet gevaarlijk is voor het kind zelf of anderen dan wel op enige wijze schade berokkent (denk bijvoorbeeld aan een echte anti aircraft RPG (rocket propelled grenade)), eigenlijk helemaal niet te bemoeien met wat kinderen leuk vinden om mee te spelen en ze met rollenspellen te dwingen tot welk gewenst rolpatroon dan ook: traditioneel of dat van een zorgende vader die normaal in de huishoudelijke verplichtingen deelt en een in de samenleving participerende vrouw.

Tot slot liep de onzinnigheid op vrijdag, de nationale ‘Coming out day’, als water uit de kraan. Je zou er helse clusterhoofdpijnen van krijgen, waarvan zorgverzekeraar Menzis slechts uit coulance de behandeling wil vergoeden. Diegene bij Menzis die heeft besloten dat de behandeling van clusterhoofdpijn (op de internationale pijngrensschaal gerankt als 10, waar ter vergelijking een bevalling het moet doen met een 7) niet standaard wordt vergoed, zou als instant karma even een episode van drie uur moeten ondergaan. Daarna als een goed stukje vlees even laten rusten en nagaren om vervolgens te vragen of hij/zij er nog steeds zo over denkt. Verder waren de Russen zeer kleinzielig over de schending van Nederland van het Verdrag van Wenen inzake diplomatiek verkeer (Weense Conventie), een internationale verdrag waarin de regels van het diplomatieke verkeer zijn vastgelegd. Hieronder vallen de privileges en de onschendbaarheid (“immuniteit”) van diplomaten en diplomatieke vertegenwoordigingen. Dit verdrag werd op 18 april 1961 formeel gesloten en is van kracht sinds 24 april 1964. Het is dus tijd om het Verdrag van Wenen eens up te daten naar iOS 7 of in ieder geval naar internationaal recht uit de 21e eeuw! De Russische diplomaat Dmitri Borodin is door de Nederlandse politie in Den Haag gearresteerd en meegenomen naar het politiebureau omdat buren tegen de agenten zeiden dat er in zijn appartement kinderen werden mishandeld. Toen de agenten binnen een kijkje namen, vonden ze Borodin, die onder invloed zou zijn geweest en er zou sprake zijn geweest van een dreigende situatie voor zijn kinderen. De man zou zijn aangehouden om de kinderen te beschermen. Borodin vertelde de agenten na zijn arrestatie dat hij als diplomaat onschendbaar is, maar de politie besloot hem toch mee te nemen naar het politiebureau, vanwege de dreigende situatie. Verder bleek dat de echtgenote van Borodin, die in zwaar bezopen toestand achter het stuur zat, (bij het inparkeren?) vier geparkeerde auto’s total loss heeft gereden. De Russische Federatie reageert op deze kleine schending van het Verdrag van Wenen met extreem doorrollen terwijl ze amper zijn geraakt in hun diplomatieke eer. Kleinzielig zijn de Russische pesterijen. Zo verstrekt zij visa erg langzaam en worden de Nederlandse exportproducten (zuivel en tulpen) overdreven nauwkeurig en uitvoerig gecontroleerd. Het Nederlands-Russische vriendschapsjaar is na dit incident, de Russische anti-homopropaganda wetgeving en de inbeslagname door Rusland van het onder Nederlandse vlag varende ijsbreker van Greenpeace ‘The Arctic Sunrise’ en de arrestatie van de opvarende op verdenking van piraterij. Greenpeace voerde met het schip actie tegen de plannen van Gazprom om in het Noordpoolgebied naar olie te boren. De Weense Conventie creëert een omgekeerde wereld waarin het normaal is dat (Russische) diplomaten hun (parkeer)boetes niet betalen en de politie die het opneemt voor kinderen excuses moet maken. Het lijkt me niet de bedoeling te zijn geweest om een Verdrag inzake inzake diplomatiek verkeer te maken op grond waarvan het mogelijk is om als diplomaat schijt te hebben aan de regels van het land waarin je te gast bent. Frans Timmermans, de minister van Buitenlandse Zaken, ging uiteindelijk toch door het stof en bood de Russische president Vladimir Poetin de Nederlandse excuses aan. Immers, de verslechterde betrekkingen tussen beide landen zouden ons land anders nog meer geld gaan kosten. Gelukkig lieten premier Mark Rutte en minister Timmermans ook weten dat de agenten die de Russische diplomaat Borodin in Den Haag hebben gearresteerd, daarvoor geen straf zullen krijgen, ook al was hun handelen in strijd met de Conventie van Wenen.

Door het Nederlands elftal van bondcoach ‘Jigsaw’ Louis van Gaal, dat met pressie en gedrevenheid op prachtige wijze een uitermate zwak Hongarije van de mat poetste met maar liefst 8-1. Het hoogtepunt was een schitterende, flitsende aanval met Jeremain Lens en Arjen Robben die een geweldige voorzet gaf, een floater, die Robin van Persie achter de Hongaarse doelman Adam Bogdán kopte. Szilárd Devecseri, de Hongaarse verdediger met nummer 14 maakte ook een mooie kop goal. In volle overtuiging de bal naast te koppen, kopte hij de bal tot zijn eigen verbazing langs zijn eigen doelman in het net voor de 6-1. Met een hattrick maakte van Robin van Persie zijn 39e, 40e en 41e doelpunt voor Oranje en daarna vierde hij samen met Patrick Kluivert dat hij diens record uit de boeken had geschoten.

Helaas zorgt het walgelijk begrotingsakkoord toch weer voor dweilen met de kraan open. Naast de overdreven tunnelfocus van de ChristenUnie met hun prioriteitsdiscriminatie voor banen en de portemonnee van gezinnen (Arie Slob heeft totaal geen besef dat er in Nederland ook  alleenstaanden en andere leefvormen zijn dan het gezin bestaan), het feit dat de lichte loonsverhoging van werkenden ten koste gaat van hun eigen pensioen (je kunt je extra tientje zelf wegzetten voor je oude dag, maar daar betaal je dan wel belasting over) en Alexander Pechtold van D66, de luis in de pels die echt geloofd dat hij in de huidige politiek Arena, die volledig is gevuld met minkukels, de enige leidende ster is die weet welke richting Nederland op moet. Met zijn catchphrase “Flex wordt iets minder flex en vast wordt iets minder vast”, laat Alexander duidelijk merken dat hij de aflevering van Zembla ‘Werkloos in crisistijd’ niet heeft gezien, althans net als wethouder van Schagen, Ben Blonk (PvdA), politieke lariekoek uitbralt aangaande de arbeidsmarkt. Zembla onthult namelijk de bizarre gevolgen van werklozenprojecten als ‘Social Return’: Mensen met werk verliezen hun baan aan werkelozen. Ja, werklozen pikken de baantjes in van werkenden. Wethouder Blonk erkent in de aflevering van Zembla dat dit gebeurt, maar dat de gemeente Schagen er bewust voor kiest om voorrang te geven aan werklozen. Met deze neverending cirkelredenering eindigt Kraan week.

Standaard