(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Nietszeggende oneliners

ziggo-plus-upc-is-ziggo

Ziggo wordt de nieuwe sponsor van Ajax. Zal dit massaal leiden tot opzeggingen in 010, 030, 040, 070 en 0522 (Meppel)? Het Amerikaanse Liberty Global, het moederbedrijf van UPC, dat kabelbedrijf Ziggo heeft overgenomen en beide bedrijven onder die naam wil samensmelten, doet er in ieder geval verstandig aan om in Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Eindhoven al was het maar voor de schijn de merknaam UPC te handhaven. Daargelaten dat de Autoriteit Consument & Markt (ACM, waarin de OPTA, de Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit per 1 april 2013 is opgegaan en is samengevoegd met de Consumentenautoriteit en de Nederlandse Mededingingsautoriteit, NMa), die als missie en strategie heeft gesteld om kansen en keuzes voor bedrijven en consumenten te bevorderen, de ruggengraat en het lef ontbeert om een dergelijke overname, hetgeen zal leiden tot een monopoliereus (90%!) op de Nederlandse kabelmarkt, tegen te houden. Feit blijft dat fans van Feyenoord, ADO, FC Utrecht, PSV en MVV Alcides straks als kabelconsument (indirect) financieel zullen bijdragen aan AFC Ajax. In Eindhoven en omstreken is dit waarschijnlijk goed nieuws voor Onsbrabantnet. Ook bij KPN en Tele2 zal toch een vlaggetje uit kunnen en zal er naar alle verwachting een beetje kunnen worden gejuicht vanwege te verwachten overstappers. Volgens algemeen directeur Michael Kinsbergen van Ajax is Ziggo een modern, ambitieus bedrijf waar veel jonge mensen werken en dat midden in de maatschappij staat en ook Baptiest Coopman, de beoogde chief executive officer (CEO) van Ziggo na de overname door Liberty Global, is enthousiast over de samenwerking. Toch zullen massale opzeggingen een averechts effect zijn voor Ziggo (lees: ook thans nog bekend onder de naam UPC). Hier daarom alvast een paar nietszeggende oneliners voor toekomstige CEO Coopman, die premier Mark Rutte op zijn mediatraining heeft geleerd, welke te allen tijde toepasbaar zijn bij geconstateerde negatieve effecten: “Ik herken mij niet in het geschetste beeld” en “We zijn hard bezig met het realiseren van onze doelen“. Normaal gesproken beschermen politici, toezichthouders en managers zich met een ernstige blik op de snoet en een zelfverzekerde intonatie met dergelijke oneliners, zodat zij zelfs als voorzitter van de Raad van Toezicht van WoonZorgcentra Haaglanden (lees: Heleen Dupuis, tevens Eerste Kamerlid van de VVD) kunnen spreken van een onjuist beeld en de falende zorg bij zeer kwetsbare ouderen kunnen ontkennen bij wie in een verzorgingstehuis de urine langs de benen in hun pantoffels druipt omdat er nog maar pak ‘m beet 3,5 hardwerkende zorgverleners beschikbaar zijn op een groep van zo’n 60 dementerende of anderszins broze bejaarden. Zonder dergelijke oneliners zijn zij kansloos tegen strijdbare mannen als Ben Oude Nijhuis (82) en Joop van Rijn (81) die zich niet de mond laten snoeren en gaat een staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (lees: zoon Martin van Rijn, PvdA) rare sprongen maken, zoals het onder druk laten zetten van het Algemeen Dagblad (AD) door het ministerie van Volksgezondheid om het interview met vader Joop van Rijn niet te publiceren en het proberen op een akkoordje te gooien met Ben Oude Nijhuis voor de uitzending van het VARA programma Pauw, dan wel een algeheel arrogant, stuitend en tenenkrommend optreden van Heleen Dupuis een dag later in hetzelfde televisieprogramma. Immers, zonder nietszeggende oneliners valt de ernstig geëscaleerde bestuurlijke incompetentie en corruptie die op nationale schaal enorm veel schade aanricht gewoonweg niet te bagatelliseren.

Advertenties
Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Monsters

Monster

Het levensmotto van de hoofdpersoon uit de bestseller van Jonas Jonasson ‘De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween’, te weten: “Het is zoals het is en het wordt zoals het wordt“, mag natuurlijk nooit leiden tot struisvogelpolitiek.

Bij een evenement van AutoMotorSportief op het parkeerterrein van Jumbo in Haaksbergen waren op een mooie nazomerse zondagmiddag in het begin van de herfst doden en zwaargewonden te betreuren nadat een monstertruck bij een ‘stunt’ het publiek in reed. Bij dit verschrikkelijke ongeval past op de eerste plaats het overbrengen van condoleances en het tonen van medeleven aan de slachtoffers en de nabestaanden. Het verlies wordt in Haaksbergen collectief gedragen. Verder is ook de bestuurder van de monstertruck compleet gebroken. Het is zeer begrijpelijk dat op dit moment in het Twentse dorp de veel gestelde vraag hoe het kon gebeuren minder belangrijk wordt geacht, want het is gebeurd. De prioriteit van de door dit grote verdriet getroffen Haaksbergers ligt in eerste instantie niet bij de schuldvraag met betrekking tot het zware ongeluk met de monstertruck omdat ze de hierbij verloren mensen er toch niet mee terugkrijgen.

Toch is de schuldvraag uiteindelijk wel degelijk van belang om dergelijk ongelukken te kunnen voorkomen en de veiligheidsgaranties voor het publiek bij dergelijke evenementen in de toekomst te verbeteren. Bij het strafrechtelijk en civielrechtelijk onderzoek naar de schuldvraag inzake het ongeval zal naast de rol van de gemeente natuurlijk ook die van de organisatie van het evenement goed tegen het licht moeten worden gehouden.

Met de focus op het bestuursrechtelijk aspect, de verleende evenementenvergunning, is de hoofdvraag hoe het kan dat een gemeente routinematig een vergunning afgeeft voor een stuntshow zonder vooraf volledig duidelijkheid en inzichtelijkheid te verkrijgen omtrent de inhoud van de stunt en de verzekering dat de veiligheidsmaatregelen 100% doeltreffend en passend zijn. Zonder zich te vergewissen over de inhoud van de stunt en de daarbij in acht te nemen veiligheidsmaatregelen kan een gemeente niet op zorgvuldige wijze een vergunning afgeven.

