(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Randstadzilla

Het is een bewolkte, grijze maandagochtend in de herfstvakantie na een heerlijk nazomers weekend. Op het perron van de door maniakale verbouwingsdrang getroffen NS ontstaat bij een sociaal‑liberale forens, die wars is van de ondoordachte, pragmatische noodverbandjes waarmee juist het zichzelf als sociaal-liberalen kwalificerende D66 vaak op de proppen komt om zware slagaderlijke problemen in de Nederlandse maatschappij te stelpen, wel eens het fictieve verlangen dat Moeder Aarde uit een portaal in de diepste trog van de Indische oceaan een soort monsterlijk zeewezen laat herrijzen om de balans in de natuur te laten herstellen. Een dergelijk mythisch schepsel dat wordt ingezet als het noodzakelijk kwaad om de kop van het laatste visieloze gedrocht af te bijten. Een gedrocht dat de betweterige frontman van het toch meer als VVD‑light te typeren liberaal‑politieke clubje op zondagochtend bij een rechts georiënteerd opinieprogramma onbeschaamd aan het promoten was. Om geen misverstand te laten bestaan dient eerst en vooral het fictieve karakter van dit verlangen met klem te worden benadrukt. Niemand mag hierin dus een verborgen boodschap of oproep tot rechtvaardiging lezen om op het Binnenhof te Den Haag zijn doorgefokte labradoodle los te laten op de demagoog van de Nederlandse politiek. Nog daargelaten dat het gevaar bestaat dat wanneer daadwerkelijk de kop van een dergelijke draak of slang eraf wordt gebeten er twee koppen zullen terug groeien, net zoals bij Hydra. Daar zit echt niemand op te wachten. Maar zonder dollen, een verstandig plan van D66 om pillen weer te laten testen bij evenementen als het Amsterdam Dance Event in een poging om drugsdoden te voorkomen, zou ook moeten worden toegepast bij de medicatie die politici gebruiken in de hoop dat zij dan wat minder onzinnige plannen uitbraken.
Bij WNL op zondag sloeg Alexander Pechtold weer eens de plank flink mis met een zoveelste ondoordachte (bezuinigings)plan waarvan op voorhand al met zekerheid kan worden gesteld dat het meer ellende zal veroorzaken dan dat het aan positieve effecten zal opleveren. Ondanks het feit dat de bevolking van een provincie zich juist qua afkomst erg identificeert met de provincie als habitatsvorm (maar toegegeven, niet als bestuursorgaan) roept de aanvoerder van D66 in het programma van Charles Groenhuijsen en Margreet Spijker de minister van Binnenlandse Zaken, Ronald Plasterk, op om te snoeien in de eigen uitgaven door één superprovincie te creëren. Hierbij dient te worden opgemerkt dat dit halfslachtige provincie fusieplan niet enkel op het conto van D66 mag worden geschreven. Ook regeringspartijen PvdA, VVD en oppositiepartij Groen Links vinden het format van de superprovincie een goed plan. Naast voormeld nostalgisch argument van kritiek, is het visieloze fusieplan in de huidige vorm ook funest voor de regionale balans in Nederland met de creatie van een soort Randstadzilla. Daarenboven is het plan ook qua bezuinigingsmaatregel halfslachtig. Van 12 naar 10 provincies. Ga dan bij noodzakelijke bezuinigen op de eigen overheidsuitgaven teneinde evenwicht te bewaren naar 6 of 4 superprovincies of landdelen bestaande uit 2 of 3 provincies. Helaas heeft Alex P., ondanks dat de D van zijn partij tot echt voor democratie zou moeten staan en niet voor dictator, net zo’n plaat voor zijn hoofd als de door China benoemde burgemeester van Hong Kong, Leung Chun-Ying. Geen gele paraplu die daartegen soelaas biedt.
Dit bleek reeds bij een eerder gedrocht, waar Pechtold als mede-Frankenstein zijn handtekening onder had gezet, te weten: het Woonakkoord dat VVD-minister voor Wonen Stef Blok met D66, ChristenUnie en SGP in elkaar heeft geknutseld om de woningmarkt uit het slop trekken. Het werkelijke gevolg is echter onbetaalbare huurwoningen voor de lagere en midden inkomens, die door extreme huurverhogingen (niet enkel in de sociale woningbouw, maar tevens in de vrije sector!) uit hun huurhuis worden gepest en zo gedwongen doorstromen naar een lager en onaantrekkelijker huursegment van de woningmarkt. Zeker in het geval van centraal gelegen huurlocaties in steden. Verder is vooral meer doorstroming van huurpenningen in de toch al goed gevulde zakken van vastgoedmagnaten. Het Woonakkoord versterkt in een rap tempo dat het wonen in het centrum van een stad nog meer een elitaire aangelegenheid wordt en het daardoor net zo ‘ongezellig’, om het maar eens met een enorm understatement uit te drukken, wordt als door de yuppeninvasie waaraan Amsterdam ten prooi is gevallen en de lawine van nerds en expats die San Francisco verzieken. Ter nivellering daarom die elitegetto’s bestraffen met inkomensafhankelijke boetes naar het verkeersbekeuringenmodel in Zwitserland, Zweden, Finland, Denemarken, Frankrijk, Duitsland, Portugal, Griekenland, Oostenrijk en Hongarije.
Tot slot wat aandacht voor de campagne van Unicef tegen de vrijwilligersindustrie. De kern van deze campagne is met name relevant voor studenten die als cv-building een ‘ontwikkelingsproject’ gaan doen met kinderen in Afrika. Unicef roept op om hiermee te stoppen aangezien kinderen in een ontwikkelingsland geen toeristische attractie zijn.

IMG_1397-1.JPG

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Europadag update

Sinds 1985 wordt in de landen van de Europese Unie op 9 mei stil gestaan bij het feit dat op die datum in 1950 de Franse minister Robert Schuman een ambitieuze verklaring aflegde waarin hij voor een organisatie pleitte om Franse en Duitse productie van kolen en staal onder gemeenschappelijk beheer te plaatsen. Deze organisatie, de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS), werd op 18 april 1951 bij het Verdrag van Parijs door Frankrijk, West-Duitsland, Italië en de Benelux landen opgericht en trad in 1952 in werking. Door het gezamenlijke beheer van de twee strategisch zeer belangrijke basisproducten kolen en staal ontstond de gemeenschappelijke grondslag voor de naoorlogse Europese economische ontwikkeling vanuit het positieve idee om een nieuwe oorlog tussen de voormalige aartsrivalen Frankrijk en Duitsland onmogelijk te maken. Met het in werking treden van het Verdrag van Parijs werden de concrete grondslagen gelegd voor de Europese Economische Gemeenschap (EEG) die 5 jaar later bij het Verdrag van Rome werd opgericht. Deze Europese samenwerking is inmiddels uitgegroeid tot de huidige Europese Unie (EU). Omdat op 9 mei 1950 met de Schuman verklaring het eerste doorslaggevende initiatief is genomen voor de naoorlogse Europese samenwerking en eenheid is in 1985 tijdens de top van Milaan besloten om 9 mei uit te roepen tot Europadag. De Europadag geniet weinig bekendheid bij de Europeanen, maar Europese ambtenaren hebben dan een vrije dag. Valt er 64 jaar na de verklaring van Robert Schuman eigenlijk nog wel iets te vieren? De positieve vibe over de huidige organisatie van de Europese samenwerking lijkt namelijk nog enkel te bestaan bij een klein groepje zeer fanatieke eurofielen die het sterk afnemende draagvlak voor deze vorm van Europese samenwerkingsorganisatie enkel met bangmakerij (oorlogsangst en economische teloorgang) in stand proberen te houden. De elitaire EU‑kliek, die vanuit Brussel, Straatsburg en Luxemburg Europa dicteren en grote geldstromen controleren, bestaat eigenlijk puur voor de zakenwereld en niet voor de burgers in Europa. Dit betekent echter niet dat Europese samenwerking slecht is voor de Europese burger. Een gezonde kritische houding ten opzichte van het proces van Europese integratie of de EU wil nog niet zeggen dat het heil dient te worden gezocht in eurosceptisme vanuit nationalistische motieven. De organisatie van de samenwerking in Europa heeft in het belang van haar burgers wel dringend behoefte aan evolutie, een update naar de 21e eeuw, om een balans te vinden tussen Europese (economische en politieke) integratie en nationale soevereiniteit. Uit angst voor verlies aan controle en macht wordt echter zowel nationaal als supranationaal het paradigma van organiseren (van de EU) te weinig ter discussie gesteld. Een reorganisatie van de samenwerking zal het licht in Europa echt niet doen uitgaan.

