(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Nietszeggende oneliners

ziggo-plus-upc-is-ziggo

Ziggo wordt de nieuwe sponsor van Ajax. Zal dit massaal leiden tot opzeggingen in 010, 030, 040, 070 en 0522 (Meppel)? Het Amerikaanse Liberty Global, het moederbedrijf van UPC, dat kabelbedrijf Ziggo heeft overgenomen en beide bedrijven onder die naam wil samensmelten, doet er in ieder geval verstandig aan om in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Eindhoven al was het maar voor de schijn de merknaam UPC te handhaven. Daargelaten dat de Autoriteit Consument & Markt (ACM, waarin de OPTA, de Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit per 1 april 2013 is opgegaan en is samengevoegd met de Consumentenautoriteit en de Nederlandse Mededingingsautoriteit, NMa), die als missie en strategie heeft gesteld om kansen en keuzes voor bedrijven en consumenten te bevorderen, de ruggengraat en het lef ontbeert om een dergelijke overname, hetgeen zal leiden tot een monopoliereus (90%!) op de Nederlandse kabelmarkt, tegen te houden. Feit blijft dat fans van Feyenoord, ADO, FC Utrecht, PSV en MVV Alcides straks als kabelconsument (indirect) financieel zullen bijdragen aan AFC Ajax. In Eindhoven en omstreken is dit waarschijnlijk goed nieuws voor Onsbrabantnet. Ook bij KPN en Tele2 zal toch een vlaggetje uit kunnen en zal er naar alle verwachting een beetje kunnen worden gejuicht vanwege te verwachten overstappers. Volgens algemeen directeur Michael Kinsbergen van Ajax is Ziggo een modern, ambitieus bedrijf waar veel jonge mensen werken en dat midden in de maatschappij staat en ook Baptiest Coopman, de beoogde chief executive officer (CEO) van Ziggo na de overname door Liberty Global, is enthousiast over de samenwerking. Toch zullen massale opzeggingen een averechts effect zijn voor Ziggo (lees: ook thans nog bekend onder de naam UPC). Hier daarom alvast een paar nietszeggende oneliners voor toekomstige CEO Coopman, die premier Mark Rutte op zijn mediatraining heeft geleerd, welke te allen tijde toepasbaar zijn bij geconstateerde negatieve effecten: “Ik herken mij niet in het geschetste beeld” en “We zijn hard bezig met het realiseren van onze doelen“. Normaal gesproken beschermen politici, toezichthouders en managers zich met een ernstige blik op de snoet en een zelfverzekerde intonatie met dergelijke oneliners, zodat zij zelfs als voorzitter van de Raad van Toezicht van WoonZorgcentra Haaglanden (lees: Heleen Dupuis, tevens Eerste Kamerlid van de VVD) kunnen spreken van een onjuist beeld en de falende zorg bij zeer kwetsbare ouderen kunnen ontkennen bij wie in een verzorgingstehuis de urine langs de benen in hun pantoffels druipt omdat er nog maar pak ‘m beet 3,5 hardwerkende zorgverleners beschikbaar zijn op een groep van zo’n 60 dementerende of anderszins broze bejaarden. Zonder dergelijke oneliners zijn zij kansloos tegen strijdbare mannen als Ben Oude Nijhuis (82) en Joop van Rijn (81) die zich niet de mond laten snoeren en gaat een staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (lees: zoon Martin van Rijn, PvdA) rare sprongen maken, zoals het onder druk laten zetten van het Algemeen Dagblad (AD) door het ministerie van Volksgezondheid om het interview met vader Joop van Rijn niet te publiceren en het proberen op een akkoordje te gooien met Ben Oude Nijhuis voor de uitzending van het VARA programma Pauw, dan wel een algeheel arrogant, stuitend en tenenkrommend optreden van Heleen Dupuis een dag later in hetzelfde televisieprogramma. Immers, zonder nietszeggende oneliners valt de ernstig geëscaleerde bestuurlijke incompetentie en corruptie die op nationale schaal enorm veel schade aanricht gewoonweg niet te bagatelliseren.

Advertenties
Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Europadag update

Sinds 1985 wordt in de landen van de Europese Unie op 9 mei stil gestaan bij het feit dat op die datum in 1950 de Franse minister Robert Schuman een ambitieuze verklaring aflegde waarin hij voor een organisatie pleitte om Franse en Duitse productie van kolen en staal onder gemeenschappelijk beheer te plaatsen. Deze organisatie, de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS), werd op 18 april 1951 bij het Verdrag van Parijs door Frankrijk, West-Duitsland, Italië en de Benelux landen opgericht en trad in 1952 in werking. Door het gezamenlijke beheer van de twee strategisch zeer belangrijke basisproducten kolen en staal ontstond de gemeenschappelijke grondslag voor de naoorlogse Europese economische ontwikkeling vanuit het positieve idee om een nieuwe oorlog tussen de voormalige aartsrivalen Frankrijk en Duitsland onmogelijk te maken. Met het in werking treden van het Verdrag van Parijs werden de concrete grondslagen gelegd voor de Europese Economische Gemeenschap (EEG) die 5 jaar later bij het Verdrag van Rome werd opgericht. Deze Europese samenwerking is inmiddels uitgegroeid tot de huidige Europese Unie (EU). Omdat op 9 mei 1950 met de Schuman verklaring het eerste doorslaggevende initiatief is genomen voor de naoorlogse Europese samenwerking en eenheid is in 1985 tijdens de top van Milaan besloten om 9 mei uit te roepen tot Europadag. De Europadag geniet weinig bekendheid bij de Europeanen, maar Europese ambtenaren hebben dan een vrije dag. Valt er 64 jaar na de verklaring van Robert Schuman eigenlijk nog wel iets te vieren? De positieve vibe over de huidige organisatie van de Europese samenwerking lijkt namelijk nog enkel te bestaan bij een klein groepje zeer fanatieke eurofielen die het sterk afnemende draagvlak voor deze vorm van Europese samenwerkingsorganisatie enkel met bangmakerij (oorlogsangst en economische teloorgang) in stand proberen te houden. De elitaire EU‑kliek, die vanuit Brussel, Straatsburg en Luxemburg Europa dicteren en grote geldstromen controleren, bestaat eigenlijk puur voor de zakenwereld en niet voor de burgers in Europa. Dit betekent echter niet dat Europese samenwerking slecht is voor de Europese burger. Een gezonde kritische houding ten opzichte van het proces van Europese integratie of de EU wil nog niet zeggen dat het heil dient te worden gezocht in eurosceptisme vanuit nationalistische motieven. De organisatie van de samenwerking in Europa heeft in het belang van haar burgers wel dringend behoefte aan evolutie, een update naar de 21e eeuw, om een balans te vinden tussen Europese (economische en politieke) integratie en nationale soevereiniteit. Uit angst voor verlies aan controle en macht wordt echter zowel nationaal als supranationaal het paradigma van organiseren (van de EU) te weinig ter discussie gesteld. Een reorganisatie van de samenwerking zal het licht in Europa echt niet doen uitgaan.