Bij het verlenen van een vergunning door een gemeente om een jongleerstunt uit te voeren op de speelplaats van een kinderdagverblijf is te hopen dat zij zorgvuldig onderzoek omtrent (de veiligheid van) deze stunt verrichten en zich bij onwetendheid door (veiligheids)deskundigen laten voorlichten. Niet dat daar dan gewoon een jongleeract kan worden opgevoerd met een aantal graafmachines die gaan jongleren met kernkoppen met een effectieve kracht van 50 megaton. De omstandigheid dat op de aanvraag voor een dergelijke evenementenvergunning enkel een stunt staat beschreven in de trant van: stunt met graafmachines (gewaagder dan de dansvoorstelling, zoals die werd uitgevoerd bij de opening van de Randweg Eindhoven op 1 juni 2010 (kosten € 11.900,-) op de muziek van Bolero van Maurice Ravel) is onvoldoende. De beschrijving van de stunt door de aanvrager van de vergunning ontslaat een gemeente niet van de vergewisplicht aangaande de (veiligheids)details van het evenement en de uit te voeren stunt. Overigens besteedde toenmalig minister van Verkeer Camiel Eurlings (CDA) bij dit openingsfeestje in Eindhoven in totaal maar liefst € 131.000,- belastinggeld aan catering en amusement. In totaal besteedde hij € 1,2 miljoen euro om de opening van stukjes snelweg te vieren. Feestbeest Camiel is baas!, maar dat terzijde.

Burgemeester Hans Gerritsen van de gemeente Haaksbergen gaf bij het NOS Radio 1 Journaal aan dat hij niet op de hoogte was van de monstertruck die in zijn dorp een show gaf. De vergunning is verleend aan organisator Geelof Kanis voor AutoMotorSportief. In de openbaar gemaakte vergunningaanvraag voor AutoMotorSportief staat vermeld dat een 1500 PK monstertruck een demonstratie zal geven. De gemeente ontkende in eerste instantie dat in de aanvraag voor een vergunning niet over een monstertruck was gesproken. De organisatie van het evenement bestreed dat en blijkt gelijk te hebben. Onder het hoofdstuk ‘Toelichting’ is precies vermeld met welke voertuigen het stuntteam een demonstratie gaat geven. Behalve de monstertruck zijn dat een barkruk met V8‑motor, een toilethuisje met straalmotor en een quad met straalmotor. Verder blijkt uit de door de gemeente Haaksbergen verstrekte vergunning voor het evenement met de monstertruck blijkt dat het publiek achter dranghekken moest staan, op een afstand van minimaal 10 meter. Over de dranghekken schrijft de gemeente dat er voldoende maatregelen dienen te worden getroffen ter bevordering van de veiligheid van de bezoekers van de stuntshow; hiertoe dient een deugdelijke voorziening zijn te getroffen (dranghekken). Deze dranghekken dienen te zorgen dat het publiek op een afstand komt te staan van tenminste 10 meter. De gemeente Haaksbergen lijkt vergeleken met de internationale richtlijnen van de Monster Truck Racing Association (MTRA) een minder ruime veiligheidsnorm te hanteren. De MTRA hanteert internationale veiligheidsregels. Een daarvan heeft specifiek betrekking op de veiligheid van het publiek. Op de website van de MTRA is een tekening te vinden met minimale afmetingen van het speelveld voor de monstertruck, plus een schematische weergave van de rijrichting. Daarbij staat met grote letters: “Geen publiek”. Tevens wordt gemeld dat de te pletten auto’s zo moeten worden geplaatst dat als de monstertruck erheen rijdt, als hij ze plet en als hij er weer vanaf rijdt, de truck niet is gericht op het publiek! De MTRA liet na een eerder ongeval met een monstertruck weten dat er in de rijrichting van het publiek absoluut geen publiek mocht staan. In Haaksbergen stond het publiek helemaal rondom het plein: iedere rijrichting was dus in principe fout. Gelet hierop lijkt de gemeente Haaksbergen de vergewisplicht ten aanzien van (de veiligheidsrisico’s van) de stunt te hebben geschonden, nu veiligheidsexperts onomwonden aangeven dat publiek rijrichting staat een onverantwoord risico met zich draagt.

Het verlenen van de vergunning was een routineklus. Uit een eerste verkennend onderzoek naar de totstandkoming van de verleende vergunning voor het evenement is duidelijk geworden dat deze door de gemeente Haaksbergen in behandeling is genomen als een normale reguliere aanvraag. Deze is gemandateerd ambtelijk afgehandeld. Voor de vergunning is geen advies ingewonnen bij politie en brandweer, hetgeen bij een categorie A-evenement ook niet gebruikelijk is. Dit neemt niet weg dat voor een verstandig en zorgvuldig besluit omtrent de verlening van een evenementenvergunning met een monstertruck minimaal de internationale veiligheidsregels van de MTRA dienen te worden geraadpleegd. Met Google routine is het slechts 10 seconden om de 20 MTRA Event Safety Guidelines te vinden (ftp://trucktoy:ttp070115@trucktoyzperformance.com/public_html/mtra/MTRA%20Safety%20Guidelines.pdf).

In de gemeentelijke vergunning voor het evenement in Haaksbergen staat dat de gemeente zich op geen enkele manier verantwoordelijk acht voor letsel of schade. Met betrekking tot deze exoneratieclausule die de gemeente Haaksbergen zou hebben opgenomen in het vergunningsverleningsbesluit, kan worden opgemerkt dat een beroep op het exoneratiebeding niet slaagt als een slachtoffer aannemelijk kan maken dat hij een daartoe strekkend bordje niet heeft opgemerkt, of als folders of informatiemateriaal waarin het beding kenbaar werd gemaakt niet zijn uitgereikt. Een gemeente kan vooraf wel claimen dat zij op geen enkele manier aansprakelijk is voor eventuele ongelukken op een evenement, maar het wil nog niet zeggen dat ze geen blaam treft op geen enkele manier aansprakelijk is voor letsel of schade. Een gemeente moet samen met een organisator van tevoren de risico’s inventariseren en erop toezien dat de regels worden nageleefd, aldus veiligheidsexpert Syan Schaap, directeur van het Safety Event Institute. Onbekend is trouwens of het publiek in Haaksbergen afdoende geïnformeerd dat ze niet aansprakelijk zijn als de stunt misging door middel van bordjes of foldertjes voor het publiek met de tekst: “Het kijken naar de stunt (wat voor stunt dat ook moge zijn) is op eigen risico, de gemeente Haaksbergen is niet verantwoordelijk voor hieruit voortvloeiende letsel of schade”. Daargelaten dat het moreel extreem laf zou zijn van een gemeente als zij zich achter een exoneratieclausule zouden verschuilen bij falende besluitvorming.