Op 3 mei 2014 was de kick off van de campagne van D66 voor de Europese parlementsverkiezingen in Eindhoven onder het motto: ‘Van koeien naar kennis’. D66 startte deze campagne in Eindhoven, omdat zij deze stad van “Fritsje Philips, Lucie Nilis, Romarioooo, Coen Dillen, Willy, Cocu, van Nistelrooy, van Raaij, Guusje Hiddink, PSV wat ben je mooi” beschouwen als de innovatiehoofdstad van Nederland en één van de belangrijkste hubs naar Europa. De agrarische link die D66 aan de stad Eindhoven koppelt, is een typisch Randstad misser die rivaliserende supportersgroepen van PSV reeds eerder maakte in hun poging de Eindhovense voetbalclub te beledigingen. De supporters van PSV hebben weliswaar ‘boerûh‘ als geuzenaam volledig omarmd, maar deze ‘lichtstad’ heeft juist een industrieel verleden waardoor ‘lampûh‘ beter zou zijn geweest als aanduiding voor de aanhang van de voetbalclub van Philips. Enfin, D66-lijsttrekker in Europa Sophie in ’t Veld en D66-fractievoorzitter in de Tweede Kamer Alexander Pechtold hielden een korte toespraak over hun visie voor Europa (lees: de EU) en daarna hebben zij een 3D-printer gestart die koeien uitprint. Deze innovatieve koeien staan volgens Sophie en Alexander symbool voor innovatie, nieuwe groei en een slimmere besteding van de tientallen miljarden euro’s die Europa nu aan landbouwsubsidies uitgeeft. Campagneleider en Tweede Kamerlid Kees Verhoeven benadrukt daarbij dat D66 duidelijk kiest voor een sterk Nederland in een sterk Europa. D66 ziet in Europa volop kansen voor nieuwe groei en wil daarom investeren in kennis in plaats van in koeien. Verder was in Eindhoven ook de start van de tour van de D66-campagnebus, die twaalf dagen lang door heel Nederland rijdt om campagne te voeren met aan boord Europarlementariërs (wie kent ze niet?), kandidaten voor het Europees Parlement (wie kent ze wel?) en Tweede Kamerleden (voor een gegarandeerd ‘belieber’-effect, zoals bij fans van Justin Bieber, alleen dan bij de fans van D66). Samen met de lokale D66-afdelingen willen zij zoveel mogelijk kiezers naar de stembus krijgen. De bus zal in meer dan dertig plaatsen stoppen voor flyeracties, werkbezoeken en andere campagneactiviteiten. Campagneleider Verhoeven merkt binnen de partij dat Europa leeft en dat D66 kiest voor een sterk en slagvaardig Europa. Nederland staat tijdens de campagne voor de Europese verkiezingen op 22 mei 2014 voor een belangrijke keuze: “Het is uit Europa of vóóruit met Europa, aldus Verhoeven. De campagneleider van D66 geeft verder aan dat partijen als de PVV en de SP juist zo min mogelijk Europa willen en dat de overige partijen er tussenin zitten als vijftig tinten grijs terwijl veel kiezers juist behoefte hebben aan duidelijkheid. Op donderdag 1 mei 2014 gingen acht lijsttrekkers bij de Europese verkiezingen met elkaar in debat in een soort grot bij Maastricht. De keuze voor Maastricht lag zeer voor de hand omdat in deze stad in 1992 het ‘Verdrag van Maastricht’ werd ondertekend waardoor de EU een voldongen feit werd. In het tamme Nieuwsuur EU-debat kwam het kleine beetje vuurwerk (niveau sterretjes), waar de harde kern van Ajax uit vak 410 zich zwaar voor zou schamen, van CDA-lijsttrekker Esther de Lange die Sophie in ’t Veld uitdaagde voor de camera’s toe te geven dat D66 Europese belastingheffing wil. Ze verwees daarbij naar de Belgische oud-premier en fundamentalistische eurofiel Guy Verhofstadt en diens streven naar een federaal Europa. Verhofstadt is mede namens D66 kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie. Sophie in ’t Veld liet zich in het debat helaas niet uit over hoe groot de wens van een federaal Europa is bij D66 en of haar partij droomt van een EUSSR, zoals eurosceptici claimen. Bij dit hele geneuzel over ‘Europa’ moet goed in het oog worden gehouden dat de term ‘Europa’ eigenlijk niet gelijkgesteld mag worden met de EU of Europese samenwerking. Veruit de meeste burgers in Europa eten de soep namelijk niet zo heet als die wordt opgediend door de extremistische eurofielen of radicale nationalistische eurosceptici. In deze volkomen geglobaliseerde wereld is de gemiddelde Europeaan zich er heus wel van bewust dat Europese of beter nog mondiale samenwerking tussen landen beter is voor de wereld en dus ook voor de individuele wereldburger. Daarnaast is samenwerking en het ‘sharen’ (lees: delen) van kennis in een steeds transparantere wereld met vergaande technologische mogelijkheden ook domweg in het belang van ieders welzijn en welvaart, alsmede de eerlijkere verdeling hiervan. In zowel de realiteit van het dagelijks leven, als in films en boeken bestaan voldoende voorbeelden van scenario’s wat er uiteindelijk gebeurd als er niet, slecht of onvoldoende wordt samengewerkt. Bovendien kan geen enkel Europees land zich geografisch verwijderen uit het continent Europa. Echter, vanuit het streven naar een vreedzaam Europa na twee wereldoorlogen is het EGKS-project vandaag de dag verworden tot een log, geldverslindend en bij vele Europeanen ongeliefd supranationalistische organisatie die, na naamsveranderingen (EEG, EG) en uitbreidingen met lidstaten tot 28 in 2013, thans opereert onder de afkorting EU.

Ter onderstreping van het vorenstaande helaas even door wat saaie cijfers heen bijten. De begroting van het Europees Parlement (EP) voor 2014 bedraagt 1,756 miljard euro. Daarvan bestaat 35% uit personeelskosten, hoofdzakelijk voor de salarissen van de 6000 werknemers van de parlementsdiensten en de fracties. Daarnaast worden hiermee de vertolking, de kosten van vertalingen en de dienstreizen van de personeelsleden bekostigd. Circa 27% van de begroting voor 2014 is voor de onkosten die door de EP‑leden worden gemaakt, zoals reiskosten, kosten voor het kantoor en het salaris van de persoonlijke assistenten. Uitgaven voor de gebouwen van het Parlement vertegenwoordigen 11% van de begroting voor 2014. Hieronder vallen huurlasten, bouwkosten, onderhoud, veiligheid en beheerskosten van de drie werkplekken: Brussel, Luxemburg en Straatsburg en van de informatiebureaus in de 28 lidstaten. Informatiebeleid en administratieve uitgaven zoals informatietechnologie en telecommunicatie maken 21% van de begroting uit. De activiteiten van de fracties vertegenwoordigen 6% van de begroting.
Het salaris van een Europarlementariër bedraagt 7956,87 euro bruto per maand. Na aftrek van (Europese) belasting komt het nettobedrag uit op 6200,72 euro per maand. Dat salaris wordt aangevuld met tal van vergoedingen. Zo ontvangen Europarlementariërs maandelijks een algemene kostenvergoeding van circa 4300 euro voor de huur van een kantoorruimte, telefoon- en portokosten en computers. Verder zijn er vergoedingen voor reiskosten naar vergaderingen, kunnen leden jaarlijks 4343 euro vergoed krijgen voor werkgerelateerde reizen en worden 24 heen- en terugreizen naar hun eigen lidstaat vergoed. Daarnaast is er een dagvergoeding van 304 euro voor elke dag waarvoor de EP‑er vergadert en daarvoor een presentielijst ondertekent. Bovendien wordt van Europarlementariërs twee derde van hun medische kosten vergoed. In totaal werken er circa 55.000 mensen over de hele wereld voor alle Europese instellingen. Van hen werken er ongeveer 33.000 voor de Europese Commissie, het dagelijks bestuur van de EU. Bij het EP werken circa 6160 ambtenaren en tijdelijke werknemers. Het maandsalaris van EU-beleidsambtenaren loopt van circa 4300 euro tot maximaal 18.370 euro voor een directeur-generaal. Daarnaast zijn er toeslagen net als in Nederland voor onder meer kinderen. Ook krijgen de ambtenaren een zogeheten ontheemdentoeslag en eenmaal per jaar een vergoeding om naar het land van herkomst te gaan. Er zijn geen toelages voor bijvoorbeeld autogebruik. Er is ook geen vakantiegeld of eindejaarsuitkering. Het maandsalaris van de voorzitter van de Europese Commissie (Manuel Barroso) bedraagt 25.351 euro. De EU-buitenlandchef (Catherine Ashton) krijgt 23.882 euro per maand. De vice-presidenten, acht in totaal (onder andere Neelie Kroes, Digitale Agenda), krijgen 22.963 euro per maand. De andere Europees commissarissen krijgen 20.667 euro per maand. Het gaat om brutosalarissen. De voorzitter van de Europese Raad (de officieuze president van de EU, Herman Van Rompuy) verdient 1,38 keer het salaris van een ambtenaar die in de hoogste trede zit. Dat maandsalaris bedraagt 18.370 euro. Daarmee krijgt de Belg maandelijks 25.351 euro, gelijk aan het salaris van Barroso. De president van het EP, de Duitse engerd met dictatoriale trekken, Martin Schulz, heeft een 38-koppige hofhouding en deze Heilige Euro Heer ontvangt naast een riant basissalaris van 206.000 euro standaard 365 dagen per jaar een dagvergoeding van 304 euro per dag. Dat is per jaar opgeteld een extra inkomen van bijna 111.000 euro.

Volgens de zeer eurosceptische PVV blijkt uit een uitzending van het Belgische televisieprogramma Terzake in 2012 dat de ambtenaren en politici van de EU ‘hun zakken vullen‘. Daarop lanceerde de partij van Geert Wilders meteen een website (Stopdeeuropesezakkenvullers.nl) waarop mensen kunnen protesteren tegen ambtenaren en politici van de Europese Unie die te veel zouden verdienen. SP-Europarlementariër Dennis de Jong pleit op subtielere wijze voor een versobering van het inkomen van de Europarlementariër. De Jong hekelt de ‘dubbelingen’ die er volgens hem in het systeem van vergoedingen zitten. Daarbij wijst hij erop dat de EP’ers boven hun reguliere salaris een toelage voor algemene onkosten, een dagtoelage per dag én een afstandsvergoeding ontvangen. Daarbuiten kunnen treinkaartjes en vliegtickets worden gedeclareerd en hebben de parlementsleden een chauffeursdienst tot hun beschikking. De SP’er roept daarom op om Europarlementsleden te verplichten bonnetjes in te leveren en het deel van de algemene onkostenvergoeding dat zij niet gebruiken terug te storten. Het is nu immers volstrekt niet controleerbaar waar dit geld aan wordt uitgegeven. Het EP geeft elk jaar bijna 40 miljoen euro uit aan ‘kantoorkosten’ voor Europarlementariërs. De besteding van dat geld wordt in Brussel door niemand gecontroleerd, meldt het AD. In vijf jaar tijd is er zo’n 200 miljoen euro gedeclareerd. Dat is zo’n 2,5 ton per lid van het EP. Sommige Europarlementariërs komen met een Ferrari of Lamborghini naar hun werk en als iemand van die kantoorkosten een tweede huis in Frankrijk wil bekostigen, dan kraait daar geen haan naar. De Nederlandse Europarlementariërs klagen dat er geen enkele controle is, maar hun collega’s uit de zuidelijke EU-lidstaten willen daar niet aan, en ook het EP zelf niet. Sterker: wie met bonnetjes komt aanzetten, wordt nog net niet uitgelachen.

Voorts worden er iedere maand plenaire sessies gehouden in Straatsburg, waardoor het voltallige EP plus gevolg maandelijks de grens over moet. Deze verplichte verhuizing is door de lidstaten in 1997 vastgelegd in het Verdrag van Amsterdam. Nu deze verplaatsing jaarlijks 103 miljoen euro kost, tijd kost én slecht is voor het milieu vanwege de CO2 uitstoot, woedt er een stevige discussie over een eventuele afschaffing van deze maandelijkse verhuisreis. Op 20 november 2013 heeft het voltallige EP de resolutie hiertoe aangenomen. In deze resolutie staat dat het EP zou efficiënter, goedkoper en milieuvriendelijker zijn als het op één plek is gevestigd. De resolutie zal nu aan de lidstaten worden voorgelegd. Om Straatsburg definitief te schrappen als hometown voor vergaderingen moet het Europees Verdrag worden aangepast. Sinds het Verdrag van Lissabon in 2007 kan het EP zelf voorstellen bij de Raad indienen voor verdragsaanpassingen. Het EP wil een verdragswijziging om veranderingen door te voeren die nodig zijn om het EP zelf te laten beslissen waar en wanneer het bijeenkomt en zodat het zelf over zijn interne organisatie kan besluiten. De regeringsleiders moeten met een unaniem met een verdragsaanpassing instemmen. Frankrijk is altijd fel tegenstander hiervan geweest en dus kan het schrappen van Straatsburg als vergaderplaats uit chauvinistische motieven blijven rekening op een zeer voorspelbaar Frans veto: ‘Non!’. Blijkens de documentatie van de stemming (laatste resolutie) stemde vreemd genoeg ook de PVV in navolging van hun nieuwe Franse vrienden van het Front Nationaal voor behoud van het maandelijkse Europese verhuiscircus.