Op 3 mei 2014 was de kick off van de campagne van D66 voor de Europese parlementsverkiezingen in Eindhoven onder het motto: ‘Van koeien naar kennis’. D66 startte deze campagne in Eindhoven, omdat zij deze stad van “Fritsje Philips, Lucie Nilis, Romarioooo, Coen Dillen, Willy, Cocu, van Nistelrooy, van Raaij, Guusje Hiddink, PSV wat ben je mooi” beschouwen als de innovatiehoofdstad van Nederland en één van de belangrijkste hubs naar Europa. De agrarische link die D66 aan de stad Eindhoven koppelt, is een typisch Randstad misser die rivaliserende supportersgroepen van PSV reeds eerder maakte in hun poging de Eindhovense voetbalclub te beledigingen. De supporters van PSV hebben weliswaar ‘boerûh‘ als geuzenaam volledig omarmd, maar deze ‘lichtstad’ heeft juist een industrieel verleden waardoor ‘lampûh‘ beter zou zijn geweest als aanduiding voor de aanhang van de voetbalclub van Philips. Enfin, D66-lijsttrekker in Europa Sophie in ’t Veld en D66-fractievoorzitter in de Tweede Kamer Alexander Pechtold hielden een korte toespraak over hun visie voor Europa (lees: de EU) en daarna hebben zij een 3D-printer gestart die koeien uitprint. Deze innovatieve koeien staan volgens Sophie en Alexander symbool voor innovatie, nieuwe groei en een slimmere besteding van de tientallen miljarden euro’s die Europa nu aan landbouwsubsidies uitgeeft. Campagneleider en Tweede Kamerlid Kees Verhoeven benadrukt daarbij dat D66 duidelijk kiest voor een sterk Nederland in een sterk Europa. D66 ziet in Europa volop kansen voor nieuwe groei en wil daarom investeren in kennis in plaats van in koeien. Verder was in Eindhoven ook de start van de tour van de D66-campagnebus, die twaalf dagen lang door heel Nederland rijdt om campagne te voeren met aan boord Europarlementariërs (wie kent ze niet?), kandidaten voor het Europees Parlement (wie kent ze wel?) en Tweede Kamerleden (voor een gegarandeerd ‘belieber’-effect, zoals bij fans van Justin Bieber, alleen dan bij de fans van D66). Samen met de lokale D66-afdelingen willen zij zoveel mogelijk kiezers naar de stembus krijgen. De bus zal in meer dan dertig plaatsen stoppen voor flyeracties, werkbezoeken en andere campagneactiviteiten. Campagneleider Verhoeven merkt binnen de partij dat Europa leeft en dat D66 kiest voor een sterk en slagvaardig Europa. Nederland staat tijdens de campagne voor de Europese verkiezingen op 22 mei 2014 voor een belangrijke keuze: “Het is uit Europa of vóóruit met Europa, aldus Verhoeven. De campagneleider van D66 geeft verder aan dat partijen als de PVV en de SP juist zo min mogelijk Europa willen en dat de overige partijen er tussenin zitten als vijftig tinten grijs terwijl veel kiezers juist behoefte hebben aan duidelijkheid. Op donderdag 1 mei 2014 gingen acht lijsttrekkers bij de Europese verkiezingen met elkaar in debat in een soort grot bij Maastricht. De keuze voor Maastricht lag zeer voor de hand omdat in deze stad in 1992 het ‘Verdrag van Maastricht’ werd ondertekend waardoor de EU een voldongen feit werd. In het tamme Nieuwsuur EU-debat kwam het kleine beetje vuurwerk (niveau sterretjes), waar de harde kern van Ajax uit vak 410 zich zwaar voor zou schamen, van CDA-lijsttrekker Esther de Lange die Sophie in ’t Veld uitdaagde voor de camera’s toe te geven dat D66 Europese belastingheffing wil. Ze verwees daarbij naar de Belgische oud-premier en fundamentalistische eurofiel Guy Verhofstadt en diens streven naar een federaal Europa. Verhofstadt is mede namens D66 kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie. Sophie in ’t Veld liet zich in het debat helaas niet uit over hoe groot de wens van een federaal Europa is bij D66 en of haar partij droomt van een EUSSR, zoals eurosceptici claimen. Bij dit hele geneuzel over ‘Europa’ moet goed in het oog worden gehouden dat de term ‘Europa’ eigenlijk niet gelijkgesteld mag worden met de EU of Europese samenwerking. Veruit de meeste burgers in Europa eten de soep namelijk niet zo heet als die wordt opgediend door de extremistische eurofielen of radicale nationalistische eurosceptici. In deze volkomen geglobaliseerde wereld is de gemiddelde Europeaan zich er heus wel van bewust dat Europese of beter nog mondiale samenwerking tussen landen beter is voor de wereld en dus ook voor de individuele wereldburger. Daarnaast is samenwerking en het ‘sharen’ (lees: delen) van kennis in een steeds transparantere wereld met vergaande technologische mogelijkheden ook domweg in het belang van ieders welzijn en welvaart, alsmede de eerlijkere verdeling hiervan. In zowel de realiteit van het dagelijks leven, als in films en boeken bestaan voldoende voorbeelden van scenario’s wat er uiteindelijk gebeurd als er niet, slecht of onvoldoende wordt samengewerkt. Bovendien kan geen enkel Europees land zich geografisch verwijderen uit het continent Europa. Echter, vanuit het streven naar een vreedzaam Europa na twee wereldoorlogen is het EGKS-project vandaag de dag verworden tot een log, geldverslindend en bij vele Europeanen ongeliefd supranationalistische organisatie die, na naamsveranderingen (EEG, EG) en uitbreidingen met lidstaten tot 28 in 2013, thans opereert onder de afkorting EU.