Het OM rest nu achteraf een complex onderzoek dat voorkomen had kunnen worden door een zorgvuldig en grondig onderzoek door de gemeente in de aanvraagfase voorafgaand aan de vergunningverlening voor het evenement, waarbij de veiligheidsregels van de MTRA als uitgangspunt hadden dienen te worden genomen. Te hopen valt dat het drama van Haaksbergen voor een keerpunt zorgt en dat vanaf heden voor allerlei soorten evenementen in Nederland standaard veiligheidsregels worden gehanteerd en dat dit niet langer aan lokale overheden wordt overgelaten, zodat de versnippering van veiligheidsgaranties wordt tegengegaan.

Bij Zembla, het journalistieke onderzoeksprogramma van de VARA, stonden twee monsters van een ander kaliber centraal. Allereerst de monsterachtige tax cap. Een aantal klokkenluiders bij de Belastingdienst geven aan dat er vele miljarden worden misgelopen doordat ze met veel te weinig mensen de aangiftes moeten controleren. Er is door de overheid onverantwoordelijk bezuinigd op het aantal belastingambtenaren. Staatssecretaris van Financiën Eric Wiebes is als een volleerde polier de kippen en ganzen die voor Nederland de gouden eieren leggen aan het slachten. De toezichthouder op Belastingdienst, de Algemene Rekenkamer, heeft nog nooit berekend hoeveel miljarden euro’s aan te innen belastingen wordt misgelopen, de zogeheten tax cap. Nu, zoals de Directoraat-generaal Belastingdienst, Peter Veld, terecht aangeeft de Belastingdienst een uitvoerende instantie is, zou de Algemene Rekenkamer een geschikte overheidsinstantie zijn om een onderzoek naar de hoogte van de Nederlandse tax cap te laten verrichten. Echter, de politiek wil dit liever niet weten omdat ze er dan ook geen verantwoording over hoeven af te leggen. In het Verenigd Koninkrijk is deze tax cap wel berekend en bedraagt deze 35 miljard pond. De Nederlandse tax cap is volgens Brits onderzoek voor de Europese Unie geschat op zo’n 30 miljard euro. Die 30 miljard euro is dus geld voor de Nederlandse samenleving die door belastingfraude, een op belastingambtenaren bezuinigende overheid en uitgezette vinkjes op de controletaken van de belastingcomputer wordt misgelopen. De overheid laat dus miljarden euro’s liggen die bij fraudebestrijding kunnen worden binnengehaald. Daarnaast is de pakkans voor belasting-, beleggings-, faillissements-, vastgoed-, verzekerings-, zorg- en sociale fraudeurs slechts 1 à 2 procent. Voor een paar honderd miljoen euro aan ambtenarensalarissen kan de overheid tientallen miljarden euro’s binnenhalen. Een simpel advies aan de overheid is dan ook om hierin juist te investeren in plaats van visieloos bezuinigen.

De misdadige aanbestedingspraktijken binnen het georganiseerde ICT kartel is het tweede monster waar Zembla het spotlicht op richt. De overheid en ICT is geen gelukkig huwelijk. Er is geen enkel succesvol ICT project binnen de overheid. Het zijn veel te dure wanproducten die de overheid op het gebied van ICT aanschaft. Na het aantonen van bouwfraude in 2001 brengt Zembla nu de misdadige praktijken aan het licht van een georganiseerde ICT kartel bij overheidsaanbestedingen. Een aanbesteding is de procedure waarbij een opdrachtgever bekend maakt dat hij een opdracht wil laten uitvoeren en bedrijven vraagt om een offerte in te dienen. In die offertes staat onder andere welke prijs het bedrijf voor de uitvoering van de opdracht vraagt. Op een vooraf bepaalde datum sluit de inschrijving en selecteert de opdrachtgever het bedrijf dat de opdracht krijgt. Het verlenen van de opdracht aan een van de bedrijven wordt gunning genoemd. Het doel van het aanbestedingsbeleid is om concurrentie tussen de bedrijven (aanbieders) te stimuleren en om alle geïnteresseerde partijen een gelijke kans te geven de opdracht te verkrijgen. Ten aanzien van de aanbestedingen binnen de ICT worden methodes die het daglicht niet kunnen verdragen. De modus operandi is bedrijfsspionage (bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) en het ministerie van Defensie) en moderne corruptie (waarin de toekomst verwacht de corrupte ambtenaar een beloning). Ja, die NPO‑onderzoeksjournalisten brengen meer stout gedrag aan het licht dan welke toezichthoudende overheidsinstantie dan ook. Het is goed besteed belastinggeld. Een inlichtingenofficier die bijklust als consultant bij Ordina en staatsgeheimen lekt naar deze ICT‑leverancier. Majoor B. brengt hiermee militairen in het veld in gevaar en zou vroeger wellicht voor het vuurpeloton zijn gebracht, maar tegenwoordig is het even komen Pinokkioën bij een parlementaire commissie (de Tijdelijke Commissie ICT) waar het vuur nog nauwelijks aan de schenen wordt gelegd. Gelukkig heeft de minister van Defensie Jeanine Hennis-Plasschaert aangifte gedaan bij het Openbaar Ministerie (OM).