Nog los van de enorme financiële kosten van de EU, herkent de Europeaan zich totaal niet in dat EU-blauw en die gouden sterren, terwijl vele Amerikanen zich daarentegen het liefst laat dopen, huwen en begraven in de stars en stripes van hun geliefde vlag. Nee, in tegenstelling tot het patriottisme dat de Verenigde Staten kenmerkt zit de kracht van Europa nu juist in de (culturele) diversiteit van alle landen op dit continent. Helaas bestaat enkel in de Deense serie Borgen en dan ook pas in seizoen 4, waarin (Let op!: spoileralert) Brigitte Nyborg uit de Middenpartij stapt en de Nieuwe Democraten als nieuwe partij opricht, een fictieve politieke partij die dergelijke nuances enigszins aanvoelt. In de realiteit suggereert D66 in verkiezingscampagnes slechts dat hun partij goede Europese samenwerking, beter onderwijs en innovatie kan realiseren. Toch heeft het verleden vaak uitgewezen dat veel van hun pragmatische beleidsplannen in de praktijk (op de lange termijn) niet de gewenste uitwerking hebben. They tend to backfire! In dit modern technologisch tijdperk wordt het steeds duidelijker dat ‘burgers’ zelf reeds voldoende initiatieven hebben op allerlei terreinen en deze ook steeds meer en beter weten te verwezenlijken. Geheel zelfstandig zonder enige overheidsbemoeienis. Politici zorgen met hun ‘veel woorden, weinig daden gedrag’ hierbij juist meer voor een soort hinderlijke verkeersdrempels dan voor daadwerkelijke ondersteuning. Wel blijft waakzaamheid voor en bescherming tegen machtige, globaal graaiende corporatiereuzen gevraagd, welke (nationale) overheden soms vrij moeilijk kunnen bieden en waarvoor de EU een veel te trage modus operandi heeft bij handhaving van wetgeving. De Europese samenwerking heeft dan ook dringend behoefte aan een nieuw, slanker en sneller operating system (OS) met betere antivirus en anti-malware software. De EU lijkt namelijk op een soort Word Perfect 5.1 dat nog draait op de voorloper van Microsoft’s Windows 2000 en de voorstellen van D66 gaan niet verder dan dat de EU een pilot gaat draaien met Windows XP, terwijl een overstap naar Windows 8.1 (en 8.2 in september 2014), Apple Mavericks OS X 10.9.3 laatste Linux OS broodnodig is.

Wellicht kunnen politieke partijen voor een ‘update’ inzake het organiseren en managen van de Europese samenwerking in de 21e eeuw enige inspiratie opdoen bij de eerder besproken boeiende Braziliaanse ondernemer Ricardo Semler (zie ook MohP: “Suikervrije bewustwording”, https://manophetperron.wordpress.com/2013/07/03/suikervrije-bewustwording/). Deze organisatiedenker en auteur introduceerde bij het bedrijf Semco, dat actief is in tal van sectoren (van luchtkoelers tot consultancy) en een jaaromzet heeft van 400 miljoen dollar, een nieuwe bedrijfsfilosofie vanuit zijn rotsvaste overtuiging dat mensen niet werken om geld te verdienen, maar om zich goed te voelen, ergens bij te horen en een bijdrage te leveren. Naar zijn idee zijn we in een nieuw tijdperk aanbeland. We zijn door fases gegaan als de jagers en verzamelaars, de industriële revolutie en het kennistijdperk, maar nu zien we een tijdperk van wijsheid ontstaan. Bij wijsheid gaat het naar de mening van Semler om intuïtieve keuzes die op ervaring zijn gebaseerd en voor de juiste balans zorgen. Dat geldt voor bedrijven, scholen, overheden en het leven in het algemeen. Alleen zijn de huidige systemen daar niet klaar voor.

Tot slot nog even de spreekwoordelijke vinger in de keel ten aanzien van politici die nog altijd vertrouwen hebben in het huidige, verouderde organisatiesysteem en ten onrechte de eer kapen dat zij het klimaat hebben geschapen voor innovaties als de 3D-printer of the Internet of Things (IoT), welke mogelijkerwijs voor een nieuwe economische bubbel zullen zorgen. De term ‘Internet of Things’ werd overigens al in 1999 voorgesteld door Kevin Ashton, terwijl het concept reeds sinds 1991 bestond. De toekomst zal uitwijzen of IoT slechts een marketingtrend is of dat het daadwerkelijk tot een nieuwe periode van economische groei zal leiden, maar het is in ieder geval geen ver-van-je-bed-show. IoT laat de trend zien dat langzaam maar zeker alle apparaten en objecten met het internet verbonden zullen zijn. Internet is het middel dat deze tools met elkaar verbindt en tevens het middel wat het mogelijk maakt om ‘slimme’ toepassingen te maken. Evert Hilhorst van Freshheads heeft op 14 oktober 2013 (http://www.frankwatching.com/archive/2013/10/14/the-internet-of-things-bestaat-wel-degelijk/) over het fenomeen IoT een helderdere uitleg gegeven dan staat vermeld in het artikel hierover op Wikipedia. Hij onderscheid vier verschillende niveaus die samen het IoT vormen en waaruit blijkt dat dit proces heden ten dage ook al lang en breed merkbaar is:
1) computers: alle multifunctionele apparaten die in connectie staan met het internet, zoals bijvoorbeeld standaard pc’s, laptops, tablets, smartphones en smart tv’s;
2) smart appliances: alledaagse apparaten waarvan de functionaliteit verrijkt wordt door het apparaat te verbinden met het internet. Een voorbeeld hiervan is de slimme thermostaat waarmee de verwarming in een huis is te controleren en besturen. Doordat de thermostaat in verbinding staat met het internet ontstaat de mogelijkheid om te leren van de omgeving en van het gebruik van andere thermostaten met als resultaat een veel efficiënter verbruik;
3) smart sensors: sensoren die slimmer worden door ze te verbinden met het internet, dat wil zeggen makkelijker in gebruik en er zijn slimmere toepassingen mee maken. In de landbouw worden smart sensors nu al veelvoudig gebruikt. Zo zijn er tools voor boeren om hun oogsten beter te kunnen monitoren door onder andere gebruik te maken van sensoren die ze op afstand kunnen uitlezen.
4) unique identifiers: passieve onderdelen die enkel objecten identificeren. RFID-chips zijn hier een voorbeeld van. Deze chips hebben geen stroom nodig, maar zijn ook niet constant verbonden. De RFID-chip wordt pas actief als er een signaal op wordt afgestuurd en de chip stuurt vervolgens een unieke code terug. Doordat de RFID-chips klein en relatief goedkoop zijn, kunnen ze vrijwel overal in, op of aan bevestigd worden.
Het IoT bestaat dus al lang, maar staat nog in de kinderschoenen. Robert Schuman’s verklaring voor een Europese samenwerkingsorganisatie is ondertussen reeds 64 jaar oud, maar er is daarentegen helaas nog altijd geen politieke partij die constructief aan de Europese verkiezingen op 22 mei 2014 meedoet en die met een wezenlijke reorganisatie van de EU zou wil beginnen die niet doorslaat naar een federaal Europa. Zonder deze essentiële update van de organisatie van de samenwerking in Europa in het belang van de Europese burger is er geen enkele reden om Europadag te vieren.

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Zomertijd jetlag op Loempia-dag