Ter onderstreping van het vorenstaande helaas even door wat saaie cijfers heen bijten. De begroting van het Europees Parlement (EP) voor 2014 bedraagt 1,756 miljard euro. Daarvan bestaat 35% uit personeelskosten, hoofdzakelijk voor de salarissen van de 6000 werknemers van de parlementsdiensten en de fracties. Daarnaast worden hiermee de vertolking, de kosten van vertalingen en de dienstreizen van de personeelsleden bekostigd. Circa 27% van de begroting voor 2014 is voor de onkosten die door de EP‑leden worden gemaakt, zoals reiskosten, kosten voor het kantoor en het salaris van de persoonlijke assistenten. Uitgaven voor de gebouwen van het Parlement vertegenwoordigen 11% van de begroting voor 2014. Hieronder vallen huurlasten, bouwkosten, onderhoud, veiligheid en beheerskosten van de drie werkplekken: Brussel, Luxemburg en Straatsburg en van de informatiebureaus in de 28 lidstaten. Informatiebeleid en administratieve uitgaven zoals informatietechnologie en telecommunicatie maken 21% van de begroting uit. De activiteiten van de fracties vertegenwoordigen 6% van de begroting.
Het salaris van een Europarlementariër bedraagt 7956,87 euro bruto per maand. Na aftrek van (Europese) belasting komt het nettobedrag uit op 6200,72 euro per maand. Dat salaris wordt aangevuld met tal van vergoedingen. Zo ontvangen Europarlementariërs maandelijks een algemene kostenvergoeding van circa 4300 euro voor de huur van een kantoorruimte, telefoon- en portokosten en computers. Verder zijn er vergoedingen voor reiskosten naar vergaderingen, kunnen leden jaarlijks 4343 euro vergoed krijgen voor werkgerelateerde reizen en worden 24 heen- en terugreizen naar hun eigen lidstaat vergoed. Daarnaast is er een dagvergoeding van 304 euro voor elke dag waarvoor de EP‑er vergadert en daarvoor een presentielijst ondertekent. Bovendien wordt van Europarlementariërs twee derde van hun medische kosten vergoed. In totaal werken er circa 55.000 mensen over de hele wereld voor alle Europese instellingen. Van hen werken er ongeveer 33.000 voor de Europese Commissie, het dagelijks bestuur van de EU. Bij het EP werken circa 6160 ambtenaren en tijdelijke werknemers. Het maandsalaris van EU-beleidsambtenaren loopt van circa 4300 euro tot maximaal 18.370 euro voor een directeur-generaal. Daarnaast zijn er toeslagen net als in Nederland voor onder meer kinderen. Ook krijgen de ambtenaren een zogeheten ontheemdentoeslag en eenmaal per jaar een vergoeding om naar het land van herkomst te gaan. Er zijn geen toelages voor bijvoorbeeld autogebruik. Er is ook geen vakantiegeld of eindejaarsuitkering. Het maandsalaris van de voorzitter van de Europese Commissie (Manuel Barroso) bedraagt 25.351 euro. De EU-buitenlandchef (Catherine Ashton) krijgt 23.882 euro per maand. De vice-presidenten, acht in totaal (onder andere Neelie Kroes, Digitale Agenda), krijgen 22.963 euro per maand. De andere Europees commissarissen krijgen 20.667 euro per maand. Het gaat om brutosalarissen. De voorzitter van de Europese Raad (de officieuze president van de EU, Herman Van Rompuy) verdient 1,38 keer het salaris van een ambtenaar die in de hoogste trede zit. Dat maandsalaris bedraagt 18.370 euro. Daarmee krijgt de Belg maandelijks 25.351 euro, gelijk aan het salaris van Barroso. De president van het EP, de Duitse engerd met dictatoriale trekken, Martin Schulz, heeft een 38-koppige hofhouding en deze Heilige Euro Heer ontvangt naast een riant basissalaris van 206.000 euro standaard 365 dagen per jaar een dagvergoeding van 304 euro per dag. Dat is per jaar opgeteld een extra inkomen van bijna 111.000 euro.

Volgens de zeer eurosceptische PVV blijkt uit een uitzending van het Belgische televisieprogramma Terzake in 2012 dat de ambtenaren en politici van de EU ‘hun zakken vullen‘. Daarop lanceerde de partij van Geert Wilders meteen een website (Stopdeeuropesezakkenvullers.nl) waarop mensen kunnen protesteren tegen ambtenaren en politici van de Europese Unie die te veel zouden verdienen. SP-Europarlementariër Dennis de Jong pleit op subtielere wijze voor een versobering van het inkomen van de Europarlementariër. De Jong hekelt de ‘dubbelingen’ die er volgens hem in het systeem van vergoedingen zitten. Daarbij wijst hij erop dat de EP’ers boven hun reguliere salaris een toelage voor algemene onkosten, een dagtoelage per dag én een afstandsvergoeding ontvangen. Daarbuiten kunnen treinkaartjes en vliegtickets worden gedeclareerd en hebben de parlementsleden een chauffeursdienst tot hun beschikking. De SP’er roept daarom op om Europarlementsleden te verplichten bonnetjes in te leveren en het deel van de algemene onkostenvergoeding dat zij niet gebruiken terug te storten. Het is nu immers volstrekt niet controleerbaar waar dit geld aan wordt uitgegeven. Het EP geeft elk jaar bijna 40 miljoen euro uit aan ‘kantoorkosten’ voor Europarlementariërs. De besteding van dat geld wordt in Brussel door niemand gecontroleerd, meldt het AD. In vijf jaar tijd is er zo’n 200 miljoen euro gedeclareerd. Dat is zo’n 2,5 ton per lid van het EP. Sommige Europarlementariërs komen met een Ferrari of Lamborghini naar hun werk en als iemand van die kantoorkosten een tweede huis in Frankrijk wil bekostigen, dan kraait daar geen haan naar. De Nederlandse Europarlementariërs klagen dat er geen enkele controle is, maar hun collega’s uit de zuidelijke EU-lidstaten willen daar niet aan, en ook het EP zelf niet. Sterker: wie met bonnetjes komt aanzetten, wordt nog net niet uitgelachen.