De parlementaire enquêtecommissie die momenteel onderzoek doet naar softwareprojecten van de overheid die veel te duur uitvallen of faliekant mislukken hoorde ook Stépan Breedveld, de CEO van Ordina. Volgens Breedveld is er niet zoveel mis bij ICT-bedrijven. Zembla heeft echter van een klokkenluider een grote hoeveelheid interne bedrijfsinformatie van Ordina op een USB-stick toegespeeld gekregen en Ordina heeft de authenticiteit van de informatie tegenover Zembla bevestigd. Uit deze informatie blijkt dat ICT-leverancier Ordina in de periode 2005-2010 heeft gefraudeerd met verschillende aanbestedingen van de overheid. Het betreft aanbestedingen van het ministerie van Veiligheid en Justitie en de gemeente Rotterdam. Ook kreeg Ordina cruciale, vertrouwelijke documenten toegespeeld, onder meer door een corrupte ambtenaar. Naar aanleiding van deze uitzending van Zembla zijn er weliswaar een aantal Kamervragen over Ordina gesteld, maar het dure rapport van de parlementaire enquêtecommissie zal uiteindelijk weer in een la verdwijnen. De burger verliest daardoor steeds meer vertrouwen in de politiek en politici. De onverschilligheid en machteloosheid zegeviert en de rechtsstaat verwordt in een rap tempo tot een farce. In een rechtsstaat wordt de macht aan banden gelegd door het recht en recht is niet slechts een systeem van wetten. In een rechtsstaat heerst het evenwicht. Machtsmisbruik door een absolute vorst of dictator bedreigt een rechtsstaat. Tegenwoordig komt de grootste dreiging voor de rechtsstaat van de corporate powers of linked companies, die zich vanwege hun sterkere machtspositie dan de overheid onaantastbaar kunnen wanen ten opzichte van het recht. Gelukkig werkt een gezonde zucht naar transparantie nog enigszins als Kryptonite voor deze machtige bedrijven.

Zembla ontmaskerd in de uitzending een ICT-mol bij de IND voor de aanbestedingsprocedure bij het aanschaffen van een biometrische systeem. Ook bij het OM is sprake van een mol voor het aanbestedingstraject van de ICT-klus betreffende het digitaliseren van strafdossiers. Er is zelfs een mol die de codenaam Voldemort gebruikt. Het filmscript voor een spannende ICT spionagethriller schrijft zichzelf. Toch blijft het verbijsterend en verbazingwekkend dat bij de overheid niet snel de rode lampjes gaan knipperen dat het niet pluis is. Overigens worden in de Zembla uitzending in het kader van ritselpraktijken ten aanzien van overheidsaanbestedingen en -gunningen op ICT-gebied naast Ordina ook Capgemini, (Logica) CMG, Deloitte, TG, MMI Partners, Oracle, Microsoft en HP genoemd.

Tot slot dient met betrekking tot de kritiek die journalistische onderzoeksprogramma’s als Zembla, Tegenlicht, Keuringsdienst van Waarde, Kassa en Radar soms krijgen over het belang van hoor en wederhoor te worden opgemerkt dat de ‘bad guys’ wel degelijk hiertoe in de gelegenheid worden gesteld. De vaak voorkomende laffe standaardreactie van een bedrijf of instantie dat wordt geconfronteerd met fout gedrag om niet te reageren, valt in dit moderne, transparante tijdperk eigenlijk enkel te interpreteren als een verkapte schuldbekentenis. Bingo, disco, jackpot! Elke PR-afdeling zou dienen te adviseren dat te allen tijde een openlijke reactie op bepaalde aantijgingen moet worden gegeven om de schijn van waar rook is, is vuur weg te nemen. Daarnaast moet zo’n woordvoerder ook geen onzin uitkramen waardoor de reactie zinledig wordt. Tenenkrommend belachelijk zijn de kleuterachtige reacties waarin het bedrijf (de kleuter) op heterdaad is betrapt met zijn hand in de koektrommel, soms zelfs met een soort verborgen HD 4K (ultra HD dus) nanny cam, en dan bij confrontatie serieus probeert te verkopen dat zij zich niet herkennen in het beeld dat onomstotelijk aantoont dat zij schuldig zijn aan oplichting, corruptie, spionage, milieuvervuiling, mensenrechtenschendingen, kartelvorming, fraude, bedrog. Hilarisch! Dergelijke woordvoerders hebben echt, zonder zich hierbij te houden aan de gouden ‘puff-puff-pass-rule’, te veel naar een bepaalde scene uit Raw van Eddie Murphy (1987) gekeken:
A man got busted coming out of another woman’s house. His woman saw him come out and knew that the woman lived there. Woman: “What the hell was you doing in that bitch’s house?” Man: “Wasn’t me.” Woman: “I looked right in your face!” Man: “Wasn’t me.” Woman: “Well, I’m supposed to be a fool, right?” Man: “Hey, wasn’t me.” Woman: “Maybe it wasn’t you.”