Vanwege de zomertijd jetlag gaat deze MohP niet over de discriminerende volksophitsing van Geert Wilders in Grand Café De Tijd te Den Haag na de gemeenteraadsverkiezing op 19 maart 2014 met zijn ‘minder, minder, minder en dat gaan we regelen uitspraak’. Evenmin gaat het over de twee overvallers die werden doodgeschoten tijdens de overval van juwelier Goldies in Deurne, waarbij hoofdofficier van justitie Bart Nieuwenhuizen tijdens een persconferentie een dag na de overval reeds aangaf dat de juwelier en zijn vrouw hoogstwaarschijnlijk uit zelfverdediging hebben gehandeld. Justitie kreeg na deze persconferentie kritiek van onder meer D66, CDA, de Bond van Wetsovertreders en advocaat Peter Plasman. Om te zorgen voor een zo zorgvuldig mogelijk verloop staat laatstgenoemde de nabestaanden van de overvallers bij die zo snel mogelijk en zo volledig mogelijk willen weten wat er precies is gebeurd. Mocht uiteindelijk zonder enige twijfel blijken dat de overvallers uit noodweer zijn doodgeschoten, zal de familie dat accepteren, zegt Plasman. Het was slechts een voorlopige conclusie van de hoofdofficier en nader zorgvuldig onderzoek moet uiteindelijk meer duidelijkheid verschaffen of de slachtoffers van de overval uit noodweer(exces) handelde jegens de daders. De rollen liggen bij het schietincident dus andersom. Inmiddels heeft burgemeester Hilko Mak van Deurne een noodverordening uitgevaardigd met een demonstratie- en een samenscholingsverbod nadat in Deurne enkele tientallen mensen betoogden tegen het juweliersechtpaar dat twee overvallers zou hebben doodgeschoten en tegen de aanpak door justitie. Zowel in de samenleving als de politiek bestaat weinig begrip voor de groep die opkomt voor de overvallers. Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie Fred Teeven vindt dat de demonstranten opkomen voor het gebruik van geweld. ‘Als je geen geweld gebruikt, lok je ook geen geweld uit’, zei Teeven in Nieuwsuur. Er is in ieder geval geen enkele rechtvaardiging te vinden in diefstal en het gebruik van geweld door mensen met het oogmerk om luxe spullen te verkrijgen. De groep die dat gedrag steunt ontbeert elke vorm van realiteitszin! De in Deurne ingestelde verboden gelden overigens ook voor mensen die vinden dat het juweliersechtpaar juist heeft gehandeld door op de overvallers te schieten en die een tegendemonstraties zouden willen organiseren. De burgemeester van Deurne moet escalatie te allen tijde voorkomen en zowel de groep die roept om rechtvaardigheid voor de daders van de overval die slachtoffers zijn van het schietincident als de groep die steun betuigd aan het juweliersechtpaar loopt over van emotie.
Tot slot gaat het ook niet over de grote maatschappelijke verontwaardiging in de Nederlandse samenleving naar aanleiding van de Marokkanen uitspra(a)k(en) van Wilders, de boemerangschade die het toebracht aan de PVV doordat een aantal Tweede Kamerleden en leden van de Provinciale Staten zich hiervan distantieerden door op te stappen, de grote hoeveelheid aangiften tegen Wilders, de kansrijkheid op een veroordeling van een politicus in Nederland voor discriminatie, of dat de MohP ook werd gediscrimineerd omdat hij een Nederlands elftal voetbalshirtje heeft van Ibrahim Afellay waaruit een op het beroemde citaat van John F. Kennedy in Berlijn gebaseerde “Ich bin ein Marokkaan” zou kunnen worden afgeleid terwijl het shirtje puur de waardering uit voor de voetbalkwaliteiten van deze ex-voetballer van PSV ongeacht diens afkomst, het positieve effect van de verwerpelijke uitspraak van Geert Wilders over Marokkanen door het tonen van samenhorigheid met Nederlanders met een Marokkaanse achtergrond (zoals bijvoorbeeld de Jakhalzen die samen met een aantal BN-ers Ali B’s Leipe Mocro Flavor deden in DWDD), de gegrondheid van de angst voor escalatie als de leider van de PVV het feit dat een van de dode overvallers een twintigjarige Marokkaans-Nederlandse is voor politiek gewin zou misbruiken, waarom het geringe perspectief van een bepaalde groep nimmer een rechtvaardiging vormt voor crimineel gedrag ter verkrijging van luxe producten (voor een scooter of designertruitje moet iedereen hard werken!), er geen wapenwedloop moet ontstaan tussen eerlijke, hardwerkende burgers en ondernemers die hun leven, eigendommen, haard en huis willen beschermen en criminelen, elke preventieve maatregel die voorkomt dat iemand afglijdt in de criminaliteit beter is dan de zinloze resocialisatie van draaideurcriminelen en het zwaardere straffen, de discriminatie van de lagere inkomens door de VVD en PvdA bij hun kwartet uitruil tussen de niet-strafbaarstelling van illegaliteit en belastingverlaging en de domme reactie van Mark Rutte bij een persconferentie van de Nuclear Security Summit in Den Haag op een vraag van een journalist over de Zwarte Piet discussie, waar de premier vertelt dat zijn vrienden op de Antillen zo blij zijn dat ze zich niet zwart hoeven te maken en dat hij zelf dagen bezig is om de schmink van zijn gezicht te halen. Beste Mark, ook Antillianen moeten zich schminken, omdat zij anders net als blanken qua huidskleur te licht zijn voor de traditionele Zwarte Piet.
Enfin, deze MohP gaat vanwege het acclimatiseringsproces aan de zomertijd slechts over de “cultuuromslag” die staatssecretaris van Infrastructuur Wilma Mansveld eist van de verschillende partijen die verantwoordelijk zijn voor het treinvervoer en de mini jetlag die zomertijd veroorzaakt.
Bij de presentatie van de Lange Termijn Spooragenda met plannen voor de komende jaren gaf staatssecretaris Mansveld de NS en ProRail te kennen dat het beter kan en moet qua prestaties, met name in de spits en in de Randstad. Dat betekent minder uitval van treinen, minder lange vertragingen of dagen waarop alles platligt zoals tijdens hevig winterweer. De invoering van het Europese beveiligingssysteem ERTMS moet de veiligheid op het spoor verder vergroten. Vanaf 2017 wordt het aantal treinen per uur uitgebreid. Zo gaan er dan bijvoorbeeld zes intercity’s per uur rijden tussen Amsterdam en Eindhoven. Ook krijgen treinen stopcontacten, aldus Mansveld. Een feature die de Thalys overigens al jaren heeft. De NS en ProRail worden sneller aangepakt waarbij de politiek beide partijen steviger zal gaan aansturen op hun maatschappelijke verantwoordelijkheid. Zij moeten zich richten op de publieke belangen en worden meer afgerekend op de prestaties die de reizigers elke dag op hun traject ervaren en minder op de gemiddelde prestaties over het hele jaar. Het kabinet wil dat er een zogenoemd ‘Netwerk Nederland’ komt, waarin negen reizigersvervoerders, twintig goederenvervoerders en de stads- en streekvervoerders in de ov-sector zijn verenigd en waarin zij goede ov-verbindingen door het hele land moeten vormen. Ze moeten ook beter gaan samenwerken met ProRail. Mansveld gaat hier nadrukkelijk op sturen in samenwerking met de provincies en de stadsregio’s verantwoordelijk voor het stads- en streekvervoer.
Het werd potverdomme eens tijd! Leuk die goede wil die staatsecretaris Mansveld en in navolging van haar president-directeur van de NS Timo Huges tonen, maar na 15 jaar ellende te hebben veroorzaakt voor de treinreiziger moeten de NS en ProRail deze nieuwe plannen eerst eens gaan waarmaken, want aan een vrijblijvende belofte heeft de ov-reiziger helemaal niets. Call me cynical, maar ik geloof niet deze organisaties niet gaan falen in de realisatie van de gewenste cultuuromslag. De NS en ProRail moeten eens doorkrijgen dat de klant qua prioriteit op nummer één moet staan. Een reis met het openbaar vervoer moet veilig en comfortabel zijn in een schoon vervoersmiddel dat voldoet aan de eisen van de moderne tijd (Wi-Fi, stopcontacten, schermen met reisinformatie). De wijze waarop ProRail en de NS met een charmeoffensief trachten de reiziger centraal zetten tijdens de grote spoorwerkzaamheden rondom de zuidkant van station ’s‑Hertogenbosch van 27 maart 2014 tot en met 16 april 2014 biedt in ieder geval weinig hoop. Gratis koffie en vriendelijke medewerkers ten spijt. Er worden nieuwe spoorverbindingen aangelegd om in de toekomst meer treinverkeer mogelijk te maken tussen Amsterdam en Eindhoven en om het werk veilig en goed uit