Voorts worden er iedere maand plenaire sessies gehouden in Straatsburg, waardoor het voltallige EP plus gevolg maandelijks de grens over moet. Deze verplichte verhuizing is door de lidstaten in 1997 vastgelegd in het Verdrag van Amsterdam. Nu deze verplaatsing jaarlijks 103 miljoen euro kost, tijd kost én slecht is voor het milieu vanwege de CO2 uitstoot, woedt er een stevige discussie over een eventuele afschaffing van deze maandelijkse verhuisreis. Op 20 november 2013 heeft het voltallige EP de resolutie hiertoe aangenomen. In deze resolutie staat dat het EP zou efficiënter, goedkoper en milieuvriendelijker zijn als het op één plek is gevestigd. De resolutie zal nu aan de lidstaten worden voorgelegd. Om Straatsburg definitief te schrappen als hometown voor vergaderingen moet het Europees Verdrag worden aangepast. Sinds het Verdrag van Lissabon in 2007 kan het EP zelf voorstellen bij de Raad indienen voor verdragsaanpassingen. Het EP wil een verdragswijziging om veranderingen door te voeren die nodig zijn om het EP zelf te laten beslissen waar en wanneer het bijeenkomt en zodat het zelf over zijn interne organisatie kan besluiten. De regeringsleiders moeten met een unaniem met een verdragsaanpassing instemmen. Frankrijk is altijd fel tegenstander hiervan geweest en dus kan het schrappen van Straatsburg als vergaderplaats uit chauvinistische motieven blijven rekening op een zeer voorspelbaar Frans veto: ‘Non!’. Blijkens de documentatie van de stemming (laatste resolutie) stemde vreemd genoeg ook de PVV in navolging van hun nieuwe Franse vrienden van het Front Nationaal voor behoud van het maandelijkse Europese verhuiscircus.

Nog los van de enorme financiële kosten van de EU, herkent de Europeaan zich totaal niet in dat EU-blauw en die gouden sterren, terwijl vele Amerikanen zich daarentegen het liefst laat dopen, huwen en begraven in de stars en stripes van hun geliefde vlag. Nee, in tegenstelling tot het patriottisme dat de Verenigde Staten kenmerkt zit de kracht van Europa nu juist in de (culturele) diversiteit van alle landen op dit continent. Helaas bestaat enkel in de Deense serie Borgen en dan ook pas in seizoen 4, waarin (Let op!: spoileralert) Brigitte Nyborg uit de Middenpartij stapt en de Nieuwe Democraten als nieuwe partij opricht, een fictieve politieke partij die dergelijke nuances enigszins aanvoelt. In de realiteit suggereert D66 in verkiezingscampagnes slechts dat hun partij goede Europese samenwerking, beter onderwijs en innovatie kan realiseren. Toch heeft het verleden vaak uitgewezen dat veel van hun pragmatische beleidsplannen in de praktijk (op de lange termijn) niet de gewenste uitwerking hebben. They tend to backfire! In dit modern technologisch tijdperk wordt het steeds duidelijker dat ‘burgers’ zelf reeds voldoende initiatieven hebben op allerlei terreinen en deze ook steeds meer en beter weten te verwezenlijken. Geheel zelfstandig zonder enige overheidsbemoeienis. Politici zorgen met hun ‘veel woorden, weinig daden gedrag’ hierbij juist meer voor een soort hinderlijke verkeersdrempels dan voor daadwerkelijke ondersteuning. Wel blijft waakzaamheid voor en bescherming tegen machtige, globaal graaiende corporatiereuzen gevraagd, welke (nationale) overheden soms vrij moeilijk kunnen bieden en waarvoor de EU een veel te trage modus operandi heeft bij handhaving van wetgeving. De Europese samenwerking heeft dan ook dringend behoefte aan een nieuw, slanker en sneller operating system (OS) met betere antivirus en anti-malware software. De EU lijkt namelijk op een soort Word Perfect 5.1 dat nog draait op de voorloper van Microsoft’s Windows 2000 en de voorstellen van D66 gaan niet verder dan dat de EU een pilot gaat draaien met Windows XP, terwijl een overstap naar Windows 8.1 (en 8.2 in september 2014), Apple Mavericks OS X 10.9.3 laatste Linux OS broodnodig is.

Wellicht kunnen politieke partijen voor een ‘update’ inzake het organiseren en managen van de Europese samenwerking in de 21e eeuw enige inspiratie opdoen bij de eerder besproken boeiende Braziliaanse ondernemer Ricardo Semler (zie ook MohP: “Suikervrije bewustwording”, https://manophetperron.wordpress.com/2013/07/03/suikervrije-bewustwording/). Deze organisatiedenker en auteur introduceerde bij het bedrijf Semco, dat actief is in tal van sectoren (van luchtkoelers tot consultancy) en een jaaromzet heeft van 400 miljoen dollar, een nieuwe bedrijfsfilosofie vanuit zijn rotsvaste overtuiging dat mensen niet werken om geld te verdienen, maar om zich goed te voelen, ergens bij te horen en een bijdrage te leveren. Naar zijn idee zijn we in een nieuw tijdperk aanbeland. We zijn door fases gegaan als de jagers en verzamelaars, de industriële revolutie en het kennistijdperk, maar nu zien we een tijdperk van wijsheid ontstaan. Bij wijsheid gaat het naar de mening van Semler om intuïtieve keuzes die op ervaring zijn gebaseerd en voor de juiste balans zorgen. Dat geldt voor bedrijven, scholen, overheden en het leven in het algemeen. Alleen zijn de huidige systemen daar niet klaar voor.