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

Asbestveilig

Het VARA-programma Zembla knalt 2014 in met het nieuws dat de afgelopen twee jaar bij de grootste broodfabriek van Nederland, bakkerijconcern Bakkersland (met een jaaromzet van ongeveer – ka-ching – 434 miljoen euro!), in drie van de zestien ovens asbest is vrijgekomen. Bakkersland is de bakker van supermarktreuzen Albert Heijn en Jumbo. De my-little-bakery ovens van Bakkersland zijn allemaal zo’n veertig jaar oud en bevatten asbest als warmte-isolatie. Eind 2011 brak in de bakkerij in Wateringen een asbestplaat in de oven. In maart 2013 kwam asbest vrij in de oven in de bakkerij in Waalwijk en in juli 2013 gebeurde dit eveneens in Zwanenburg. Bij dit laatste incident kwamen er ook asbestresten op brood terecht. Gelukkig werd de partij brood tijdig uit de handel gehaald en teruggehaald uit het distributiecentrum van de supermarkt waaraan het geleverd was. Verder blijkt uit de rapportage van Zembla dat zeker één medewerker van Bakkersland ziek is geworden van asbest. Een ovenist zou bij Bakkersland longvlieskanker hebben opgelopen bij zijn werkzaamheden met een oven waarin asbest zat verwerkt. Longvlieskanker wordt veroorzaakt door contact met asbest. De ovenist moest regelmatig door een luikje met daaromheen een koordje in de oven kijken naar het rijzende brood. Zowel in het warmtebestendig luikje als het warmtebestendig koordje zat asbest verwerkt. Hetgeen volgens letselschadeadvocaat Ruurs ook door een monteur die regelmatig onderhoud deed aan de ovens is bevestigd. Bakkersland heeft inmiddels besloten alle asbest ovens te vervangen, maar dit duurt nog tot 2015. Volgens Bakkersland kan dat geen kwaad omdat nog nooit wetenschappelijk is aangetoond dat het eten van asbest slecht is voor de gezondheid. Naast dat dit in Zembla compleet wordt tegengesproken door een arts gespecialiseerd in kanker veroorzaakt door asbest, zijn asbestdeeltjes natuurlijk wel degelijk schadelijk voor het maagvlies. Ergo!: Maagvlieskanker. Voor het trekken van deze conclusie is geen achter de reeds jarengeleden ingezette trends aan sjokkend, naar Nederland 1 gepromoveerd televisieprogramma als DWDD (De Wereld Draait Door) nodig, waarin minister Jet – ik-heb-weer-mijn-huiswerk-te-laat-gemaakt, majesteit – Bussemaker van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW), die overigens stelt te werken aan een slim, vaardig en creatief Nederland, en narcistische internetgoeroe Alexander Klöpping, wijzen op de mogelijkheid tot e-(zelf)studie. Een beetje redelijk logisch denkend mens komt ook wel zonder een online seminar over oncologie te hebben gevolgd tot deze conclusie.
Bakkersland heeft de drie incidenten bevestigd aan Zembla, maar stelt dat het productieproces asbestveilig is. ‘Asbestveilig’ klinkt niet helemaal asbestvrij. Tegenwoordig wordt een gebouw volledig ontruimd als het asbest bevat. Zo werd in Rijswijk op 3 september 2013 nog een flat aan de Dr. H.J. van Mooklaan volledig ontruimd en mochten de bewoners pas op 27 september 2013 terugkeren nadat de asbest was gesaneerd. Hopelijk is de directie van Bakkersland zo sportief om zich vrijwillig beschikbaar te stellen voor gedegen wetenschappelijk onderzoek in clinical trials waarbij zij als onderzoeksubject worden blootgesteld aan het eten van brood met asbestdeeltjes. Als dit dan ook nog eens op tv wordt uitgezonden dan lijkt mij dat een beter tv‑format dan de nieuwe reality-tv bagger van John de Mol genaamd Utopia dat slechts een soort van luxeloos Big Brother aftreksel is in een oude loods op SBS6. De macht en verantwoordelijkheid ligt bij de consument door boven deze bagger uit te stijgen en uit verantwoordelijkheidsbesef te kiezen voor kwantitatief wat minder, maar kwalitatief wat meer. Ga lekker in de praktijk – dus juist niet op je eerste, tweede of derde scherm – leren waar voedsel vandaan komt en hoe het wordt geproduceerd. Gewoon, ondanks een krimpende portemonnee, bewust kiezen voor de lokale bakker, slager en groenteman in plaats van voor het SBS6-achtige bagger brood, vlees en groenten van Albert Heijn, Jumbo, C1000, Aldi, Lidl of Plus. Door bewust boodschappen te doen wordt je weliswaar niet gegarandeerd volledig afgeschermd van bagger informatie die zelfs de meest nuchtere afluister NSA-er tot suïcide drijft, zoals tien redenen waarom een komkommer beter is als een vent of een exclusief interview in de Mikrogids van de KRO met Willemijn uit BZV (Boer Zoekt Vrouw) die is afgewezen door boer Jos, maar het geeft je wel een klein stukje bewustwordingsvoldoening. Binnenkort zal Alexander Klöpping wel aan Mathijs van Nieuwkerk moeten uitleggen dat je de boodschappen zonder supermarkt tussenpersoon rechtstreeks kunt bestellen bij de producent en deze thuis 3D kunt uitprinten. Godzijdank bevatten 3D-printers geen asbest en dat is pas echt asbestveilig.

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

The Big Blue Cock on Trafalgar Square

In London is op de Fourth Plinth op Trafalgar Square een monsterachtige, knalblauwe haan op een stenen sokkel geplaatst. Over smaak valt niet te twisten! Echter, dit rechtvaardigt nog niet dat in economisch zwaar weer Cuba Gooding Jr.’s bekende fimcitaat uit de film Jerry Maguire (1996), waarvoor hij een Oscar won als beste mannelijke bijrol, te weten: “Show me the money” dient te worden verbasterd tot “Throw away the money”. In het reeds vaker door de MohP bekritiseerde politiekcorrecte salon socialistische VARA-programma De Wereld Draait Door (hierna: DWDD), waarin gastheer Mathijs van Nieuwkerk er enkel in slaagt tot een prima uitzending te komen als hij zijn maniakale controle en grip laat varen en/of er een tafelheer of -dame aanwezig is die zich wel actief kritisch durft te uiten, werd hiertoe toch een poging gedaan door de Alkmaarse schrijver, essayist en kunst enthousiast Joost Zwagerman. Deze vaak terugkerende gast hield in de DWDD een vurig gepassioneerd pleidooi voor kunstwerken met het thema blauw. Joost had waarschijnlijk in zijn Matrix de blue pill (mede mogelijk gemaakt door Viagra®) genomen en slijmbal Mathijs, noch zijn kritiekloze tafeldame Liesbeth Staats, durfde hem in zijn lofzang voor blauwe kunstwerken tegen te spreken dan wel vraagtekens te stellen inzake de aanschafprijs van de gestelde kunst in het thema blauw door (openbare) musea. Niemand durfde zo eerlijk te zijn om die belachelijke grote haan op Trafalgar Square in London in een, toegegeven aan Joost Zwagerman, mooie kobaltblauwe kleur gewoon oerlelijk en een enorme geldverspilling te noemen. Het kunstwerk ‘Hahn/Cock’, een 4,72 meter hoog beeld van versterkt polyester, gemaakt door kunstenaar Katharina Fritsch, deelt het Trafalgarplein met een paar wat sombere, militaire monumenten. De blauwe haan van de Duitse Katharina Fritsch, dat op 25 juli 2013 door burgemeester Boris Johnson van Londen werd onthuld, is onder meer de Thorney Island Society een doorn in het oog omdat de haan een van de symbolen is van Frankrijk, het land dat het Verenigd Koninkrijk juist versloeg tijdens de Slag bij Trafalgar op 21 oktober 1805. Bovendien is het beeld in de Franse nationale kleur. De bijnaam van het Franse voetbalelftal is ook Les Blues. De naam van het kunstwerk ‘Hahn/Cock’ heeft in het Duits dezelfde dubbele betekenis als in het Engels, namelijk zowel haan als penis. De vijf meter hoge haan van fiberglas is door beeldhouwster Katharina Fritsch gemaakt als een overwinning voor feminisme op een plein dat wordt gedomineerd door militaire mannen uit de afgelopen eeuwen. Ook moet de ‘giant cock’ regeneratie en wedergeboorte symboliseren. ​Katharina Fritsch speelt met haar kunstwerk met verschillende ‘dubbelzinnigheden’. Grote haan. De naam is dan ook dubbelzinnig bedoeld. Lord Nelson kijkt nu ironisch genoeg op het plein dat de zege van de Britten op de Fransen gedenkt uit op een gigantische Franse ‘cock’ . Sacre bleu! Op zich kan ik de ironie van de kunstenaar ook wel enigszins waarderen, maar van het vaste adagium van kunstzwetsers dat het goed is dat mensen kwaad worden om kunst vallen toch spontaan meerdere vitale orgaanfuncties uit. Het statement dat kunstenares Fritsch wellicht wil maken kan wellicht kunst zijn, maar het beeld is niet meer dan een reusachtige lelijke haan in een mooie blauwe kleur. Vanwege de extase bij Joost Zwagerman over de kleur blauw in de kunst ga je jezelf wel afvragen of zijn ultieme seksuele fetisj fantasie niet bestaat uit een gangbang waarin The Blue Men Group op een blauwe maandag smurfin tagteamen. In ieder geval is het geen miskoop om Joost als kerstcadeau 250 liter blauwe muurverf van de Gamma te schenken, zodat hij in volledig gelukzaligheid de kerstevergreen van Bing Crosby kan verbasteren tot I’m dreaming of a blue Christmas.