te kunnen voeren heeft ProRail in een aantal periodes alle sporen nodig. Daar kan de treinreiziger nog begrip voor op brengen en er worden ook tot op heden voldoende bussen ingezet ter vervanging. Echter, er is geen excuus voor de city tour die door de reiziger in Den Bosch gedwongen moet worden afgelegd in de vervangende bus alvorens hij/zij bij het station wordt afgezet. Er is een provisorisch perron aangelegd en er zijn vele verkeersregelaars, maar toch wordt door de bus om onbegrijpelijke redenen via de noordzijde van Den Bosch naar dat perron gereden terwijl het via de zuidzijde ruim tien minuten eerder kan worden bereikt. Dat is voor de forens gedurende de periode van de werkzaamheden waarop vervangend busvervoer plaatsvindt (31 maart 2014 tot en met 16 april 2014) ruim 2 uur extra bustijd boven op het extra uur dat je al standaard krijgt per dag. Een enquêteur voor de NS/ProRail heeft toegezegd dat dit punt van kritiek zal worden meegenomen bij de evaluatie. Toegegeven dat dit in vergelijking met rampen uit de categorie tsunami, hongersnood, genocide, vliegramp, schietincident of discriminatie slechts een minuscuul futiliteitje is, maar blijft staan dat door dit gezeur de forens naar Den Bosch in voornoemde periode wel 15 uur van zijn/haar leven kwijt is aan een oersaaie, trage busreis tussen een industrieterrein in Boxtel en het Paleiskwartier in ‘s‑Hertogenbosch waarvoor je ook nog eens betaald. Die 15 uur en dat geld had beter besteed kunnen worden aan het helpen van slachtoffers van echte rampen. NS en ProRail geef daarom symbolisch die 15 uur terug als vergoeding voor 15 jaar vertragingsellende door jullie management 15 uur per jaar vrijwilligerswerk te laten verrichten voor een goed doel voor de duur van 15 jaar. Echt handen uit de mouwen werk en geen interviews tijdens het verrichten van deze werkzaamheden.
Een ander uur dat moet worden teruggegeven is dat vervelende zomertijd uur. Niet de laatste zondag van oktober, maar gelijk nu en daarna meteen afschaffen dat geschuif met de tijd. Het bioritme van de moderne mens is te bewust voor die schijnzomertijd en krijgt daar een zomertijd-jetlag van. In de jaren van 1946-1976 was er geen zomertijd, van 1977-1980 regelde Nederland de zomertijd zelf en sinds 1981 gelden de regels zoals vastgesteld in een richtlijn van de Europese Unie. De economische argumenten voor en tegen de zomertijd zijn tegen elkaar weg te strepen, maar de echte rechtvaardiging voor de afschaffing kan worden gevonden in het doorslaggevende biologische argument. Het biologische uurwerk van het menselijk lichaam bevindt zich in de diepgelegen hersenkern hypothalamus. Deze biologische klok (de nucleus suprachiasmaticus) bevat 20.000 tot 30.000 zenuwcellen welke periodiek signalen afgeven aan de rest van het menselijk lichaam. Volgens slaaponderzoeker Gerard Kerkhof van het Medisch Centrum Haaglanden is het ritme van deze stroompjes overdag gemiddeld tot hoog en daalt ’s nachts de activiteit. In de hersenen van zogenaamde ‘ochtendmensen’ duurt de slaapwaakcyclus korter: niet ruim 24 uur, maar 23,5 uur waardoor deze mensen eerder moe zijn en ’s ochtends vroeger naast hun bed staan. Bij zogenaamde ‘avondmensen’ daarentegen neemt deze cyclus juist meer tijd in beslag, bijvoorbeeld 24,5 uur en hierdoor komen deze mensen dus pas laat in hun slaapmodus, hetgeen problematisch is bij het toch ’s ochtends vroeg op moeten staan.
Veel mensen, de MohP incluis, ervaren het extra avondlicht in de zomer als positief. Een zenuwbaan verbindt speciale receptoren in het netvlies rechtstreeks met de ‘klokcellen’ in het brein. Wanneer er licht in de ogen valt, krijgen de hersenen een direct signaal dat het dag is. Een dergelijk signaal (wat ook kan worden veroorzaakt door een scherm van een tablet of tv) kan in de avond het slaappatroon flink verstoren. In 2012 ontdekten Canadese wetenschappers dat het zogenoemde PER1-gen van grote invloed is op de omlooptijd van onze biologische klok. Het gen komt voor in twee varianten, genaamd Adenine en Guanine. Mensen die twee keer de eerste variant hebben geërfd van hun ouders (AA) staan gemiddeld 67 minuten eerder op dan personen die twee keer de G-variant dragen, zo bleek uit het onderzoek. Menno Gerkema, hoogleraar chronobiologie aan de Rijksuniversiteit Groningen, gebruikt de termen ochtend- en avondmens liever niet in wetenschappelijke studies omdat hij deze begrippen te algemeen en suggestief vindt en de meeste mensen tot geen van beide groepen behoren. Wel werkt de lichaamsklok van sommigen echt anders, zodat het voor avondmensen een enorme opgave is om al om negen uur op het werk te verschijnen. Temeer gedurende de zomertijd.
Volgens dr. Marijke Gordijn, werkzaam op de Rijksuniversiteit in Groningen op de afdeling chronobiologie, zijn er aanwijzingen dat een groot deel van de bevolking moeite heeft met het aanpassen aan de zomertijd. Korter slapen kan leiden tot gezondheidsklachten. Slaap is immers erg belangrijk voor de gezondheid (herstel, immuunsysteem, leercapaciteit, geheugen, stofwisseling enz.). Uit onderzoek blijkt dat de late chronotypes die 25% van de bevolking uitmaken en mensen met een kwetsbare gezondheid, zich gedurende de eerste vier weken van de zomertijd maar moeilijk kunnen aanpassen, aldus dr. Gordijn. Vanwege deze risico’s moet de zomertijd, ondanks het positief ervaren extra avondlicht, worden afgeschaft. Ook chronobioloog Till Roenneberg van de Ludwig‑Maximilians universiteit in München pleit fel tegen de zomertijd vanwege de sterke aanwijzingen dat zo’n uurtje tijdsverschil wezenlijk bijdraagt aan het slaaptekort dat mensen oplopen. Vooral in het voorjaar kost het weken voordat mensen zich aan de nieuwe opgelegde tijd hebben aangepast. De wintertijd afschaffen zou naar de mening van Gordijn een slecht idee zijn omdat de wintertijd, de oorspronkelijke tijd, het meest gunstig is. Als de wintertijd zou worden afgeschaft dan zou het namelijk extreem lang donker zijn in de winterochtend, terwijl mensen juist dat ochtendlicht hard nodig hebben. De mens heeft van nature een klok die gemiddeld een eigen periode heeft die langer duurt dan 24 uur, hetgeen betekent dat alle ritmen in het menselijk lichaam (bloeddruk, hartslagfrequentie, slaap, lichaamstemperatuur, hormoonconcentraties, stemming, functioneren zoals rekenen, fijn motoriek etc. fluctueert met een periode van ongeveer 24 uur) de neiging hebben uit de pas te gaan lopen met de 24‑uurs omgeving. De één meer dan de ander, maar de mens heeft van nature de neiging iedere dag iets later naar bed te gaan en iets later op te staan. Dat moet bijgesteld worden en licht, dat in de ochtend via de ogen het brein bereikt, stelt die klok gelijk. Zonder dat licht in de ogen raakt de mens verder uit de pas waardoor op tijd in slaap vallen en opstaan (nog) moeilijker wordt. Avondlicht maakt dat de biologische klok naar een later tijdstip wordt verschoven, het versterkt dus de natuurlijke neiging om sowieso later in slaap te vallen en wakker te worden. In de zomer heeft de mens daar niet zo’n last van, omdat er genoeg ochtendlicht is, maar in de winter zou de mens daar extra problemen door krijgen. Wintertijd afschaffen, zodat er een extra uurtje middaglicht zou zijn in de winter (mits er geen extreem donker weer is) is reeds geen optie vanwege het feit dat het dan in de winter heel lang donker zou zijn in de ochtend. Tot slot zorgt de eerste zomertijdmaandag voor een flinke toename van het aantal hartaanvallen. Zo moeten er op die dag een kwart meer mensen gedotterd worden na een hartaanval dan op normale maandagen. Oké, niet schrikken de kans op een hartaanval is klein en door de zomertijd komt daar maar een klein beetje bovenop. Bovendien liet een andere studie zien dat er de maandag na het laatste weekend in oktober, waarin de wintertijd wordt ingesteld, juist minder hartaanvallen zijn. Al met al, maakt de MohP persoonlijke de keuze om zich in de tijdzone van de Midden-Europese Tijd (MET) / Central European Time (CET) tot de laatste zondag in oktober aan de Engelse tijdzone (Greenwich Mean Time, GMT) te conformeren. Dit is net zo min een 1 aprilgrap als dat Wendy’s ‘Loempia-dag’ in 2014 viel op 1 april.
Loempia-dag 2014