Tot slot nog even de spreekwoordelijke vinger in de keel ten aanzien van politici die nog altijd vertrouwen hebben in het huidige, verouderde organisatiesysteem en ten onrechte de eer kapen dat zij het klimaat hebben geschapen voor innovaties als de 3D-printer of the Internet of Things (IoT), welke mogelijkerwijs voor een nieuwe economische bubbel zullen zorgen. De term ‘Internet of Things’ werd overigens al in 1999 voorgesteld door Kevin Ashton, terwijl het concept reeds sinds 1991 bestond. De toekomst zal uitwijzen of IoT slechts een marketingtrend is of dat het daadwerkelijk tot een nieuwe periode van economische groei zal leiden, maar het is in ieder geval geen ver-van-je-bed-show. IoT laat de trend zien dat langzaam maar zeker alle apparaten en objecten met het internet verbonden zullen zijn. Internet is het middel dat deze tools met elkaar verbindt en tevens het middel wat het mogelijk maakt om ‘slimme’ toepassingen te maken. Evert Hilhorst van Freshheads heeft op 14 oktober 2013 (http://www.frankwatching.com/archive/2013/10/14/the-internet-of-things-bestaat-wel-degelijk/) over het fenomeen IoT een helderdere uitleg gegeven dan staat vermeld in het artikel hierover op Wikipedia. Hij onderscheid vier verschillende niveaus die samen het IoT vormen en waaruit blijkt dat dit proces heden ten dage ook al lang en breed merkbaar is:
1) computers: alle multifunctionele apparaten die in connectie staan met het internet, zoals bijvoorbeeld standaard pc’s, laptops, tablets, smartphones en smart tv’s;
2) smart appliances: alledaagse apparaten waarvan de functionaliteit verrijkt wordt door het apparaat te verbinden met het internet. Een voorbeeld hiervan is de slimme thermostaat waarmee de verwarming in een huis is te controleren en besturen. Doordat de thermostaat in verbinding staat met het internet ontstaat de mogelijkheid om te leren van de omgeving en van het gebruik van andere thermostaten met als resultaat een veel efficiënter verbruik;
3) smart sensors: sensoren die slimmer worden door ze te verbinden met het internet, dat wil zeggen makkelijker in gebruik en er zijn slimmere toepassingen mee maken. In de landbouw worden smart sensors nu al veelvoudig gebruikt. Zo zijn er tools voor boeren om hun oogsten beter te kunnen monitoren door onder andere gebruik te maken van sensoren die ze op afstand kunnen uitlezen.
4) unique identifiers: passieve onderdelen die enkel objecten identificeren. RFID-chips zijn hier een voorbeeld van. Deze chips hebben geen stroom nodig, maar zijn ook niet constant verbonden. De RFID-chip wordt pas actief als er een signaal op wordt afgestuurd en de chip stuurt vervolgens een unieke code terug. Doordat de RFID-chips klein en relatief goedkoop zijn, kunnen ze vrijwel overal in, op of aan bevestigd worden.
Het IoT bestaat dus al lang, maar staat nog in de kinderschoenen. Robert Schuman’s verklaring voor een Europese samenwerkingsorganisatie is ondertussen reeds 64 jaar oud, maar er is daarentegen helaas nog altijd geen politieke partij die constructief aan de Europese verkiezingen op 22 mei 2014 meedoet en die met een wezenlijke reorganisatie van de EU zou wil beginnen die niet doorslaat naar een federaal Europa. Zonder deze essentiële update van de organisatie van de samenwerking in Europa in het belang van de Europese burger is er geen enkele reden om Europadag te vieren.