20131203-175333.jpg

Standaard
(Ruwe schetsen uit) Het Dagboek van een Sabeltand Schorpioen

De ‘Lekker belangrijk’ mantra

Om ergernissen en frustraties over faalgedrag niet je leven te laten bepalen, moet je de talloze ‘triggers’ hiertoe, welke dagelijks in de diverse media aan het licht worden gebracht, alsook die waarneembaar zijn bij een gemiddelde participatie in de maatschappij zo nu en dan toch trachten buiten te sluiten met de mantra: “Lekker belangrijk”! Soms ook gewoon tegen beter weten in. Ja, het is belangrijk om de Filipijnse medebewoners van deze aardbol te helpen nadat de tyfoon Haiyan hun huis en haard ontnam. De ergernis over het egocentrische graaioptreden van de meeste BN-ers voor giro 555 is dan lekker belangrijk. Natuurlijk siert het een welvarendere persoon om niet te koketteren en te pochen met de bijdrage aan een inzamelingsactie en was de bekendmaking van de bijdrage van het Nederlandse voetbalelftal voor de Filipijnen van € 50.000,- wellicht slechts een arrogante marketingactie van een hiertoe door de KNVB ingehuurd bureau. Het zuur dat je opbraakt door het met veel opsmuk melden van het binnentrekken van een groter bijdrage voor de samenwerkende hulporganisaties dan € 5,- door een BN-er bij een Nederlander die moet rondkomen met een bijstandsuitkering of de stompzinnige financiële Project X-actie van Trijntje Oosterhuis die een bankroet of schuldsanering veroorzaken kun je gewoon even wegslikken door zelfgemaakte koekjes te kopen van je 12-jarige buurmeisjes die de hele zondag heeft staan bakken met haar Filipijnse leeftijdsgenootjes in gedachten. Lekker belangrijk of het een recept was van haar (groot)moeder of van Rudolph van Veen bij 24Kitchen.
Ook lekker belangrijk zijn de plannen van de minister van Onderwijs Jet Bussemaker inzake de afschaffing van de ov-jaarkaart voor studenten. Het rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau ‘De Studie Waard’, het overleg tussen de overheid en de openbaarvervoersbedrijven en de verdeeldheid over een alternatief tussen de coalitie van VVD en PvdA en de oppositiepartijen als D66 en GroenLinks ten spijt, maar het feit blijft dat studenten, die erg hechten aan het behoud van de ov-kaart, veelal het openbaar vervoer nodig hebben om van huis naar onderwijsinstelling, stages en andere bijeenkomsten in het kader van de studie te reizen. Een minimaal alternatief om het volgen van onderwijs mogelijk te maken totdat online seminars verdere reisbezuinigingen mogelijk maken, is het via de ov-chipkaart verschaffen van een vervoersabonnement voor de noodzakelijk reistrajecten ten behoeve van onderwijs. Toegegeven dient te worden aan de student en scholier dat dit hun gevoel van vrijheid beperkt en een verdere verschraling van de studietijd betekent, maar een totale afschaffing van de ov‑studentenkaart houdt voor vele aankomende studenten en scholieren in dat zij moeten kiezen voor een studie in de buurt. En dat is enorm balen als je in Staphorst, Meppel of Biervliet woont en je wilt in Amsterdam een studie volgen.
Voorts is, zonder de bedoeling om hoogdravend te worden, de ‘5 decemberfeest discussie’ omtrent ‘Zwarte Piet’ in zoverre lekker belangrijk omdat dit het negatieve element van de hedendaagse discussie in algemene zin naar voren brengt, namelijk het (dwingend) willen opleggen van een superieur verklaarde mening aan een ander. Voorop dient te worden gesteld dat Sint-Nicolaas a.k.a. de Goedheiligman en de Bisschop van Myra bij geen enkel kind onderscheid maakt op basis van zijn of haar ras. Omdat het traditionele kinderfeest Sinterklaas zwaar ligt verankerd in de Nederlandse cultuur en vele mensen hier grote waarde aan hechten, vereist een aanpassing van de belangrijk hoofdfiguur Zwarte Piet in het Sinterklaasfeest, die door een groeiend aantal mensen in de samenleving als kwetsend wordt ervaren vanwege het verband dat zij zien tussen deze karikatuur van zwarte mensen en slavernij, juist tijd en inlevingsvermogen in elkaars standpunten. Goede en beschaafde communicatie zonder bedreigingen met geweld is daarbij een must. Zoals (cabaretier en hoofdpiet) Erik van Muiswinkel in een helder en beschaafd gesprek met Humberto Tan bij RTL Late Night al reflecterend aan de strip Sjors en Sjimmie illustreerde, zal uiteindelijk naar verloop van tijd toch ook een evolutie van het uiterlijk van Zwarte Piet plaatsvinden. In zoverre kan vicepremier Lodewijk Asscher dan ook worden gevolgd dat de oproep van de Verenigde Naties aan het kabinet om een nationaal debat over Zwarte Piet te organiseren niet nodig is.
Een aantal andere triggers die de afgelopen tijd ook lekker belangrijk waren. Allereerst de usual suspect D66. De D66-fractie in de Provinciale Staten van Noord-Brabant heeft een initiatiefvoorstel ingediend voor een andere provincienaam. D66 is van mening dat het woord Noord weg kan en Brabant volstaat. Nu inderdaad de inwoners zich van deze provincie zich Brabander voelen en noemen is dat op zich logisch en gaat de jeuk die ontstaat naar aanleiding van de motivering van D66 initiatiefnemer Jeroen Hageman voor het voorstel, te weten dat het een nieuwe maar vertrouwde naam is die beter past bij onze identiteit en we ons hiermee nog zelfbewuster gaan richten op onze uitdagingen richting Europa en de rest van de wereld, van zelf weer weg als je maar niet gaat krabben.