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Aangifte mede mogelijk gemaakt door ING

In een interview met het Financieel Dagblad heeft Hans Hagenaars, directeur Particulieren bij ING, gezegd dat de ING bedrijven de mogelijkheid wil aanbieden om advertenties aan te bieden op basis van het betalingsgedrag van klanten van de bank. Hans Hagenaars geeft daarbij aan dat de ING een speciaal team heeft samengesteld om de betalingen van haar klanten te analyseren, zodat de bank weet waaraan en waar de ING-klanten hun geld besteden. De ING wil mogelijk al in het laatste kwartaal van 2014 van start met een proef met enkele duizenden klanten. De ING wil de kennis over het betalingsgedrag van hun klanten verzilveren naar het verdienmodel van Google. Google harkt namelijk bakken met geld binnen door het tonen van advertenties gebaseerd op de e-mailconversaties van gebruikers van Gmail. Zowel de privacywetgeving als de gedragscode banken staan niet toe dat een bank het betalingsgedrag van haar klanten voor commerciële doeleinden aan derden verkoopt.
De ING geeft ook op haar website aan dat zij nooit individueel herleidbare klantdata zal doorgeven aan derden en dat klanten erop kunnen vertrouwen dat ING uitsluitend gebruik maakt van hun persoonsgegevens wanneer dat ook is toegestaan. Daarom dient de ING van te voren toestemming aan de klanten te vragen en is de proef een zogenoemd opt-in programma, waarbij je alleen meedoet als je expliciet aangeeft dat je mee wil doen. Dit neemt niet weg dat ING-klanten hun verontrusting toonden en dreigen de ING te verruilen voor een respectabelere bank. Ook de politiek roerde zich en PvdA, CDA en D66 willen dat de minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem opheldering geeft over het plan van ING om gegevens van klanten door te verkopen. De MohP geeft hierbij een Brits Lagerhuis “hear, hear” (de Engelstalige uitdrukking van bevestiging of instemming die vaak op incorrecte wijze als “here, here” wordt gespeld) aan de opmerkingen van het PvdA-Kamerlid Henk Nijboer: ‘De privacy van klanten moet voorop staan. De gegevens zijn immers van de klant en niet van de bank. Als grootste bank van Nederland beschikt ING over een grote hoeveelheid gegevens. De bank weet waar, wanneer, aan wie en hoeveel de klant betaald heeft voor diensten of producten. De bank beschikt over deze gegevens omdat zij een nutsfunctie heeft: het betaalverkeer veilig en goed laten verlopen. De gegevens moeten niet worden ingezet voor commerciële doeleinden, laat staan verpatst aan bedrijven.‘ De ING zou in deze commotie toch verstandig moeten zijn en evenals betalingsverwerker Equens, die in 2013 een vergelijkbaar plan had om de transactiegegevens van pinbetalingen te verkopen aan winkeliers, afzien van hun plan. Daarbij houdt de bank hopelijk, in tegenstelling tot Equens, niet vol dat het bedrijven op een integere manier – met respect voor de privacy van pashouders – adviseert.
De ING wil dus de betalingsgegevens van haar klanten verpatsen, maar het zijn hun gegevens en bij een kwaliteitsbank dient een klant er op te kunnen vertrouwen dat de privacy veilig en volledig wordt gewaarborgd. Voor dit verwerpelijke plan van de ING zijn trouwens nog wel ING-klanten nodig die expliciet aangeven aan deze proef mee te willen doen waarbij zij als beloning het risico lopen om te worden bedolven onder persoonlijke reclame. De ING zou er beter aan doen om voor hun klanten de talloze storing bij het internetbankieren, mobiel bankieren of betalen met iDeal te verhelpen. De conclusie is dan ook dat de ING in navolging van de Rabobank dringend behoefte heeft aan een reputatiemanager.
Deze conclusie wordt versterkt doordat de reputatie van de ING zeer kort na het idee om bij wijze van proef de betalingsgegevens van hun klanten te verpatsen aan de hoogste bieder opnieuw ernstig werd geschonden. De 23-jarige Rotterdamse student bedrijfseconomie Reedie met een blanco strafblad wilde dolgraag stage lopen bij de ING-afdeling lease, maar kreeg per ongeluk een interne e-mail waarin hij ‘die boef uit Curaçao’ wordt genoemd. Hij heeft daarop aangifte gedaan van discriminatie door een medewerker van ING die stelt dat deze e-mail ‘een grapje’ was. Omdat discriminatie echt onacceptabel is, heeft Reedie naast de aangifte bij de politie de kwestie ook gemeld bij anti-discriminatiebureau RADAR. De ING laat weten de zaak ‘ten zeerste te betreuren’ en passende maatregelen tegen de betreffende medewerker, een autochtone productspecialist, te hebben genomen. Met de door ING aangeboden excuses is voor de Hogeschool Rotterdam de zaak afgedaan, maar Reedie heeft de daarbij nieuw aangeboden stageplek geweigerd. Een nog luidere “hear, hear” voor deze student van de Hogeschool Rotterdam.
Nog wel een opmerking aangaande het doen van aangifte bij de politie. Op 12 maart 2014 zond de NCRV een aflevering uit van het onderzoeksprogramma ‘Altijd Wat Monitor’ over dat van alle aangiftes die bij de politie worden gedaan, maar vijf procent tot een veroordeling leidt. Schokkend om te horen was verder dat met 80% van de aangiftes bij de politie niets wordt gedaan. Dit ‘terzijde leggen’ leidt tot grote frustratie bij burgers, middenstanders, advocaten en de politieagent zelf. De politie beschikt over een arsenaal aan trucs om een zaak te laten verdwijnen. Deze trukendoos bevat het intern laten verdwijnen van een zaak door een politiechef door deze toe te bedelen aan iemand die ziek thuiszit of aan fictieve medewerkers of fictieve organisatie-eenheden om de werkbakken bij de politie leger te doen lijken. Het moedwillig wegmoffelen van aangiftes veroorzaak berusting in de zinloosheid van de effectuering van het recht op aangifte. Natuurlijk moeten de politie en het Openbaar Ministerie kansloze aangiftes (geen bewijs, geen zicht op een verdachte c.q. daderindicatie), die uiteindelijk tot een onvermijdelijk sepot leiden, kunnen afsluiten zonder daar te veel tijd en capaciteit (lees: geld) in te hoeven steken. Echter, door capaciteitsgebrek bij de politie om de 3000 (!) aangiftes per dag – mede ingegeven doordat de politiek het doen van aangifte (de ‘aangiftestroom’) fanatiek stimuleert en faciliteert (aangifte via internet) – te verwerken en de druk die er ligt bij de politiekorpsen om een hoog oplossingspercentage van zaken te halen, worden toch zelfs aangiftes waarbij de burger met sterke aanwijzingen komt om de zaak op te lossen (het mes waarmee gestoken is of het videobandje waarop de dader zeer duidelijk herkenbaar in beeld is, maar toch volgens de normen van de rechtbank in de Eindhovense kopschoppers zaak in zijn privacy wordt gerespecteerd) wegens prioriteitsgebrek op creatieve wijze door oom agent weggemoffeld. Blijft staan dat het geweldig is dat Reedie aangifte heeft gedaan van discriminatie (met daarbij de e-mail van de ING-medewerker als sterke aanwijzing). Nu gewoon dagelijks bij de ‘Wouters’ (meervoud van Wouter) blijven zagen en zeuren totdat zij daadwerkelijk iets met deze aangifte gaan doen en dat we in deze rechtsstaat niet weer criminaliteit gedogen van witte boorden.
Daarnaast nog een opmerking over discriminatie. Het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) geeft in het Jaarrapport Integratie, geschreven op verzoek van het ministerie van Sociale Zaken, aan dat niet-westerse jongeren vaak last hebben van vooroordelen. De Sociaal Economische Raad (SER) komt binnenkort met een advies om discriminatie op de werkvloer aan te pakken en ook minister van Sociale Zaken Lodewijk Asscher wil discriminatie op de arbeidsmarkt aanpakken. De minister roept daarom sollicitanten die discriminatie ervaren op om aangifte te doen: “Discriminatie is strafbaar. Als bedrijven discrimineren moeten ze worden aangepakt.” Weer weliswaar de standard politieke oproep tot het doen van aangifte door de burger, maar discriminatie is op dit moment een trendy topic en is dus wellicht prioriteitsgevoelig bij de opsporingsinstanties. Maar dan wel alle discriminatie aanpakken, dat wil zeggen op basis van ras, godsdienst (waaronder ook begrepen levensovertuiging), seksuele voorkeur, geslacht én leeftijd. Op de hopelijk retorisch gestelde vraag van Eva Jinek in het programma Eén op één van KRO/NCRV of positieve discriminatie de oplossing is gaf Asscher desondanks een duidelijk ontkennend antwoord. Een terechte nee! Immers, ook bij positieve discriminatie blijft sprake van discrimineren. Het moet onbevooroordeeld gaan om iemands kwaliteiten.
Tot slot een tip aan de Rabobank, die zeer terecht forse kritiek kreeg te verwerken naar aanleiding van het Libor-schandaal en gelukkig goed heeft geluisterd naar zijn achterban, te weten: de lokale bankiers van de Rabobank die juist de goede naam van deze bank hebben opgebouwd, door de opgelegde boete niet als aftrekpost op te geven aan de Belastingdienst. De bancaire sector verdient het om de rest van dit millennium als hoofdveroorzaker van de huidige economische crisis onder een vergrootglas te liggen en zeer kritisch te worden benaderd bij een oneerlijk en falend gedrag. Daardoor staat op dit moment de reputatie van de ING in het bijzonder onder druk door voornoemde missers, maar daar zou de Rabobank van kunnen profiteren. Hiervoor dient de Rabobank duidelijk uit te spreken om als eerlijk bedrijf met een belangrijke nuts functie over de betaalgegevens van haar klanten te waken en een Rotterdamse bankier in opleiding een stageplek te geven op basis van zijn kwaliteiten en niet reeds op voorhand te diskwalificeren als boef vanwege zijn Antilliaanse afkomst.