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Boze suikerjunkies

Na een deprimerende troonrede vol bezuinigingen als gevolg van een vals welvaartsniveau bekostigt op een flinke creditcard, bevindt Nederland zich volgens de woorden van koning Pils (voorheen: prins Pils) in de transitie van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij. Dankzij Lucky TV hoor ik (koning) Willem-Alexander nu alles zeggen in een plat Haags dialect, gevolgd door een paardenlach van (koningin) Maxima en haar standaard catchphrase dat hij een beetje dom was met een licht Argentijns accent. René Gude, denker des Vaderlands, die in mei 2013 Hans Achterhuis opvolgde en volgens de website www.denkerdesvaderlands.nl een democratisch ingestelde, maatschappelijk bewogen denker is die zich inzet voor de popularisering van de filosofie en filosofische verdieping van het onderwijs (bildung), probeerde bij DWDD het Nederlandse volk wat op te beuren. De kiezer had op Prinsjesdag een historisch laag vertrouwen in het kabinet Rutte 2. Slechts 14 procent gelooft nog in de huidige ministersploeg. Daargelaten de voor de hand liggende vraag: wie in hemelsnaam tot die 14% behoort (behoudens de leden van het kabinet zelf)?, is de algemene stemming in de steeds mondig wordende Nederlandse samenleving door de verandering en onzekerheid grofweg onder te verdelen in 50% bang en 50% woedend. Hoewel een samenleving die zich evolueert naar een verbeterde staat zeer positief is, is het humeurmanagement dat Gude bedrijft om deze angst en boosheid bij het Nederlandse volk te bestrijden, zoals het vermijden van het woord verandering en het bezigen van het woord verbetering, te simplistisch gedacht. Verder gaat mijn bloed juist koken van zijn stelling dat ‘wij’ een stinkend rijk land zijn dat met enorme spaartegoeden de economische crisis te lijf kan gaan. Die woede wordt niet veroorzaakt door de bestrijdingsmethode van de crisis met spaartegoeden (investeren in duurzame innovatie met geld dat vrijwel ‘stilstaat’ op een spaarrekening is mijns inziens in crisistijd top), maar door het wij-gebruik van Gude. Wij zijn namelijk helemaal niet stinkend rijk met enorme spaartegoeden. Als dat het geval was dan konden ‘wij’ ‘onze’ (staats)schuld ook wel gewoon betalen. Er zijn in Nederland aan de ene kant van het financieel-economisch spectrum mensen met enorm veel spaartegoed en aan de andere kant mensen met enorme schulden. Daarenboven heeft ‘onze’ Nederlandse overheid ook een enorme schuld. Kortom, te simplistisch humeurmanagement van Gude in een poging om positivisme te verkopen.
Uit onderzoek van de Vrije Universiteit (VU) Amsterdam, in opdracht van dagblad Trouw, blijkt dat de Nederlander boos is. De Nederlandse kiezer is niet bang voor de economische crisis, werkloosheid en klimaatverandering, maar is daar juist heel erg boos over. Zoveel boosheid heeft geresulteerd in walging over politieke partijen. Alleen het horen van de stem van een politicus, ongeacht welke politieke partij, of zelfs al die van politieke correspondenten als Frits Wester, Ron Fresen of Monique van der Heijden kan leiden tot spontane braakneigingen (sterke maag) dan wel het kots gedrag van het niveau van een zwaar bezopen Engelse tiener tijdens een zuipvakantie op het Griekse Kavos (zwakke maag). Wie vorig jaar nog op VVD-premier Mark Rutte stemde, voelt nu vooral plaatsvervangende schaamte voor hem (ook Mark zelf blijft vooral proberen dat schaamrood weg te lachen) en PvdA-leider Diederik Samsom wordt nu nog maar door erg weinig kiezers (slechts Diederik zelf en zijn vermeende vriendin PvdA-woordvoerder Saar van Bueren) als ‘inspirerend’ bestempeld. VU-onderzoeker en politicoloog André Krouwel maakte een ‘emotionele begroting’ van Nederland. Volgens Krouwel zit Nederland niet alleen financieel op het randje, maar ook emotioneel. Als mensen zo boos zijn en zo weinig hoop hebben, is bezuinigen het laatste wat je moet doen, aldus onderzoeker Krouwel. Die investeringsboodschap is dus wel helder, maar toch slaat het kabinet Rutte 2 dit advies telkens weer in de wind.
Ter illustratie een aantal gevallen waar je als Nederlander de afgelopen tijd boos, bang, machteloos en/of moedeloos van zou hebben kunnen worden.
Het feit dat ondanks de gestelde Europese eenwording accijnzen op alcohol, tabak en benzine in Nederland zo extreem zijn dat het zich nu zelfs al loont om vanuit Utrecht voor deze producten naar België of Duitsland te rijden om daar boodschappen te doen. Nederland prijst zich hiermee uit de markt en dat brengt juist minder accijnsopbrengsten in de schatkist en zorgt bovendien voor banenverlies (in de grensstreek).