De volgende was een enigszins grappige trigger. Na Lance Armstrong kwam een nieuw dopingschandaal in de topsport aan het licht. Deze keer niet binnen de wielersport, maar werden bij 60 tests die de Koninklijke Belgische Duivenliefhebbersbond liet doen in een Zuid-Afrikaans lab in de poep van een paar Vlaamse topduiven sporen van doping gevonden. Behalve coke hadden deze snuifduiven ook sporen van anabolen in hun ontlasting die er voor zorgen dat ze gaan als een straaljager. In Nederland zijn volgens woordvoerder Carmen van Schaijk van de Nederlandse Postduivenhouders Organisatie nog geen duiven zijn betrapt op het gebruik van cocaïne. De vraag die blijft hangen is of in 2014 niet alsnog een Nederlandse duivenmelker de duivensport in diskrediet zal brengen door op te biechten toch ook de snavel van zijn topduif zo nu en dan in het witte poeder te hebben gehangen. Gelukkig zal de NOS dat zeker niet zo uitgebreid gaan belichten als de dopingbekentenis van mr. Colgate Michael Boogerd.
Verder was de kleutertoets eveneens een behoorlijk ‘lekker belangrijk trigger’. Een Kamermeerderheid bestaande uit het CDA, SGP, ChristenUnie, SP, GroenLinks, D66 en de PvdA steunde gelukkig de motie tegen de invoeren van deze toets voor kleuters. Dit hield dus een nederlaag in voor de voorstanders van deze toets die nu hopelijk ook zullen afzien van eventuele plannen voor een foetusexamen in de baarmoeder dat op een vruchtwaterdichte iPad Air zou kunnen worden afgenomen.
Wat ook lekker belangrijk is? Het ego van Sheikh al-Mayassa van Qatar, de koper van het drieluik van Francis Bacon, Three Studies of Lucian Freud, waarvoor het obscene en walgelijke recordbedrag van 142,4 miljoen dollar (106 miljoen euro) werd neergeteld. Deze banale gelduitgaven voor status van de mega rijken beperkt zich niet enkel tot de voetbalsport, de filmwereld en de bancaire sector, maar heeft ook de kunstwereld stevig in zijn greep.
Om even een extra spotje te zetten op voornoemde bancaire sector, welke sinds 2008 toen de wereldwijde economische crises epidemie uitbrak een ware pandemie aan triggers voor ergernissen, boosheid en frustratie heeft veroorzaakt. De Rabobank sloeg zichzelf geruime tijd flink op de borst omdat zij dachten als enige Nederlandse bank door de de financiële crisis te zeilen met een schoon blazoen, maar ook bij deze bank raakte de poep de spreekwoordelijke ventilator. En hoe! Volgens het tv-programma De Rekenkamer poept de gemiddelde Nederlander per jaar bijna 55 kg, doch dat is niets vergeleken bij de hoeveelheid stront die er bij de internationale tak van de Rabobank door de air conditioner kwam. De Rabobank kreeg namelijk een boete van 774 miljoen euro opgelegd vanwege betrokkenheid bij het zogenoemde Libor-schandaal. Aan het licht kwam dat ongeveer dertig handelaren van de Rabobank van 2005 tot en met 2011 samenspanden met collega’s van andere internationale banken om het internationaal veelgebruikte rentetarief Libor te manipuleren. Volgens de toezichthouders zou de Rabobank het rentetarief hebben gemanipuleerd door valse data aan te leveren. Naar aanleiding van dit schandaal is, nadat hij zijn lekker belangrijke excuus had aangeboden, bestuursvoorzitter Piet Moerland opgestapt. Piet Moerland beloofde tevens dat de medewerkers van de Rabobank die betrokken zijn bij dit schandaal worden aangepakt. Die ‘sorry’ van de Rabobank topman krijgt natuurlijk pas echt enige waarde wanneer betrokkenen en verantwoordelijken voor het Libor-schandaal binnen de Rabobank bij hun ontslag een nogal ruimhartige ontslagvergoeding meekrijgen. Waar blijft toch de strafrechtelijke vervolging voor de witteboordencriminaliteit in de financiële sector? Is een slecht geacteerd excuus van bankiers, economen, verzekeraars, hypotheekverstrekkers, adviseurs, accountants, beleggers, effectenhandelaren en anderen die in deze sector crimineel gedrag hebben vertoont echt voldoende om niet te worden bestraft voor overdadige graaigedrag. Vooralsnog blijft de bestuurlijke tak van de trias politica (de driemachtenleer, zoals beschreven door Franse verlichtingsfilosoof Charles de Montesqieu) in dit verband behoorlijk mild. Zo heeft minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem enkel aangegeven het ‘niet redelijk’ te vinden als vertrekkend Rabobank-bestuurslid Sipko Schat een ontslagvergoeding van 5,4 miljoen euro mee zou krijgen.
Een ander lid van het kabinet minister van Infrastructuur Melanie Schultz-van Haegen neemt ook al zulke lekker belangrijke maatregelen nadat bleek dat ProRail de wet had overtreden door jarenlang willens en wetens een groot veiligheidsrisico op het spoor verzwegen aan haar en de Tweede Kamer te hebben verzwegen.