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

De ‘Lekker belangrijk’ mantra

Om ergernissen en frustraties over faalgedrag niet je leven te laten bepalen, moet je de talloze ‘triggers’ hiertoe, welke dagelijks in de diverse media aan het licht worden gebracht, alsook die waarneembaar zijn bij een gemiddelde participatie in de maatschappij zo nu en dan toch trachten buiten te sluiten met de mantra: “Lekker belangrijk”! Soms ook gewoon tegen beter weten in. Ja, het is belangrijk om de Filipijnse medebewoners van deze aardbol te helpen nadat de tyfoon Haiyan hun huis en haard ontnam. De ergernis over het egocentrische graaioptreden van de meeste BN-ers voor giro 555 is dan lekker belangrijk. Natuurlijk siert het een welvarendere persoon om niet te koketteren en te pochen met de bijdrage aan een inzamelingsactie en was de bekendmaking van de bijdrage van het Nederlandse voetbalelftal voor de Filipijnen van € 50.000,- wellicht slechts een arrogante marketingactie van een hiertoe door de KNVB ingehuurd bureau. Het zuur dat je opbraakt door het met veel opsmuk melden van het binnentrekken van een groter bijdrage voor de samenwerkende hulporganisaties dan € 5,- door een BN-er bij een Nederlander die moet rondkomen met een bijstandsuitkering of de stompzinnige financiële Project X-actie van Trijntje Oosterhuis die een bankroet of schuldsanering veroorzaken kun je gewoon even wegslikken door zelfgemaakte koekjes te kopen van je 12-jarige buurmeisjes die de hele zondag heeft staan bakken met haar Filipijnse leeftijdsgenootjes in gedachten. Lekker belangrijk of het een recept was van haar (groot)moeder of van Rudolph van Veen bij 24Kitchen.
Ook lekker belangrijk zijn de plannen van de minister van Onderwijs Jet Bussemaker inzake de afschaffing van de ov-jaarkaart voor studenten. Het rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau ‘De Studie Waard’, het overleg tussen de overheid en de openbaarvervoersbedrijven en de verdeeldheid over een alternatief tussen de coalitie van VVD en PvdA en de oppositiepartijen als D66 en GroenLinks ten spijt, maar het feit blijft dat studenten, die erg hechten aan het behoud van de ov-kaart, veelal het openbaar vervoer nodig hebben om van huis naar onderwijsinstelling, stages en andere bijeenkomsten in het kader van de studie te reizen. Een minimaal alternatief om het volgen van onderwijs mogelijk te maken totdat online seminars verdere reisbezuinigingen mogelijk maken, is het via de ov-chipkaart verschaffen van een vervoersabonnement voor de noodzakelijk reistrajecten ten behoeve van onderwijs. Toegegeven dient te worden aan de student en scholier dat dit hun gevoel van vrijheid beperkt en een verdere verschraling van de studietijd betekent, maar een totale afschaffing van de ov‑studentenkaart houdt voor vele aankomende studenten en scholieren in dat zij moeten kiezen voor een studie in de buurt. En dat is enorm balen als je in Staphorst, Meppel of Biervliet woont en je wilt in Amsterdam een studie volgen.
Voorts is, zonder de bedoeling om hoogdravend te worden, de ‘5 decemberfeest discussie’ omtrent ‘Zwarte Piet’ in zoverre lekker belangrijk omdat dit het negatieve element van de hedendaagse discussie in algemene zin naar voren brengt, namelijk het (dwingend) willen opleggen van een superieur verklaarde mening aan een ander. Voorop dient te worden gesteld dat Sint-Nicolaas a.k.a. de Goedheiligman en de Bisschop van Myra bij geen enkel kind onderscheid maakt op basis van zijn of haar ras. Omdat het traditionele kinderfeest Sinterklaas zwaar ligt verankerd in de Nederlandse cultuur en vele mensen hier grote waarde aan hechten, vereist een aanpassing van de belangrijk hoofdfiguur Zwarte Piet in het Sinterklaasfeest, die door een groeiend aantal mensen in de samenleving als kwetsend wordt ervaren vanwege het verband dat zij zien tussen deze karikatuur van zwarte mensen en slavernij, juist tijd en inlevingsvermogen in elkaars standpunten. Goede en beschaafde communicatie zonder bedreigingen met geweld is daarbij een must. Zoals (cabaretier en hoofdpiet) Erik van Muiswinkel in een helder en beschaafd gesprek met Humberto Tan bij RTL Late Night al reflecterend aan de strip Sjors en Sjimmie illustreerde, zal uiteindelijk naar verloop van tijd toch ook een evolutie van het uiterlijk van Zwarte Piet plaatsvinden. In zoverre kan vicepremier Lodewijk Asscher dan ook worden gevolgd dat de oproep van de Verenigde Naties aan het kabinet om een nationaal debat over Zwarte Piet te organiseren niet nodig is.
Een aantal andere triggers die de afgelopen tijd ook lekker belangrijk waren. Allereerst de usual suspect D66. De D66-fractie in de Provinciale Staten van Noord-Brabant heeft een initiatiefvoorstel ingediend voor een andere provincienaam. D66 is van mening dat het woord Noord weg kan en Brabant volstaat. Nu inderdaad de inwoners zich van deze provincie zich Brabander voelen en noemen is dat op zich logisch en gaat de jeuk die ontstaat naar aanleiding van de motivering van D66 initiatiefnemer Jeroen Hageman voor het voorstel, te weten dat het een nieuwe maar vertrouwde naam is die beter past bij onze identiteit en we ons hiermee nog zelfbewuster gaan richten op onze uitdagingen richting Europa en de rest van de wereld, van zelf weer weg als je maar niet gaat krabben.
De volgende was een enigszins grappige trigger. Na Lance Armstrong kwam een nieuw dopingschandaal in de topsport aan het licht. Deze keer niet binnen de wielersport, maar werden bij 60 tests die de Koninklijke Belgische Duivenliefhebbersbond liet doen in een Zuid-Afrikaans lab in de poep van een paar Vlaamse topduiven sporen van doping gevonden. Behalve coke hadden deze snuifduiven ook sporen van anabolen in hun ontlasting die er voor zorgen dat ze gaan als een straaljager. In Nederland zijn volgens woordvoerder Carmen van Schaijk van de Nederlandse Postduivenhouders Organisatie nog geen duiven zijn betrapt op het gebruik van cocaïne. De vraag die blijft hangen is of in 2014 niet alsnog een Nederlandse duivenmelker de duivensport in diskrediet zal brengen door op te biechten toch ook de snavel van zijn topduif zo nu en dan in het witte poeder te hebben gehangen. Gelukkig zal de NOS dat zeker niet zo uitgebreid gaan belichten als de dopingbekentenis van mr. Colgate Michael Boogerd.
Verder was de kleutertoets eveneens een behoorlijk ‘lekker belangrijk trigger’. Een Kamermeerderheid bestaande uit het CDA, SGP, ChristenUnie, SP, GroenLinks, D66 en de PvdA steunde gelukkig de motie tegen de invoeren van deze toets voor kleuters. Dit hield dus een nederlaag in voor de voorstanders van deze toets die nu hopelijk ook zullen afzien van eventuele plannen voor een foetusexamen in de baarmoeder dat op een vruchtwaterdichte iPad Air zou kunnen worden afgenomen.
Wat ook lekker belangrijk is? Het ego van Sheikh al-Mayassa van Qatar, de koper van het drieluik van Francis Bacon, Three Studies of Lucian Freud, waarvoor het obscene en walgelijke recordbedrag van 142,4 miljoen dollar (106 miljoen euro) werd neergeteld. Deze banale gelduitgaven voor status van de mega rijken beperkt zich niet enkel tot de voetbalsport, de filmwereld en de bancaire sector, maar heeft ook de kunstwereld stevig in zijn greep.
Om even een extra spotje te zetten op voornoemde bancaire sector, welke sinds 2008 toen de wereldwijde economische crises epidemie uitbrak een ware pandemie aan triggers voor ergernissen, boosheid en frustratie heeft veroorzaakt. De Rabobank sloeg zichzelf geruime tijd flink op de borst omdat zij dachten als enige Nederlandse bank door de de financiële crisis te zeilen met een schoon blazoen, maar ook bij deze bank raakte de poep de spreekwoordelijke ventilator. En hoe! Volgens het tv-programma De Rekenkamer poept de gemiddelde Nederlander per jaar bijna 55 kg, doch dat is niets vergeleken bij de hoeveelheid stront die er bij de internationale tak van de Rabobank door de air conditioner kwam. De Rabobank kreeg namelijk een boete van 774 miljoen euro opgelegd vanwege betrokkenheid bij het zogenoemde Libor-schandaal. Aan het licht kwam dat ongeveer dertig handelaren van de Rabobank van 2005 tot en met 2011 samenspanden met collega’s van andere internationale banken om het internationaal veelgebruikte rentetarief Libor te manipuleren. Volgens de toezichthouders zou de Rabobank het rentetarief hebben gemanipuleerd door valse data aan te leveren. Naar aanleiding van dit schandaal is, nadat hij zijn lekker belangrijke excuus had aangeboden, bestuursvoorzitter Piet Moerland opgestapt. Piet Moerland beloofde tevens dat de medewerkers van de Rabobank die betrokken zijn bij dit schandaal worden aangepakt. Die ‘sorry’ van de Rabobank topman krijgt natuurlijk pas echt enige waarde wanneer betrokkenen en verantwoordelijken voor het Libor-schandaal binnen de Rabobank bij hun ontslag een nogal ruimhartige ontslagvergoeding meekrijgen. Waar blijft toch de strafrechtelijke vervolging voor de witteboordencriminaliteit in de financiële sector? Is een slecht geacteerd excuus van bankiers, economen, verzekeraars, hypotheekverstrekkers, adviseurs, accountants, beleggers, effectenhandelaren en anderen die in deze sector crimineel gedrag hebben vertoont echt voldoende om niet te worden bestraft voor overdadige graaigedrag. Vooralsnog blijft de bestuurlijke tak van de trias politica (de driemachtenleer, zoals beschreven door Franse verlichtingsfilosoof Charles de Montesqieu) in dit verband behoorlijk mild. Zo heeft minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem enkel aangegeven het ‘niet redelijk’ te vinden als vertrekkend Rabobank-bestuurslid Sipko Schat een ontslagvergoeding van 5,4 miljoen euro mee zou krijgen.
Een ander lid van het kabinet minister van Infrastructuur Melanie Schultz-van Haegen neemt ook al zulke lekker belangrijke maatregelen nadat bleek dat ProRail de wet had overtreden door jarenlang willens en wetens een groot veiligheidsrisico op het spoor verzwegen aan haar en de Tweede Kamer te hebben verzwegen.
Wel wordt daarentegen een lekker belangrijke verkeersboete opgelegd aan een man uit Zwijndrecht omdat hij een parkeerkaartje dat nog een uur geldig was had doorgegeven aan een andere bezoeker. Afstraffen dat mensen sociaal gedrag naar elkaar vertonen is een belangrijk moto van het huidige kabinet. De Zwijndrechter had gewoon netjes bij de gemeente Zwijndrecht zijn te veel betaalde parkeerheffing moet terugvorderen. Excuus voor de enigszins cynische ondertoon hierbij.
Wat schijnbaar ook lekker belangrijk wordt gevonden is de explosieve toename van het aantal GHB‑verslaafden. De documentaire ‘Knock Out in Brabant’ van het VARA-programma Zembla leert dat GHB (gamma-hydroxyboterzuur) een vloeibare drug is die wordt gemaakt van onder meer gootsteenontstopper en velgenreiniger. Tegenwoordig is GHB razend populair onder jongeren in de Nederlandse provincie. Het gevolg van deze “onschuldige” partydrug, die voor een opgewekte stemming zorgt en de seksuele lust vergroot, is dat de gebruiker ‘nok gaat’. Je verliest het bewustzijn of je raakt zelfs in coma na gebruik van GHB. Wie teveel neemt raakt niet alleen bewusteloos maar loopt kans op hersenschade of kan stikken in zijn tong. Ook vallen er doden als gevolg van GHB-gebruik. Niet alleen onder de gebruikers van het gootsteenontstopper en velgenreiniger mixdrankje, maar ook door GHB-verslaafden. Zo reed een 28-jarige GHB-verslaafde in Grave de 15-jarige Camille Haans dood. Camille Haans stak met haar fiets de weg over op een plek waar dat niet mag, maar het drugsgebruik van de man en de roekeloze rijstijl (hoge snelheid en onder invloed van GHB en speed) droegen in grote mate bij aan het ongeluk. De rechtbank veroordeelde de 28-jarige man voor roekeloos rijden, maar sprak hem van dood door schuld. Tevens heeft de rechtbank bepaalt dat de man moet afkicken van zijn ernstige verslavingen (minimaal een jaar in een beveiligde kliniek) en drie jaar geen auto mag besturen. Het Openbaar Ministerie is tegen dit vonnis in hoger beroep gegaan. Wellicht dringt het de politiek en de rechtspraak nog onvoldoende door dat gamma-hydroxyboterzuur een zeer verslavend goedje is en het één van de moeilijkste drugs blijkt om van af te kicken. ‘Cold turkey’ afkicken kan zelfs levensgevaarlijk zijn. In de uitzending van Zembla geeft hoogleraar Verslavingszorg Cor de Jong van de Radboud Universiteit in Nijmegen aan dat het de verslavingszorg goed is gelukt om GHB-verslaafden veilig en comfortabel te laten stoppen. Door medicinale GHB toe te dienen, bouwt de verslavingszorg het gebruik van GHB langzaam af tot de verslaafde is afgekickt van het middel. Dit gebeurt tijdens de zogenaamde ‘detox’, waarbij de verslaafde gedurende die periode in een verslavingskliniek wordt opgenomen om te ontgiften. Echter, de terugval is een hardnekkig probleem. Veel afgekickte GHB-gebruikers vallen daarna weer snel terug in hun oude gewoonte. Zo’n 30 procent houdt het vol. Maar meer dan 60 procent valt terug, waarvan de helft ernstig. Die terugval is groter dan de terugval bij alcohol of bij heroïne, aldus hoogleraar De Jong. De Brabantse verslavingsinstelling Novadic-Kentron heeft geen methode om te voorkomen dat GHB-verslaafden die zijn afgekickt opnieuw terugvallen in hun gebruik. Iemand met een gezond verstand vindt dat mensen die schoonmaakmiddelen drinken niet helemaal lekker zijn, maar dat GHB‑verslaafden na het afkicken een vervolgtraject en nazorg krijgen is dus wel echt belangrijk.
Tot slot positief nieuws dat wel lekker belangrijk is dat TNO in opdracht van het ministerie van Defensie een soort vangnet heeft ontwikkeld dat afgevuurde granaten onschadelijk of minder schadelijk maakt. Het vangnet zorgt ervoor dat het ontstekingsmechanisme van het projectiel beschadigd raakt en dat de raket niet ontploft. De granaat kan door het vangnet heen dringen en als blindganger verder gaan maar met een veel kleinere vernietigende kracht. Na het vangnet kan de granaat worden opgevangen door een pantserlaag, die vervolgens de lading koper die kan vrijkomen uit het projectiel blokkeert waardoor deze lading minder schade aanbrengt. TNO heeft nu hopelijk tijd om in de campagne tegen de zogeheten ‘killer robots’ een soort elektromagnetische puls te ontwikkelen die er voor zorgt dat deze cyborg wapensystemen enkel nog tot bloemschikken in staat zijn en een post-apocalyptische strijd met Gibson Rickenbacker (Jean Claude Van Damme in de film ‘Cyborg’ uit 1989) of Luc Deveraux (wederom Jean Claude Van Damme, maar dan in de film ‘Universal Soldier’ uit 1992) in de toekomst geen lekker belangrijke realiteit wordt, maar beperkt blijft tot het witte doek.
Als toegift nog even dit. T-Mobile is lekker belangrijk op 18 november 2013 officieel gestart met het 4G-netwerk. De dekking is echter extreem beperkt. Slechts in Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en delen van Den Haag kunnen 100.000 klanten gebruik maken van het 4G-netwerk. T-Mobile is van plan om eind 2014 een meerderheid van de T-Mobile klanten toegang te bieden tot 4G. Daarmee beloven ze nog geen landelijke dekking en komen ze zeker voorlopig hun slogan dat bij T-Mobile iedereen van 4G profiteert totaal niet na. Ondanks deze falende actie van T-Mobile toch even op de tanden bijten. De mantra ‘Lekker belangrijk’ grommen en daarna met vreugde de kreet: “Viva la Wifi!” uitschreeuwen.