De 3,4 % prijsverhoging op het treinkaartje die de NS in 2014 wil invoeren en welke staatssecretaris Wilma Mansveld van Infrastructuur en Milieu niet van plan is om tegen te houden. Volgens Mansveld sluit de prijsverhoging aan bij de afspraken die de overheid met de NS heeft gemaakt. De prijsverhoging bij de NS is voor het grootste deel het gevolg van de inflatie, maar er komt ook 1% bij omdat de NS vanaf 2015 meer moet gaan betalen voor het gebruik van het spoor. Het is echter onaanvaardbaar dat de rekening bij de reiziger wordt gelegd. Ook werd duidelijk dat de NS bij winterweer langere treinen gaat inzetten. Dit is slechts vals positief nieuws omdat dit met de standaard winterweerdienstregeling van de NS bij (de aankondiging van de weersverwachting van) het eerste de beste sneeuwvlokje enkel betekent dat de treinreiziger op een ijskoud perron een half uur staat te wachten op een langere intercity in plaats van op een kortere intercity.
Het laten prevaleren van het economisch belang van Nederland en de graaiwinsten van de olie- en gasindustrie boven het voorkomen van aardschokken en nadelige milieueffecten door fracken door minister Henk Kamp van Economische Zaken. Fracking of hydraulic fracturing (= hydraulisch kraken) is schadelijke voor de natuurlijke drinkwatervoorziening. Deze methode om schaliegas vrij te maken door millimetergrote scheurtjes te creëren in het brongesteente waar het gas in opgesloten zit, gebeurt door water, zand en een grote hoeveelheid chemicaliën onder hoge druk in een boorput te pompen. De toegevoegde chemicaliën moeten corrosie voorkomen, de groei van bacteriën remmen en de stromingsweerstand van de bodem verlagen. Bij zuivere winning van aardgas dat niet nodig. Volgens een in 2012 door de Nederlandse Olie en Gas Exploratie en Productie Associatie (NOGEPA) gepubliceerde lijst bevinden zich onder de meest gebruikte fracchemicaliën schadelijke stoffen als carcinogene benzeen en formaldehyde.
Uit onderzoek van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam blijkt dat wie suikers tot zich neemt steeds meer wil, ook als het hongergevoel verdwenen is. Voedselproducenten spelen bewust in op deze verslaving bij de consument. Paul van der Velpen, directeur van de GGD in Amsterdam, is van mening dat de overheid verslavende suiker moet belasten. Meer belasting is evenwel niet de oplossing voor het suikerjunkies probleem. Het gebruik van verslavende en vaak onnodig toegevoegde suikers door voedselproducenten dient aan banden te worden gelegd en hierop dient door de overheid streng toezicht te worden gehouden. Verder dient de consument bewust te worden gemaakt voor suikerverslaving door bijvoorbeeld, zoals ook GGD-directeur Van de Velpen voorstelt, op frisdrank een verplichte sticker te plakken waarop wordt gewaarschuwd voor de verslavende werking van suiker en dat het product bij overmatig gebruik slecht voor de gezondheid is. Ook moeten producenten bij misleidende reclame van voedsel met veel suiker, zoals het geval is bij sportdrankjes, worden aangeklaagd en bestraft. Dezelfde maatregelen dienen bovendien ook te worden genomen voor gevaarlijke kunstmatige zoetstoffen en suikervervangers als aspartaam (E951).
Tot slot de megalomane HOV (Hoogwaardig Openbaar Vervoer) plannen die de (lokale) overheden de Nederlandse burger kost-wat-kost door de strot wil duwen als een gans die met een trechter in zijn snavel tot en met zijn hals wordt vet gemest voor een stevige ganzenleverpaté. Hoogwaardig openbaar vervoer, afgekort HOV, is een term voor stads- en streekvervoer dat voldoet aan hoge eisen op het gebied van de doorstroming (hoge gemiddelde rijsnelheid). Andere kenmerken zijn comfortvoorziening en reisinformatie bij zowel de haltes als in het voertuig. Bij HOV wordt ook de uitstraling erg belangrijk gevonden omdat men het totale vervoersconcept als een ‘product’ aan de reiziger wil kunnen ‘verkopen’. Naast de HOV plannen in Utrecht, Arnhem, Enschede, Hengelo en Almelo is de maniakale HOV-gekte in Eindhoven helemaal losgegaan. Er was al HOV naar Eindhoven Airport, maar de HOV-projectontwikkelaars gaan de commerciële OV-maakbaarheid nu pas echt bij de Eindhovense burger met gepast geweld anaal inbrengen met de projecten HOV1 (Eindhoven-Veldhoven) en HOV2 (Eindhoven‑Nuenen). René Scheepers is als projectmanager het gezicht van het project. Hij is de bewaker en eindverantwoordelijke van het projectproces van de 2e HOV-lijn in Eindhoven. Nu wil forens René, die zelf 30 kilometer buiten Eindhoven woont, voor de realisatie van zijn ‘Hi‑Tech’ busbanen en -haltes in Eindhoven samen met de gemeente Eindhoven legaal meer dan een paar honderd bomen gaan kappen. De bomenmoordenaars beloven op inspraakavonden en via hun communicatiekanalen de verontruste buurtbewoners van de diverse lanen, straten, wegen en paden waar de mooie, gezonde bomen worden gekapt ter compensatie nieuwe ‘boompjes’. Dit dient bij de strafmaat voor René en diens medeverantwoordelijken echter niet te zwaar mee te wegen ter verlichting. Voor als het Internationaal Strafhof voor milieuzaken in de toekomst René Scheepers wil opsporen: http://www.hov2.nl/pagina/159/maak-kennis-met/. Nog twee adviezen voor René Scheepers: 1. Ga lekker samen met de lokale overheid in je eigen straat en tuin alle bomen kappen om een busbaan te instaleren met een halte voor je eigen voordeur. 2. HOV-innovatie, één woord, ook te gebruiken bij vijf letter Lingo: METRO.