Wel wordt daarentegen een lekker belangrijke verkeersboete opgelegd aan een man uit Zwijndrecht omdat hij een parkeerkaartje dat nog een uur geldig was had doorgegeven aan een andere bezoeker. Afstraffen dat mensen sociaal gedrag naar elkaar vertonen is een belangrijk moto van het huidige kabinet. De Zwijndrechter had gewoon netjes bij de gemeente Zwijndrecht zijn te veel betaalde parkeerheffing moet terugvorderen. Excuus voor de enigszins cynische ondertoon hierbij.
Wat schijnbaar ook lekker belangrijk wordt gevonden is de explosieve toename van het aantal GHB‑verslaafden. De documentaire ‘Knock Out in Brabant’ van het VARA-programma Zembla leert dat GHB (gamma-hydroxyboterzuur) een vloeibare drug is die wordt gemaakt van onder meer gootsteenontstopper en velgenreiniger. Tegenwoordig is GHB razend populair onder jongeren in de Nederlandse provincie. Het gevolg van deze “onschuldige” partydrug, die voor een opgewekte stemming zorgt en de seksuele lust vergroot, is dat de gebruiker ‘nok gaat’. Je verliest het bewustzijn of je raakt zelfs in coma na gebruik van GHB. Wie teveel neemt raakt niet alleen bewusteloos maar loopt kans op hersenschade of kan stikken in zijn tong. Ook vallen er doden als gevolg van GHB-gebruik. Niet alleen onder de gebruikers van het gootsteenontstopper en velgenreiniger mixdrankje, maar ook door GHB-verslaafden. Zo reed een 28-jarige GHB-verslaafde in Grave de 15-jarige Camille Haans dood. Camille Haans stak met haar fiets de weg over op een plek waar dat niet mag, maar het drugsgebruik van de man en de roekeloze rijstijl (hoge snelheid en onder invloed van GHB en speed) droegen in grote mate bij aan het ongeluk. De rechtbank veroordeelde de 28-jarige man voor roekeloos rijden, maar sprak hem van dood door schuld. Tevens heeft de rechtbank bepaalt dat de man moet afkicken van zijn ernstige verslavingen (minimaal een jaar in een beveiligde kliniek) en drie jaar geen auto mag besturen. Het Openbaar Ministerie is tegen dit vonnis in hoger beroep gegaan. Wellicht dringt het de politiek en de rechtspraak nog onvoldoende door dat gamma-hydroxyboterzuur een zeer verslavend goedje is en het één van de moeilijkste drugs blijkt om van af te kicken. ‘Cold turkey’ afkicken kan zelfs levensgevaarlijk zijn. In de uitzending van Zembla geeft hoogleraar Verslavingszorg Cor de Jong van de Radboud Universiteit in Nijmegen aan dat het de verslavingszorg goed is gelukt om GHB-verslaafden veilig en comfortabel te laten stoppen. Door medicinale GHB toe te dienen, bouwt de verslavingszorg het gebruik van GHB langzaam af tot de verslaafde is afgekickt van het middel. Dit gebeurt tijdens de zogenaamde ‘detox’, waarbij de verslaafde gedurende die periode in een verslavingskliniek wordt opgenomen om te ontgiften. Echter, de terugval is een hardnekkig probleem. Veel afgekickte GHB-gebruikers vallen daarna weer snel terug in hun oude gewoonte. Zo’n 30 procent houdt het vol. Maar meer dan 60 procent valt terug, waarvan de helft ernstig. Die terugval is groter dan de terugval bij alcohol of bij heroïne, aldus hoogleraar De Jong. De Brabantse verslavingsinstelling Novadic-Kentron heeft geen methode om te voorkomen dat GHB-verslaafden die zijn afgekickt opnieuw terugvallen in hun gebruik. Iemand met een gezond verstand vindt dat mensen die schoonmaakmiddelen drinken niet helemaal lekker zijn, maar dat GHB‑verslaafden na het afkicken een vervolgtraject en nazorg krijgen is dus wel echt belangrijk.
Tot slot positief nieuws dat wel lekker belangrijk is dat TNO in opdracht van het ministerie van Defensie een soort vangnet heeft ontwikkeld dat afgevuurde granaten onschadelijk of minder schadelijk maakt. Het vangnet zorgt ervoor dat het ontstekingsmechanisme van het projectiel beschadigd raakt en dat de raket niet ontploft. De granaat kan door het vangnet heen dringen en als blindganger verder gaan maar met een veel kleinere vernietigende kracht. Na het vangnet kan de granaat worden opgevangen door een pantserlaag, die vervolgens de lading koper die kan vrijkomen uit het projectiel blokkeert waardoor deze lading minder schade aanbrengt. TNO heeft nu hopelijk tijd om in de campagne tegen de zogeheten ‘killer robots’ een soort elektromagnetische puls te ontwikkelen die er voor zorgt dat deze cyborg wapensystemen enkel nog tot bloemschikken in staat zijn en een post-apocalyptische strijd met Gibson Rickenbacker (Jean Claude Van Damme in de film ‘Cyborg’ uit 1989) of Luc Deveraux (wederom Jean Claude Van Damme, maar dan in de film ‘Universal Soldier’ uit 1992) in de toekomst geen lekker belangrijke realiteit wordt, maar beperkt blijft tot het witte doek.
Als toegift nog even dit. T-Mobile is lekker belangrijk op 18 november 2013 officieel gestart met het 4G-netwerk. De dekking is echter extreem beperkt. Slechts in Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en delen van Den Haag kunnen 100.000 klanten gebruik maken van het 4G-netwerk. T-Mobile is van plan om eind 2014 een meerderheid van de T-Mobile klanten toegang te bieden tot 4G. Daarmee beloven ze nog geen landelijke dekking en komen ze zeker voorlopig hun slogan dat bij T-Mobile iedereen van 4G profiteert totaal niet na. Ondanks deze falende actie van T-Mobile toch even op de tanden bijten. De mantra ‘Lekker belangrijk’ grommen en daarna met vreugde de kreet: “Viva la Wifi!” uitschreeuwen.

Standaard