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Kraan week

Maandag ontstond chaos op het spoor bij station Eindhoven nadat een bouwkraan op de bovenleiding en de rails terecht was gekomen. Het treinverkeer rondom Eindhoven lag plat door de geknakte arm van de kraan. De oorzaak was onbekend, maar eigenaar Martin van Riel van kraanverhuurbedrijf Van Riel BV uit Tilburg heeft tegen RTL Nieuws gezegd dat de hijskraan twee weken geleden nog was gekeurd. Hij denkt dat de tui-arm is afgebroken door een constructiefout of door metaalmoeheid. Omdat de kraan olie lekte, moest de brandweer komen opdraven. Bij het station wordt gebouwd aan een nieuwe reizigerspassage en daarbij werd van de hijskraan gebruik gemaakt. Door het ongeluk reed er sinds kwart over drie maandagmiddag geen enkele trein van en naar Eindhoven. Duizenden treinreizigers van en naar station Eindhoven hadden hierdoor hinder met uren vertraging. Het was ook op de omliggende stations zoals Den Bosch en Helmond erg druk door de storing op station Eindhoven. Gelukkig raakte niemand raakte gewond, maar de bovenleiding werd door de geknakte arm van de van de tientallen meters hoge hijskraan zwaar beschadigd. Het volledig herstellen van de schade aan de bovenleiding duurde tot woensdag. De NS is als vervoerder niet verantwoordelijk te houden voor problemen aan het spoor, aangezien de verantwoordelijkheid voor het beheer van het spoor rust op ProRail. De NS had maandag 50 (snel)bussen ingezet, maar bleek op station Den Bosch toch vooral onmachtig om enige vaart te houden in het vervoer van de reizigers. Verder zou ProRail in beginsel, net als Van Riel BV, er van uit mogen gaan dat een positieve keuring van de hijskraan niet tot ongevallen zou leiden door metaalmoeheid. De verantwoordelijke voor de extra perron uren is derhalve de inspecteur die de hijskraan heeft gekeurd. Minimaal ontslag op staande voet! Zonder wachtgeldregeling of uitkering uit de Werkeloosheidswet (WW). Ja,  in Nederland is de ‘individualistische participatiesamenleving’ ingevoerd en de verzorgingsstaat afgeschaft, zodat deze inspecteur door deze kolossale fout zijn eigen boontjes moet doppen. Laten we eerlijk zijn, deze keuringsinspecteur is zeer geschikt om in een reclame van Pearl opticiens te acteren als iemand die toch echt een bril nodig heeft. En daarna doet hij/zij het waarschijnlijk hartstikke leuk als peoplegreeter bij de Reteketetdagen van Beter Bed. Wel opschieten met solliciteren want dit baantje bij Beter Bed is ook uiterst geschikt voor Henk Krol, die bij 50Plus de belangen van de pensioenado’s behartigde, maar zelf jarenlang blijkt te hebben gesjoemeld met de pensioenpremies van de medewerkers van de Gay Krant.

Voor de MohP vormde dit kraanincident in Eindhoven de inleiding voor wat ze bij Discovery Channel zouden programmeren als ‘Kraan week’ in plaats van Shark week. Old MacDonald had een kraan E-I-E-I-O. Op dinsdag werd de MohP gevraagd een foto te nemen voor en van een medewerker van een facilitaire dienst (waarschijnlijk ook een voormalig keuringsinspecteur) die aan de buitenkant van een groot gebouw met een gehuurde kraan van Eigenraam Hoogwerkers BV (check hun website voor vergelijkbare foto’s van te huren kranen en hoogwerkers, http://www.eijgenraam.nl) bezig was geweest en zijn hechting met het apparaat wilde vastleggen voor het nageslacht. Op thuiswerkwoensdag werden met een gehuurde hijskraan, waar je godzijdank een hijskraanmachinist bij geleverd krijgt, in de wijk recht tegenover de MohP de hele dag werkzaamheden uitgevoerd. Met al deze kranen die het pad van de MohP kruisten was het niet moeilijk om op een idee te komen voor een cadeau voor een jongetje dat deze week werd geboren. Daargelaten dat er geen enkele reden is waarom jongens niet met een keukentje, stofzuiger of haarföhn zouden kunnen spelen of meisjes met een speelgoedauto, maar om iets meer genderneutraal te zijn dan de gemiddelde speelgoedfolder van Bart Smit is mijn keuze gevallen op een speelgoed hijskraan met een vrouwelijke machinist. Volgens wetenschapsjournaliste en feministe Asha ten Broeke dwingt speelgoedmarketing kinderen in traditionele rolpatronen. Speelgoed mag dus tegenwoordig niet meer uitsluitend voor één van de seksen bedoeld zijn. Ho, wacht eens effe. Volwassen hebben zich, zo lang het niet gevaarlijk is voor het kind zelf of anderen dan wel op enige wijze schade berokkent (denk bijvoorbeeld aan een echte anti aircraft RPG (rocket propelled grenade)), eigenlijk helemaal niet te bemoeien met wat kinderen leuk vinden om mee te spelen en ze met rollenspellen te dwingen tot welk gewenst rolpatroon dan ook: traditioneel of dat van een zorgende vader die normaal in de huishoudelijke verplichtingen deelt en een in de samenleving participerende vrouw.

Tot slot liep de onzinnigheid op vrijdag, de nationale ‘Coming out day’, als water uit de kraan. Je zou er helse clusterhoofdpijnen van krijgen, waarvan zorgverzekeraar Menzis slechts uit coulance de behandeling wil vergoeden. Diegene bij Menzis die heeft besloten dat de behandeling van clusterhoofdpijn (op de internationale pijngrensschaal gerankt als 10, waar ter vergelijking een bevalling het moet doen met een 7) niet standaard wordt vergoed, zou als instant karma even een episode van drie uur moeten ondergaan. Daarna als een goed stukje vlees even laten rusten en nagaren om vervolgens te vragen of hij/zij er nog steeds zo over denkt. Verder waren de Russen zeer kleinzielig over de schending van Nederland van het Verdrag van Wenen inzake diplomatiek verkeer (Weense Conventie), een internationale verdrag waarin de regels van het diplomatieke verkeer zijn vastgelegd. Hieronder vallen de privileges en de onschendbaarheid (“immuniteit”) van diplomaten en diplomatieke vertegenwoordigingen. Dit verdrag werd op 18 april 1961 formeel gesloten en is van kracht sinds 24 april 1964. Het is dus tijd om het Verdrag van Wenen eens up te daten naar iOS 7 of in ieder geval naar internationaal recht uit de 21e eeuw! De Russische diplomaat Dmitri Borodin is door de Nederlandse politie in Den Haag gearresteerd en meegenomen naar het politiebureau omdat buren tegen de agenten zeiden dat er in zijn appartement kinderen werden mishandeld. Toen de agenten binnen een kijkje namen, vonden ze Borodin, die onder invloed zou zijn geweest en er zou sprake zijn geweest van een dreigende situatie voor zijn kinderen. De man zou zijn aangehouden om de kinderen te beschermen. Borodin vertelde de agenten na zijn arrestatie dat hij als diplomaat onschendbaar is, maar de politie besloot hem toch mee te nemen naar het politiebureau, vanwege de dreigende situatie. Verder bleek dat de echtgenote van Borodin, die in zwaar bezopen toestand achter het stuur zat, (bij het inparkeren?) vier geparkeerde auto’s total loss heeft gereden. De Russische Federatie reageert op deze kleine schending van het Verdrag van Wenen met extreem doorrollen terwijl ze amper zijn geraakt in hun diplomatieke eer. Kleinzielig zijn de Russische pesterijen. Zo verstrekt zij visa erg langzaam en worden de Nederlandse exportproducten (zuivel en tulpen) overdreven nauwkeurig en uitvoerig gecontroleerd. Het Nederlands-Russische vriendschapsjaar is na dit incident, de Russische anti-homopropaganda wetgeving en de inbeslagname door Rusland van het onder Nederlandse vlag varende ijsbreker van Greenpeace ‘The Arctic Sunrise’ en de arrestatie van de opvarende op verdenking van piraterij. Greenpeace voerde met het schip actie tegen de plannen van Gazprom om in het Noordpoolgebied naar olie te boren. De Weense Conventie creëert een omgekeerde wereld waarin het normaal is dat (Russische) diplomaten hun (parkeer)boetes niet betalen en de politie die het opneemt voor kinderen excuses moet maken. Het lijkt me niet de bedoeling te zijn geweest om een Verdrag inzake inzake diplomatiek verkeer te maken op grond waarvan het mogelijk is om als diplomaat schijt te hebben aan de regels van het land waarin je te gast bent. Frans Timmermans, de minister van Buitenlandse Zaken, ging uiteindelijk toch door het stof en bood de Russische president Vladimir Poetin de Nederlandse excuses aan. Immers, de verslechterde betrekkingen tussen beide landen zouden ons land anders nog meer geld gaan kosten. Gelukkig lieten premier Mark Rutte en minister Timmermans ook weten dat de agenten die de Russische diplomaat Borodin in Den Haag hebben gearresteerd, daarvoor geen straf zullen krijgen, ook al was hun handelen in strijd met de Conventie van Wenen.

Door het Nederlands elftal van bondcoach ‘Jigsaw’ Louis van Gaal, dat met pressie en gedrevenheid op prachtige wijze een uitermate zwak Hongarije van de mat poetste met maar liefst 8-1. Het hoogtepunt was een schitterende, flitsende aanval met Jeremain Lens en Arjen Robben die een geweldige voorzet gaf, een floater, die Robin van Persie achter de Hongaarse doelman Adam Bogdán kopte. Szilárd Devecseri, de Hongaarse verdediger met nummer 14 maakte ook een mooie kop goal. In volle overtuiging de bal naast te koppen, kopte hij de bal tot zijn eigen verbazing langs zijn eigen doelman in het net voor de 6-1. Met een hattrick maakte van Robin van Persie zijn 39e, 40e en 41e doelpunt voor Oranje en daarna vierde hij samen met Patrick Kluivert dat hij diens record uit de boeken had geschoten.

Helaas zorgt het walgelijk begrotingsakkoord toch weer voor dweilen met de kraan open. Naast de overdreven tunnelfocus van de ChristenUnie met hun prioriteitsdiscriminatie voor banen en de portemonnee van gezinnen (Arie Slob heeft totaal geen besef dat er in Nederland ook  alleenstaanden en andere leefvormen zijn dan het gezin bestaan), het feit dat de lichte loonsverhoging van werkenden ten koste gaat van hun eigen pensioen (je kunt je extra tientje zelf wegzetten voor je oude dag, maar daar betaal je dan wel belasting over) en Alexander Pechtold van D66, de luis in de pels die echt geloofd dat hij in de huidige politiek Arena, die volledig is gevuld met minkukels, de enige leidende ster is die weet welke richting Nederland op moet. Met zijn catchphrase “Flex wordt iets minder flex en vast wordt iets minder vast”, laat Alexander duidelijk merken dat hij de aflevering van Zembla ‘Werkloos in crisistijd’ niet heeft gezien, althans net als wethouder van Schagen, Ben Blonk (PvdA), politieke lariekoek uitbralt aangaande de arbeidsmarkt. Zembla onthult namelijk de bizarre gevolgen van werklozenprojecten als ‘Social Return’: Mensen met werk verliezen hun baan aan werkelozen. Ja, werklozen pikken de baantjes in van werkenden. Wethouder Blonk erkent in de aflevering van Zembla dat dit gebeurt, maar dat de gemeente Schagen er bewust voor kiest om voorrang te geven aan werklozen. Met deze neverending cirkelredenering eindigt Kraan week.

Standaard