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Recept voor een deconstructed en reinvented ‘maandagochtend gevoel’

Als eerbetoon aan Masterchef Australia, waar klassiekers als ‘fish and chips’ en ‘sunday roast’ dienen te worden gedeconstrueerd en vernieuwd, volgt nu een recept voor een drie Michelin sterren variatie op het authentieke ‘maandagochtend gevoel’. De benodigdheden of ingrediënten voor dit recept zijn: een zwoele zomeravond, benauwde slaapkamer, afkoelend onweer, een klam bed en kussen, warme lichaamstemperatuur, transpiratie, wekkerradio met een vroege alarm opstaan tijd, drukke werkagenda, niesgevoeligheid voor temperatuursverschillen, overactief immuunsysteem en de ster van het gerecht zwaar getrainde, luidruchtige camouflage muggen type Amerikaanse Navy Seals. Hooyahhh! De bereidingswijze: begin met een benauwde slaapkamer, waarin je lichaamstemperatuur niet voldoende kan afkoelen om de slaap te vatten en je, zodra je hoofd het kussen raakt, flink gaat zweten als in een Finse sauna of een Turkse stoomcabine. Bij de mise en place moet je je wakkerradio al hebben gezet op 5:00 uur (rare), 6:00 uur (medium) of 7:00 uur voor weldone). Ook dien je er voor te zorgen dat je op maandag een stressvolle, overvolle agenda hebt met een behoorlijk aantal cruciale deadlines die je in gedachten maar moeilijk kunt loslaten. Vervolgens dient er een enorm blik met een langzaam voorbij trekkend weerfront met onweer te worden geopend. Hagel of stortregen die samen met bliksem voor geluids- en lichtoverlast zorgen. Helaas behoort harde wind bij een langzaam bewegend weerfront niet tot de meteorologische smaken. In de tijd die het onweer nodig heeft om voor afkoeling te zorgen, dienen, naast de gedachten over deadlines en wat andere zorgen op financieel, relationeel of medisch terrein die de slaap verstoren, special forces muggen met hun zoemende motortjes en camouflage technieken de nachtrust te terroriseren. Wanhoop niet als je tijdens deze bootcamp bereiding van het ultieme ‘maandag gevoel’ toch op je muggenjacht zo’n getrainde mini drone uit de lucht weet te halen of tegen een witte muur weet om te toveren tot een miniatuur imitatie van een Jackson Pollock uitgevoerd in je eigen bloed. De overdreven zwellingen van de opgelopen muggenbeten door je overactieve immuunsysteem zorgen er wel voor dat je gevoel van een onmenselijke, wrede foltering in strijd met artikel 3 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) blijft behouden. Het slaapgebrek heeft rond 3:15 uur namelijk al gezorgd dat je lichamelijk staat (sloom, zwaar hoofd, duf, koppijn, dichtgeknepen ogen, wallen, oververhitting, overgeprikkeldheid, lichte apathie, evenwichtsstoornis en een langzaam reactievermogen) door zware vermoeidheid vanwege alle reeds ondergane martelingen fors te wensen overlaat. Na 4:00 uur zullen stevige niesbuien vanwege je overgevoelige reactie op de afgenomen buitentemperatuur de marteling van eventueel gesneuvelde muggen overnemen. Uiteindelijk zal het vroege alarm op je wekkerradio de ultieme nekslag toebrengen die voor het gewenste heruitgevonden drie sterren eindresultaat van het ‘maandagochtend gevoel’ is vereist. Probeer dan nog maar eens het nummer ‘ I don’t like mondays’ van The Boomtown Rats uit je hoofd te krijgen. De stem van Bob Geldof zal je de hele dag najagen als een wraakzuchtige geest in de betere horror film. Er staat een maandag voor de deur die zal aanvoelen alsof je volkomen groggy bent geslagen. Vergelijkbaar met het gevoel dat je krijgt als je door de Oekraïense boksbroers Vitali en Vladimir Klytsjko in een tagteam format 12 ronden lang bent misbruikt als een weerloze boksbal. Bij voormeld recept is wel een waarschuwingstekst of bijsluiter vereist. Veelvuldig gebruik kan namelijk leiden tot:
1. Een kritiekloze aanname van de bewering van de stoïcijnse minister Henk Kamp van Economische Zaken dat schaliegas boringen in Boxtel en Haaren veilig is op grond van economische motieven. Volkomen ongevoeligheid voor een petitie van Milieudefensie, een referendum van inwoners van Boxtel en een motie van de lokale politiek tegen boringen naar schaliegas en dat minister Kamp ook – compleet blind en doof voor de vele aardbevingen en bijbehorende aantoonbare schade – van mening is dat aardgas boringen door de NAM (Nederlandse Aardolie Maatschappij) in de provincie Groningen eveneens volstrekt veilig zijn vanwege de aanzienlijke belangen voor de Nederlandse economie.
2. Het ontberen van gerechtvaardigde maatschappelijke verontwaardiging bij het horen van het vonnis in de zogeheten ‘kopschoppers-zaak’ waar belachelijk lage straffen werden opgelegd aan de nog net minderjarige hoofdverdachten die in een zatte bui op de Vestdijk in Eindhoven op 4 januari 2013 hebben geprobeerd een willekeurige jongen dood te trappen. Vanwege de grote hoeveelheid media aandacht, fouten van Justitie en omdat ze nog geen strafblad hadden kreeg Brent L. slechts 6 maanden onvoorwaardelijk gevangenisstraf en Tom K. hoeft maar 3 maanden onvoorwaardelijk de cel in. Trek daar de 33,3% standaard strafkorting vanaf en dan blijft dus slechts respectievelijk 4 en 2 maanden celstraf over.
De rechter hield bij het bepalen van de straat rekening met de privacy schending van de verdachten (media aandacht) door het uitzenden van de beelden in het programma Bureau Brabant en fouten van Justitie. In een fatsoenlijke rechtsstaat is natuurlijk geen plaats voor eigenrichting van de bevolking, maar de onafhankelijke en onpartijdige rechter die dient te beoordelen of er een strafbaar feit is gepleegd en welke strafmaat er dient te worden opgelegd, moet natuurlijk wel een vonnis wijzen dat kan rekenen op voldoende draagvlak in de samenleving. Volwassen misdaad (poging tot doodslag) dient volwassenen te worden bestraft. Een voldoende portie ‘maandag gevoel’ kan bewerkstelligen dat de begrijpelijke verontwaardiging en massale onvrede na het vonnis in de kopschoppers-zaak achterwege blijft en je te brak bent om je af te vragen waar in de strafmaat de extreem geschokte en verontwaardigde Nederlandse samenleving en het langdurig leed van het slachtoffer is betrokken en welke privacy zou zijn geschonden als je er voor kiest op de openbare weg in groepsvorm één willekeurige jongen halfdood te trappen en te blijven trappen op zijn hoofd als hij al op de grond ligt.
3. Je instemt met de niet door de Verenigde Naties (VN) gelegaliseerde bestraffing (retaliation) van de aanval met chemische wapens van de Syrische autoriteiten op de eigen bevolking in Damascus en je totaal ongevoelig bent voor het argument dat militair ingrijpen buiten de Veiligheidsraad van de VN om waarschijnlijk tot verdere escalatie in Syrië en het Midden-Oosten zal leiden. Immers, hoewel niet ter discussie staat dat de regering van president Bashar al-Assad, anders dan Irak in 2003 waar bleek dat Saddam Hoessein al zijn chemische wapens al had opgebruikt tijdens een gifgasaanval op de Koerden in Halabja in 1988, nog steeds over grote hoeveelheden chemisch wapens beschikt, kan niet worden ontkend dat militaire acties tot Syrische burgerslachtoffers zullen leiden omdat de militaire bases tussen de woonwijken van Damascus zijn gevestigd. Syrische burgerslachtoffers zullen vervolgens weer leiden tot een verdere escalatie van de geweldsspiraal met vergeldingsacties van de getroffenen, zoals de geschiedenislessen in de afgelopen decennia hebben uitgewezen. Een stevig ‘maandag-gevoel’ kater kan het zoeken naar alternatieven voor militair ingrijpen door bijvoorbeeld zeer streng toe te zien op de toelevering van (chemische) wapens aan het regime van president Assad met een VN-wapenembargo en met economische (handels)consequenties voor overtreders behoorlijk belemmeren.
4. Je twee uit de kluiten gewassen Bouviers aanschaft, die je ‘Porno’ en ‘Al-Qaida’ noemt en je zelf na een training van hondenfluisteraar Cesar Millan nog onvoldoende in staat bent om Porno en Al-Qiada af te leren dat ze niet tegen iemands been mogen oprijden, tenzij het een Tilburgse postbezorger van PostNL betreft die drie jaar lang tienduizend poststukken achterhield.

Standaard